Przeznaczenie…

Przeznaczenie…
Kinga

Koniec maja, a na dworze od dwóch tygodni panuje upal. Kinga wsiadła do autobusu i od razu tego pożałowała. W godzinach szczytu tłok, ciasno, duszno. Otoczyli ją ze wszystkich stron, a sukienka natychmiast przykleiła się do spoconego ciała. Ktoś boleśnie popchnął ją w plecy.

— Przejdź do przodu, wszyscy muszą gdzieś dojechać. A takim to w ogóle powinno się chodzić piechotą, tyle miejsca zajmujesz — warknęła za plecami Kingi starsza kobieta.

— Sama nie jesteś chudzielcem. No, przesuńcie się! — krzyknął ochrypły męski głos, i nacisk na Kingę z tyłu był tak silny, że aż straciła oddech.

— Ojej, przygniata mi pan wnętrzności, niegodziwcze! — zapiszczała kobieta stojąca za nią.

Drzwi zatrzasnęły się z hałasem, a autobus odjechał. Za Kingą kobieta i ochrypły mężczyzna przepychali się i kłócili.

— Matko, czemu taka złośliwa?

— A ty się w ogóle zamknij. I tak nie ma czym oddychać, a od ciebie jeszcze śmierdzi wódką — odcięła się kobieta.

Kinga nie widziała, kto mówił, nawet nie mogła odwrócić głowy, bo natychmiast uderzała nosem w czyjeś ramię. Nie sięgała też do poręczy — ręce miała unieruchomione przez otaczających ją pasażerów.

Autobus jechał szarpnięciami, gwałtownie hamował, potem znów przyspieszał. Ludzie przewalali się na boki, jeszcze bardziej się upychając, jak ogórki w słoiku. Nie przewracali się tylko dlatego, że było tak ciasno. Przez otwarte okna wpadało trochę powietrza, chłodząc rozgrzane twarze, ale gdy tylko autobus zatrzymywał się na światłach, pasażerowie znów zaczynali się przepychać i przeklinać.

Kinga nie włączała się w te utarczki, stała, przygryzając wargę, marząc tylko, by jak najszybciej wysiąść, znaleźć się na względnie świeżym powietrzu, wrócić do domu, zrzucić mokre ubranie i stanąć pod chłodnym prysznicem. Autobus znów ruszył, ludzie przechylili się w jedną stronę.

— Ej, kierowco, uważaj! To nie drewno wieziesz! — wrzasnął ochrypły. — Pewnie w kabinie masz wiatrak włączony, a my tutaj jak w piekarniku… — burknął.

Autobus znów szarpnął, zwalniając przed przystankiem.

— Niech mijają, i tak już nikt się nie wcisnie! Zadusimy się tu wszyscy! — krzyknął ochrypły. — Kto wysiada? — zapytał pasażerów.

— Ja! Ja wysiadam! Otwórzcie drzwi! — zawołała Kinga, nie mogąc już znieść duszności i ścisku.

Drzwi z trudem się otworzyły, wypuszczając najpierw kobietę, potem ochrypłego, a na końcu Kingę. Na odchodne kobieta boleśnie uderzyła ją pięścią w ramię.

— Krowa! Tylko po to, żeby jechać jeden przystanek, wciska się do autobusu.

Kinga nie zdążyła odpowiedzieć. Kobieta wślizgnęła się z powrotem między pasażerów, drzwi się zamknęły, a autobus odjechał. Kinga nie czekała na następny, poszła do domu pieszo, połykając łzy upokorzenia. W uszach wciąż brzmiał ten wstrętny, złośliwy głos: „Krowa!”.

„Krową”, „hipopotamem”, „mamutem” przezywano ją już w szkole. Powinna się przyzwyczaić, ale nie mogła. Czy była winna temu, że urodziła się tak duża? Lekarze nie znajdowali u niej żadnych nieprawidłowości.

— Mamo, po co mnie urodziłaś? Kto potrzebuje taką grubą?! — płakała, wracając ze szkoły. — Wybrałabyś sobie chudego męża, to i ja byłabym szczupła jak ty. Teraz będę się męczyć do końca życia.

— Nie jesteś gruba, jesteś duża. Sercu nie rozkazujesz. Zakochałam się, za kogo zakochałam, za tego i wyszłam. Ojciec był postawny, przystojny, kobiety za nim przepadały. Ty po nim odziedziczyłaś. Zobaczymy, za kogo sama wyjdziesz — irytowała się matka.

— W ogóle nie wyjdę za mąż. Kto by mnie taką pokochał? — szlochała Kinga.

— Znajdzie się ktoś, nie martw się. Nie wszyscy mężczyźni lubią chude. A po porodach wiele szczupłych kobiet się zaokrągla — próbowała pocieszyć ją mama.

Kinga próbowała różnych diet, głodziła się, ale nigdy nie wytrzymywała długo. Organizm domagał się jedzenia. Próbowała nawet biegać rano. Chude jak patyki dziewczyny prychały na jej widok, wymieniały porozumiewawcze spojrzenia.

— Myślałem, czemu chodnik taki śliski? A to tłuszcz się rozlewa… — głośno powiedział chłopak do swojej dziewczyny, mijając Kingę.

Kinga przestała biegać, postawiła gruby krzyżyk na dietach i treningach, splunęła na swój wygląd i unikała przeglądania się w lustrze.

Potem ciężko zachorowała mama. Nawet wtedy, przeżywając i stresując się, Kinga nie schudła. Nie schudła też po pogrzebie, choć w tamtych dniach prawie nic nie jadła, nie miała siły.

Ma już trzydzieści trzy lata, a na horyzoncie nie widać ani miłości, ani rodziny, ani radości. „Nigdy więcej autobusów” — postanowiła Kinga. „Będę chodzić pieszo”.

Ale następnego dnia na przystanek podjechał prawie pusty autobus. Jakie to szczęście. Wsiadła do niego, sięgnęła po kartę, by przyłożyć ją do kasownika, gdy nagle autobus gwałtownie ruszył. Kinga nie zdążyła złapać poręczy, odrzucono ją do tyłu. „Zaraz upadnę i rozwalę głowę…” — przemknęło jej przez myśl…

***
Marek

Tego ranka Marek, jak zwykle, wsiadł do samochodu, przMarek obudził się w szpitalu z uśmiechem na twarzy, bo choć autobus potrącił jego samochód, to właśnie wtedy poznał Kingę, która teraz trzymała go za rękę i szeptała, że wszystko będzie dobrze.