Moje więzy krwi

**Moja krew**

Klaudia uwielbiała swojego syna, bardzo była z niego dumna. Czasem dziwiła się, że ten przystojny dwudziestoczterolatek to jej dziecko. Jak szybko minęły lata! Czyżby wczoraj jeszcze biegał w krótkich spodenkach? A teraz dorosły, ma dziewczynę, pewnie wkrótce się ożeni, założy własną rodzinę… Myślała, że jest na to gotowa, że zaakceptuje każdy jego wybór, byle tylko był szczęśliwy.

A tak bardzo przypominał ją…

***

Wyszła za mąż jeszcze na studiach, z wielkiej miłości. Mama odradzała.

— Po co się spieszycie? Będziecie żyć ze stypendium? Nie możecie poczekać choć roku? Skończylibyście naukę. A jeśli dzieci? Klaudia, opamiętaj się, miłość nie ucieknie. A ten twój Krzysiek to dopiero skarb…

Klaudia nie słuchała, irytowała się. Jak mama może nie rozumieć, że bez ukochanego nie da się żyć? Oczywiście postawiła na swoim, wzięli ślub. Koleżanka mamy z pracy zaproponowała im małe mieszkanie po swojej zmarłej przed rokiem matce. Nie będzie brała pieniędzy, wystarczy, że pokryją rachunki. Jakie studenci mają oszczędności?

Mieszkanie stare, od dziesięcioleci nie remontowane. Ale prawie za darmo. Klaudia uważała to za szczęście. Wyszorowała podłogi, powiesiła czyste firanki od mamy, narzuciła na zniszczoną kanapę swój pled. Dało się żyć.

Tylko rozczarowanie małżeństwem i mężem przyszło zbyt szybko. I jak boleśnie musiała przyznać, że mama, jak zwykle, miała rację. Po trzech miesiącach dziwiła się, jak mogła tak się pomylić co do Krzyśka? Ślepa była, czy co?

Pieniądze znikały mu z portfela w mgnieniu oka. Od razu kupował sobie jakieś ciuchy albo nowe buty. Wracał z kolegami nad ranem, potem spał przez cały dzień. Czy w ogóle myślał, co będą jeść? Skąd wezmą na zakupy?

Klaudia znosiła to w milczeniu, nie skarżyła się mamie. Ale ta i tak wszystko widziała. Pomagała, jak mogła — przynosiła jedzenie, dorzucała się do rachunków.

Ostatnio Krzysiek coraz częściej zapraszał do siebie kolegów. Miał przecież swoje mieszkanie! Wiecznie głodni studenci opróżniali lodówkę, zjadali wszystko, co przyniosła mama.

Pewnego ranka Krzysiek otworzył lodówkę i zdziwił się.

— Gdzie jedzenie?

— Twoi kumple wczoraj wszystko spałaszowali, nie pamiętasz? — warknęła Klaudia.

— Nawet pierogi? — dopytał.

Raczej nie poszły pod wódkę.

— Wszystko. Pierogi, kotlet, makaron, nawet ketchup i cytryna. Nic nie ma. — Rozłożyła ręce.

Mąż zamknął lodówkę. Zjadł suchą kromkę chleba, która ocalała w chlebaku, popił herbatą.

Klaudia nie wytrzymała, wygarnęła mu wszystko. Jeśli już ma ją gdzieś, swoją żonę, która sprząta po jego kolegach, to niech chociaż szanuje mamę. To ona przynosi im jedzenie, gotuje, a on karmi nimi swoich przyjaciół. Czy któryś z nich choć złotówkę zostawił? Przyniósł bochenek chleba? Większość dostaje od rodziców pieniądze, ziemniaki, przetwory…

Krzysiek przepraszał, obiecywał, że to się nie powtórzy. Ale tydzień później, w piątek wieczorem, zjawili się znowu, opróżnili lodówkę jak szarańcza.

— Mam dość. Koniec — powiedziała Klaudia, wiedząc, że przekreśla swoje małżeństwo.

Koledzy więcej się nie pojawiali. Za to Krzysiek zaczął znikać gdzieś z nimi. A ostatnio coraz częściej nie wracał na noc. Po kolejnej kłótni, gdy usłyszała, że jest nudna i wiecznie czepialska, spakowała rzeczy i wróciła do mamy.

— Jak to możliwe? Gdzie podziała się nasza miłość? — płakała na jej ramieniu.

— Po prostu się spieszyliście. Twój Krzysiek nie wyhasał się jeszcze — mówiła mama, głaszcząc ją po głowie.

Po powrocie Klaudia dowiedziała się, że jest w ciąży. W wirze kłótni i nerwów zapominała o tabletkach. Mama namawiała na aborcję, póki czas. Mówiła, że samotne wychowywanie dziecka to ciężka sprawa.

Ale Klaudia znów jej nie posłuchała. Mężowi nie powiedziała. Rozwód był szybki. Dominika urodziła już po studiach. Po namowach mamy zrobiła test na ojcostwo, by Krzysiek nie miał wątpliwości, i wystąpiła o alimenty. Nie protestował, płacił, choć nigdy nie zainteresował się synem.

A Klaudia żyła dla Dominika, kochała go bardziej niż życie. O mężczyznach nie chciała słyszeć. Jeśli rodzony ojciec go nie chciał, to czy obcy pokocha? Mama pomagała, ale coraz częściej się kłóciły o to, że Klaudia nie chce ułożyć sobie życia. Było im ciasno we trójkę.

Niespodziewanie trafił się mieszkaniowy fart. Matka Krzyśka przed śmiercią przepisała mieszkanie na Klaudię i wnuka. Może sumienie ją gryzło za syna? Klaudia chciała odmówić, ale Krzysiek sam nalegał, by wprowadziła się tam z Dominikiem. Powiedział, że i tak wyjeżdża, nie wie, kiedy wróci.

Klaudia wyprowadziła się od mamy i przestały się kłócić.

Jeszcze taka młoda, a już ma dorosłego syna, który skończył studia, pracuje. Teraz młodzi wcześnie się usamodzielniają, ale Dominik się nie śpieszy, nie pali się do wyprowadzki…

***

Tak zatopiła się we wspomnieniach, że nie zauważyła, gdy Dominik wrócił z pracy.

— Mamo, jestem! — zawołał z przedpokoju. Zerwała się, zaczęła nakrywać do stołu, zagotowała wodę na herbatę.

Potem siedziała, podpierając głowę dłonią, i patrzyła na niego.

— Mamo, muszę ci coś powiedzieć — przerwał jej rozmyślania Dominik, odsuwając pusty talerz.

— Coś się stało? — spytała, prostując się.

— Nie… To znaczy tak. Żenię się.

— Czemu mnie straszysz? Już myślałam, że coś złego. Cieszę się, synku, Ola będzie dobrą żoną…

— Nie biorę ślubu z Olą. Jest fajna, ale jej nie kocham — zaskoczył ją.

— Jak to? A wydawało mi się…

— Rozstaliśmy się. Żenię się z Kasią. To niesamowita dziewczyna, taka…

Słuchała, widząc, jak z zachwytem opowiada o nowej miłości, i wiedziała, że to koniec ich spokojnego życia.

— Dawno się— I ty tak od razu chcesz się żenić? Przecież ledwo się znacie — zaprotestowała Klaudia, ale w głębi serca wiedziała, że Dominik już podjął decyzję, tak jak ona kiedyś, i teraz pozostawało jej tylko patrzeć, jak jego miłość przetrwa próbę czasu.