Tajemniczy obraz

**Tajemniczy obraz**

Ewa siedziała na tylnej kanapie samochodu i wpatrywała się w szybę. Miała podniosły nastrój, jak przed świętami albo urodzinami. Tylko że urodziny obchodziła w grudniu, a teraz był lipiec.

Za kierownicą mężczyzna o surowej, masywnej sylwetce. Dziewczynka widziała jedynie jego ogoloną potylicę przechodzącą w gruby kark. Ten kark wydawał się jej dziwnie obcy, niemal mechaniczny. Kierowca nie odwracał głowy, jakby grube mięśnie uniemożliwiały mu ruch. Ewa pomyślała, że to nie człowiek, lecz automat. Uniosła się nieco, by zajrzeć mu w twarz.

— Siadaj! — warknął kierowca, nie patrząc za siebie.

Ewa opadła na siedzenie i znów wbiła wzrok w okno. Migające pola, lasy, wioski. Wyprzedzili dwóch rowerzystów — mężczyznę i chłopca — którzy spojrzeli na nią przez szybę. Nastrój znów się poprawił. Pierwszy raz jechała do dziadków, których nigdy nie widziała.

— Daleko jeszcze? — spytała.

— Nie — odpowiedziała matka z przedniego siedzenia.

— Dlaczego wcześniej nie odwiedzaliśmy babci i dziadka?

Matka mruknęła coś niezrozumiałego.

— A jest tam rzeka?

— Jest. Wszystko jest. Przestań paplać. Jak przyjedziemy, zobaczysz sama. — W głosie matki pojawiła się irytacja.

Ewa zamilkła. Ostatnio matka wpadała w złość przy byle czym, zwłaszcza od kiedy odszedł ojciec. Spakował rzeczy i zniknął.

*«Najważniejsze, żeby już tam być»*, myślała Ewa. *«Pewnie jedziemy na wakacje, skoro mama zabrała tyle rzeczy, nawet moje zabawki. I tornister. Po co tornister na wakacje?»* Pytań było wiele, ale nie odważyła się ich zadać.

Oparła głowę o fotel i zaczęła nucić. Cichutko, jedna nuta za drugą…

— Przestań jęczeć! Już mi niedobrze — warknęła matka. Ewa umilkła, marszcząc brwi.

W końcu wjechali do miasta. Dziewczynka przywarła do szyby. Samochód zatrzymał się przed dwupiętrową kamienicą.

— No, jesteśmy. Dom, sweet home — powiedziała matka, otwierając drzwi. Brzmiało to bardziej jak westchnienie niż okrzyk radości.

Dom był stary, szary, z dwoma klatkami schodowymi. Ani śladu placu zabaw z kolorową zjeżdżalnią, tak jak u nich. Tylko dwie ławki pod ścianą.

Kierowca wyniósł ich bagaże i również spojrzał na budynek. Matka poprosiła, by zaczekał, wzięła walizkę i torby, po czym ruszyła do klatki. Ewa podążyła za nią. Drzwi do klatki były drewniane, pokryte odpryskującą brązową farbą, bez domofonu.

— Otwórz — warknęła matka.

Ewa podbiegła i pociągnęła skrzypiącą klamkę. Weszły na drugie piętro. Matka postawiła walizkę, by nacisnąć dzwonek, ale drzwi nagle otwarły się same. W progu stała wysoka, chuda kobieta. Milczała, tylko patrzyła.

Matka weszła, a Ewa przylgnęła do jej boku. Zrozumiała, że to babcia.

— No, stójesz jak słup soli? Wchodź — rzuciła babcia nieprzyjemnie.
Ewa nie drgnęła. Z pokoju wyszedł wysoki siwy mężczyzna.

— To twój dziadek Jan — powiedziała matka. — Tu jej rzeczy, zabawki, buty…

— Damy radę — odparła sucho babcia. — Herbaty nie napijesz się?

— Nie, taksówka czeka.

I wtedy Ewa zrozumiała — matka zostawi ją tu i odejdzie. Chwyciła ją kurczowo za rękę.

— Mamo! Nie zostawiaj mnie! Zabierz mnie ze sobą!

— Nie powiedziałaś jej?! — oburzyła się babcia.

Matka milczała, próbując uwolnić dłoń, ale Ewa trzymała jak kleszcz.

— Przyjadę po ciebie później. Na razie zostaniesz z babcią. Dość! — krzyknęła nagle, odrywając jej palce i odpychając ją.

Babcia objęła Ewę w pasie i przygarnęła do siebie. Dziewczynka wyrywała się jak wąż.

— Idź… Wynoś się! — warknęła babcia i matka zniknęła za drzwiami.

— Mamo! Puść! — krzyczała Ewa.

Ale matka już zeszła na dół.

— Ewo! — usłyszała spokojny głos dziadka.
Stanął przed nią wyprostowany, a w jego oczach była ciekawość i łagodność.

— Chodź — powiedział i zaprowadził ją do pokoju.

Stare meble, kanapa, pianino pod ścianą. Było cicho i przytulnie. Tylko tykanie zegara rozbrzmiewało w ciszy. Pili herbatę z naleśnikami — najlepszymi, jakie Ewa jadła w życiu. Potem babcia zabrała ją na podwórko, gdzie bawiły się dwie dziewczynki. Zostawiła Ewę z nimi i wróciła do domu.

— Będziesz tu mieszkać? — spytała jedna z dziewczynek.

— Nie, mama zaraz po mnie wróci — odpowiedziała pewnie Ewa, lecz oczy zdradziły łzy.

Nadszedł wrzesień, a matka nie wróciła. Ewa poszła do szkoły z tymi dziewczynkami — do drugiej „b”. Życie u dziadków okazało się spokojne. Nie krzyczeli, nie kłócili się, w przeciwieństwie do rodziców.

Ostatnio w domu rodziców wszyscy tylko wrzeszczeli, aż w końcu ojciec wyszedł. Matka też coraz częściej znikała wieczorami. Ewa stała przy oknie, wypatrując jej w ciemności, aż w końcu pod domem zatrzymywała się taksówka. Wtedy szybko wskakiwała do łóżka i udawała sen. Serce waliło jej z radości — *«mama wróciła!»*

Oczywiście, tęskniła. Ale z czasem przestała. Raz tylko babcia wspomniała, że matka „układa sobie życie”. Ewa rosła w spokoju. Gdy była w ósmej klasie, babcia zachorowała i umarła. Pierwszy raz widziała, jak dorosły mężczyzna płacze.

Została z dziadkiem sam na sam. Babcia wiele ją nauczyła — smażyć placki, gotować, oszczędzać. Po szkole poszła do technikum. W mieście nie było uczelni, a Ewa nie mogła zostawić dziadka.

Pewnego dnia podszedł z nią do obrazu na ścianie. Był dziwny, jakby namalowany od niechcenia — zlepek geometrycznych kształtów, wśród których majaczyła postać człowieka. Wyglądał obco wśród kwiecistych tapet.

— To twój posag — powiedział dziadek.

— Ten obraz? — zdziwiła się.

— Nie. Pod nim jest ikona. Prawdziwa, święta. WartaEwa spojrzała w oczy dziadka i nagle zrozumiała, że prawdziwym skarbem nie była ikona, lecz miłość, którą od nich otrzymała.