Przeznaczenie…

Opatrzność…
Jadwiga

Koniec maja, a upał od dwóch tygodni trzymał się mocno. Jadwiga wsiadła do autobusu i natychmiast pożałowała tej decyzji. W godzinach szczytu tłok był niesamowity — ciasno, duszno, a jej suknia natychmiast przykleiła się do spoconego ciała. Ktoś boleśnie szturchnął ją w plecy.

— Proszę iść dalej, wszyscy muszą jechać. A takim jak pani to w ogóle powinno się chodzić pieszo, tyle miejsca zajmuje — burknął za nią starszy kobiecy głos.

— Sama też nie jesteś chudzielcem. No, posuńcie się! — warknął ochrypły męski głos, naciskając na Jadwigę tak mocno, że aż straciła oddech.

— Oj, rozgnieciesz mnie, niegodziwcze — jęknęła kobieta z tyłu.

Drzwi zatrzasnęły się z hukiem, a autobus odjechał od przystanku. Za Jadwigą kłóciły się dwie osoby — kobieta i ochrypły.

— Matko, czemu taka zła?

— A ty lepiej się zamknij. I tak nie ma czym oddychać, a od ciebie jeszcze wódą śmierdzi — odcięła się kobieta.

Jadwiga nie widziała, kto mówił — nie mogła nawet odwrócić głowy, bo natychmiast wbijała się nosem w czyjeś ramię. Nie sięgała też do poręczy, bo ręce miała przyciśnięte do boków.

Autobus jechał gwałtownie — raz hamował, raz przyspieszał. Pasażerów rzucało na boki, ubijając ich jak ogórki w słoiku. Nie przewracali się tylko dzięki ciasnocie. Przez otwarte okna wpadało trochę powietrza, chłodząc rozgrzane twarze. Ale gdy tylko autobus zatrzymywał się na światłach, tłum znów zaczynał się rozpychać i przeklinać.

Jadwiga nie brała udziału w tym chaosie. Stała, gryząc wargę, i marzyła tylko, żeby wysiąść, znaleźć się na świeżym powietrzu, wrócić do domu, zrzucić mokre ubranie i stanąć pod chłodnym prysznicem. Autobus znów ruszył, a ludzie przechylili się na bok.

— Hej, kierowco, uważaj! To nie drewno wieziesz! — krzyknął ochrypły. — Pewnie w kabinie wiatrak masz włączony, a my tu jak w piekarniku… — mruknął.

Autobus znów szarpnął, zwalniając przed przystankiem.

— Niech się nikt więcej nie wpycha, przecież się zadusimy! — wykrzyknął ochrypły. — Kto wysiada?

— Ja! Ja wysiadam! Otwórzcie drzwi! — krzyknęła Jadwiga, nie mogąc już znieść duszności i tłoku.

Drzwi otworzyły się z trudem, wypuszczając najpierw kobietę, potem ochrypłego, a na końcu Jadwigę. Na pożegnanie kobieta boleśnie uderzyła ją pięścią w ramię.

— Krowa! Tylko po to, żeby jedną przystanek przejechać…

Jadwiga nie zdążyła odpowiedzieć. Kobieta wślizgnęła się między pasażerów, drzwi się zamknęły, a autobus odjechał. Nie czekała na następny. Poszła do domu pieszo, połykając łzy. W uszach wciąż brzmiało to okrutne słowo: „Krowa!”.

Krową, hipopotamem, mamutem przezywano ją już w szkole. Powinna się przyzwyczaić, ale nie potrafiła. Czy to jej wina, że urodziła się taką? Lekarze nie znaleźli u niej żadnych problemów zdrowotnych.

— Mamo, po coś mnie urodziła? Kto zechce taką grubą? — płakała, wracając ze szkoły. — Gdybyś wyszła za chudzielca, może i ja byłabym szczupła jak ty. Teraz będę się męczyć całe życie.

— Nie jesteś gruba, jesteś duża. Na serce nie ma rady. Zakochałam się w twoim ojcu, a on był postawny, przystojny, kobiety za nim szalały. Ty po nim odziedziczyłaś. Zobaczysz, za kogo sama wyjdziesz — gniewała się matka.

— Nigdy nie wyjdę. Kto by mnie pokochał? — szlochała Jadzia.

— Znajdzie się ktoś, nie martw się. Nie wszyscy mężczyźni lubią chudzielców. A po dzieciach wiele szczupłych kobiet i tak się zaokrągli — próbowała ją pocieszyć matka.

Jadwiga próbowała diet, głodziła się, ale nigdy nie wytrzymywała długo. Organizm domagał się jedzenia. Nawet biegała rano, ale szczupłe jak sarny dziewczyny tylko prychały na jej widok, wymieniając kpiące spojrzenia.

— Myślałem, czemu chodnik tak śliski? A to tłuszcz się wylewa… — głośno powiedział chłopak do koleżanki, mijając Jadwigę.

Przestała bPewnego dnia, gdy słońce zachodziło nad Warszawą, Jadwiga zrozumiała, że prawdziwe szczęście nie tkwi w tym, jak wyglądamy, lecz w tym, kto nas kocha takimi, jakimi jesteśmy.