Złośliwa staruszka

Złośliwa staruszka

Weronika wysiadła z taksówki i czekała, aż z auta wygramoli się mała Zosia.

— Dziękuję — podziękowała kierowcy, chwyciła córkę za rękę i powoli ruszyły w stronę klatki. Przed niskim gankiem na ławce siedziały dwie starsze panie.

— Dzień dobry — przywitała się Weronika.

— Dzień dobry — odpowiedziała jedna z kobiet. — Do kogo to takie piękności idą w gości?

Weronika tylko się uśmiechnęła. Otworzyła zamknięty na kod zamek i weszła z Zosią do środka. Ledwie drzwi się za nimi zamknęły, jedna z kobiet głośno oznajmiła, że pół godziny temu widziała dwóch młodych mężczyzn, którzy wnosili do klatki jakieś pudła i worki.

— Nowi lokatorzy wprowadzają się do mieszkania nad tobą, to które Kowalscy wynajmują. Więc trzymaj się, Maryś, bezsenne noce masz zagwarantowane — odparła druga.

— Na niewłaściwą trafiłam. Niech tylko spróbują hałasować. Zaraz zadzwonię do opieki społecznej, niech się tym zajmą…

Weronika już nie słuchała. Podeszła do windy, która akurat stała na parterze, i z Zosią wjechały na piąte piętro.

Drzwi do mieszkania były uchylone. Mężczyźni siedzieli w kuchni i pili herbatę.

— O, Weronika przyjechała. Myśmy tu tymczasem herbatę zaparzyli. Wybacz, że się rozgościliśmy.
Weronika sięgnęła po portfel.

— Werka, obrażasz. Pomogłem ci jak przyjaciel. Może na próżno odeszłaś od Tomka? Pogodzilibyście się. Nie pracujesz, z czego będziecie żyć z córką? — Mówiący mrugnął do Zosi, a ta rozpromieniła się.

— Jakoś sobie poradzimy. Złożę pozew o rozwód, będą alimenty, zasiłek. Do Tomka nie wrócę. Możesz mu tak powiedzieć.

— Dobrze. Ale jak coś, dzwoń, jeśli będę mógł, pomogę. No, zagospodaruj się, a my pójdziemy — powiedział Krzysztof.

Mężczyźni wyszli. Weronika spojrzała na pudła na środku pokoju i westchnęła.

— No to pomożesz mamie rozpakować rzeczy?

— Nie. Pobawię się — odparła Zosia.

— Dobrze. Tylko nie krzycz i nie hałasuj, bo nas stąd wyrzucą — upomniała ją Weronika.

Dziewczynka skinęła głową zrozumiale.

Weronika otworzyła pudło z zabawkami, a Zosia natychmiast wyjęła z niego pluszowego misia. Tymczasem Weronika otworzyła szafę i zaczęła układać na półkach rzeczy z worków.

Mieszkanie było kawalerka, niewielkie. Ale gdzie im więcej? Meble przyzwoite, remont zrobiony, czysto. Nic sobie. Jeśli nie kupować nic zbędnego, oszczędzać, dadzą radę.

Później Weronika ugotowała makaron i parówki, które przywiozła ze sobą. Umyła podłogę i położyła Zosię spać, rozkładając kanapę. Oczy się jej kleiły, ale Zosia nie chciała zasnąć bez bajki. Trzeba było czytać. Gdy wreszcie zasnęła, Weronika opuściła głowę na poduszkę i zamknęła oczy. I od razu przypomniały jej się słowa męża:

„Jeszcze do mnie przypełzniesz na kolanach, będziesz błagać, żebym cię przyjął z powrotem… A ja się jeszcze zastanowię, czy cię przyjąć, czy nie…” Łzy napłynęły do oczu, a sen uciekł.

Weronika wstała i poszła do kuchni. Nie włączała światła, stała przy oknie i patrzyła na nieznany widok za szybą, na zapadający zmrok…

***

Poznała Tomka na przystanku. Podszedł do niej i zapytał, którym autobusem dojedzie do ulicy Mickiewicza.

Weronika pomyślała i wymieniła numery. A Tomek zapytał, dokąd jedzie ona.

Właśnie podjechał jej autobus, więc szybko wsiadła.

— Przepraszam, po prostu nie wiedziałem, jak się z panią zapoznać — usłyszała. Stał obok i uśmiechał się. I też się uśmiechnęła w odpowiedzi.

Tak się poznali. Serce Weroniki było wolne, a wesoły i sympatyczny Tomek szybko je zdobył. Mieszkała w wynajmowanym mieszkaniu z przyjaciółką. Zaprzyjaźniły się jeszcze na studiach, po ich zakończeniu razem znalazły pracę. Wynajmowanie mieszkania we dwójkę było tańsze.

A Tomek miał swoje niewielkie mieszkanie. Namówił Weronikę, by się do niego wprowadziła. Jej matka była surowa, uczyła córkę, że musi być rodzina, że dzieci powinny rodzić się w małżeństwie. Dlatego, gdy dzwoniła mama, Weronika kłamała, że nadal mieszka z przyjaciółką.

Minął drugi rok, odkąd żyli razem, a Tomek wciąż nie złożył jej oświadczyn. O dzieciach nie wspominał. I Weronika nie wiedziała, jak powiedzieć, że spodziewa się dziecka.

— Trzeba pomyśleć o większym mieszkaniu — powiedziała pewnego razu.

— Po co? — nie zrozumiał Tomek.

— Bo wkrótce będzie nas troje.

— Co, jesteś w ciąży? I kiedy zamierzałaś mi o tym powiedzieć? — zirytował się.

— Właśnie mówię. Przepraszam, że nie powiedziałam wcześniej, nie byłam pewna. Weronika starała się nie rozpłakać, widząc jego reakcję.

— Myślałem, że się zabezpieczasz.

— Żeby pożyć trochę dla siebie i urodzić kiedyś tam później? Nigdy nie pozbyłabOd tamtej pory Weronika zrozumiała, że mimo wszystkich trudności, prawdziwa siła bierze się z miłości i że nawet w najciemniejszych chwilach można znaleźć światło.