Zwiastun Przeznaczenia

**Dziennik, 31 maja**

Koniec maja, a upał trzymał już drugi tydzień. Jadwiga wsiadła do autobusu i od razu pożałowała. Godziny szczytu, tłok, duszno. Ścisnęli ją ze wszystkich stron, a sukienka przykleiła się do spoconego ciała. Ktoś boleśnie popchnął ją w plecy.

— Przesuń się do przodu, wszyscy muszą jechać. Takie jak ty powinny chodzić pieszo, tyle miejsca zajmujesz — warknęła za nią starsza kobieta.

— Sama nie jesteś chudzielcem. No, rusz się! — zachrypiał męski głos, a Jadwidze zabrakło tchu pod naporem ciał.

— Ojej, zmiażdżysz mnie, człowieku! — zapiszczała kobieta z tyłu.

Drzwi zatrzasnęły się i autobus odjechał. Za Jadwigą kłócili się chrypliwy mężczyzna i kobieta.

— Matka, czego taka zła?

— A ty się zamknij. I tak duszno, a od ciebie zieje alkoholem — odcięła się kobieta.

Jadwiga nie widziała ich twarzy, nawet głowy nie mogła odwrócić, bo nos wbijał się w czyjeś ramię. Do poręczy też nie sięgała. Autobus wlókł się szarpnięciami, gwałtownie hamował, pasażerowie tłoczyli się jak śledzie w beczce. Gdy zatrzymywał się na światłach, kłótnie wybuchały na nowo.

Jadwiga milczała, przygryzając wargę. Marzyła tylko, by wyjść, odetchnąć, w końcu w domu zrzucić mokrą odzież i stanąć pod chłodnym prysznicem.

— Kierowco, ostrożnie! To nie drewno wieziesz! — krzyknął chrypliwy. — Pewnie w kabinie masz włączoną klimatyzację, a my tu się dusimy…

Autobus znów szarpnął, zwalniając przed przystankiem.

— Niech nikt więcej nie wchodzi! Zgnieciemy się! — wrzasnął chrypliwy. — Kto wysiada?

— Ja! Proszę otworzyć! — krzyknęła Jadwiga, nie mogąc znieść tłoku.

Drzwi otwarły się z trudem, wypuszczając najpierw kobietę, potem chrypliwego, na końcu Jadwigę. Ta dostała jeszcze szturchańca w ramię.

— Krowa! Tylko po to, by jedną stację przejechać.

Jadwiga nie zdążyła odpowiedzieć. Autobus odjechał, a ona, łykając łzy, ruszyła pieszo. W uszach dźwięczało jej „krowa”. Tak przezywali ją już w szkole.

— Mamo, po co mnie urodziłaś? Kto pokocha taką grubasę? — płakała w domu. — Mogłaś wyjść za chudzielca, byłabym szczupła jak ty.

— Nie jesteś gruba, tylko masz mocną budowę. Serce nie sługa. Twój ojciec był przystojnym mężczyzną, kobiety za nim szalały. Ty po nim. Zobaczysz, kogo sama wybierzesz — mówiła matka.

— Nigdy nie wyjdę za mąż. Kto by mnie chciał?

— Znajdzie się. Nie wszyscy mężczyźni lubią chude. A po dzieciach i tak wiele kobiet się zaokrągla — pocieszała ją matka.

Jadwiga próbowała diet, głodówki, biegała. Ale wkrótce przestała. Organizm domagał się jedzenia. Pewnego dnia usłyszała, jak chłopak wyśmiewa ją przed koleżanką:

— Myślałem, czemu ślizgawka? A to tłuszcz się rozlewa…

Odpuściła. Matka zachorowała, potem odeszła. Jadwiga nie schudła nawet z żalu. Teraz ma 33 lata, a w życiu ani miłości, ani rodziny. „Nigdy więcej autobusów” — postanowiła.

Następnego dnia trafił się prawie pusty autobus. Wsiadła, sięgnęła po kartę, by zapłacić za przejazd, gdy autobus gwałtownie ruszył. Nie zdążyła złapać poręczy. „Upadnę i rozbiję głowę…” — pomyślała.

***

**Tadeusz**

Rano samochód Tadeusza nie zapalił. Dzwonił po lawetę, odwiózł go do warsztatu. Do pracy dojechał taksówką, spóźniony. Wracał pieszo, ale nadjechał półpusty autobus. Nie pamiętał, kiedy ostatnio jeździł komunikacją. Wsiadł.

Później często myślał, że to nie przypadek. Los tak chciał. Ożenił się z piękną, chudą kobietą — Ewą. Dumny był, gdy mężczyźni patrzyli na nią z zachwytem. Ale Ewa kochała tylko siebie. Żyła na dietach, gotowała tylko sałaty.

— Jeśli utyjesz, przestanę cię kochać — mówiła.

Tadeusz chodził do matki na obiady.

— Znalazłeś sobie lalkę, a nie żonę. Gdzie dzieci? — wzdychała matka.

W końcu się rozstali. Tadeusz marzył o prawdziwej rodzinie, ciepłej kobiecie.

Pewnego dnia do autobusu wsiadła dziewczyna w kwiecistej sukience. Gdy autobus ruszył, nie złapała się i runęła w jego stronę. Tadeusz złapał ją w locie.

— Przepraszam! Nie przygnieciłam pana? — spytała.

— Nie uderzyła się pani?

— Dziękuję. Byłabym upadła.

WyPo roku małżeństwa Jadwiga urodziła bliźniaki, a Tadeusz codziennie powtarzał, że to najszczęśliwszy człowiek na świecie.