Złośliwa staruszka

**Złośliwa Staruszka**

Wysiadłem z taksówki i czekałem, aż z auta wyskoczy mała Ania.

— Dziękuję — podziękowałem kierowcy, wziąłem córkę za rękę, i ruszyliśmy powoli do klatki schodowej. Na niskim ganku na ławce siedziały dwie starsze panie.

— Dzień dobry — przywitałem się.

— Dzień dobry — odpowiedziała jedna z kobiet. — Do kogo to takie piękności idą w gości?

Tylko się uśmiechnąłem. Otworzyłem zamek szyfrowy kluczem i wszedłem z Anią do środka. Ledwie drzwi się zamknęły, jedna z kobiet powiedziała dosyć głośno, że pół godziny temu widziała dwóch młodych mężczyzn wnoszących jakieś pudła i worki.

— Nowi lokatorzy wprowadzają się do mieszkania nad tobą, to po Frelach wynajmują. Więc trzymaj się, Maryś, bo bezsenne noce masz jak w banku — odparła druga.

— Nie na tę trafiła. Niech tylko spróbują hałasować. Zaraz zgłoszę na opiekę społeczną, niech się martwią…

Nie słuchałem dalej. Podeszliśmy do windyłu, akurat stała na parterze, i wjechaliśmy na piąte piętro.

Drzwi do mieszkania były uchylone. W kuchni siedzieli mężczyźni i pili herbatę.

— O, Krzysiek przyjechał. Myśmy tu tylko herbatę zrobili. Wybacz, trochę się rozgościliśmy.
Sięgnąłem do torby po portfel.

— Krysiu, nie obrażaj. Pomogłem jak koledze. Może na próżno odszedłeś od Borysa? Pogodzilibyście się. Nie pracujesz, z czego żyć będziecie z córką? — Mówiący mrugnął do Ani, a ona rozpromieniła się.

— Jakoś damy radę. Złożę pozew o rozwód, będą alimenty, zasiłki. Nie wrócę do Borysa. Możesz mu tak powiedzieć.

— No dobra. Ale jak coś, dzwoń, jeśli będę mógł, pomogę. No, urządzajcie się, a my idziemy — rzekł Tomek.

Mężczyźni wyszli. Spojrzałem na pudła na środku pokoju i westchnąłem.

— No to pomożesz tacie rozpakować rzeczy?

— Nie. Pobawię się — odparła Ania.

— Dobrze. Tylko nie wrzeszcz i nie hałasuj, bo nas stąd wykopią — uprzedziłem córkę.

Dziewczynka skinęła głową zrozumiale.

Otworzyłem pudło z zabawkami, a Ania natychmiast wyciągnęła z niego pluszowego misia. Ja zaś otworzyłem szafę i zacząłem układać na półkach rzeczy z worków.

Mieszkanie było kawalerką, niewielkie. Ale jechać dalej? Meble porządne, remont zrobiony, czysto. Trudno. Jeśli nie kupować zbędnych rzeczy, oszczędzać, jakoś przetrwamy.

Później ugotowałem makaron i parówki, które przywiozłem ze sobą. Umyłem podłogę i położyłem Anię spać, rozkładając sofa. Oczy mi się kleiły, ale Ania nie chciała zasnąć bez bajki. Musiałem czytać. Gdy w końcu zasnęła, opadłem na poduszkę i zamknąłem oczy. I od razu przypomniały mi się słowa żony:

„Przypełzniesz jeszcze do mnie na kolanach, błagać, żebym cię przygarnęła, a ja się zastanowię, czy warto…” Łzy napłynęły do oczu, a sen uciekł.

Wstałem i poszedłem do kuchni. Nie włączałem światła, stałem przy oknie, patrząc na obcy krajobraz za szybą, na gęstniejący zmierzch…

***

Poznaliśmy się z Borysem na przystanku. Podszedł do mnie i spytał, którym autobusem dojechać na ulicę Słowackiego.

Zastanowiłem się i wymieniłem numery. A on zapytał, dokąd ja jadę.

W tym momencie podjechał mój autobus i szybko wszedłem do środka.

— Przepraszam, po prostu nie wiedziałem, jak się z tobą zaznajomić — usłyszałem. Facet stał obok i się uśmiechał. Ja też odpowiedziałem uśmiechem.

Tak się poznaliśmy. Moje serce było wolne, a wesoły i sympatyczny Borys szybko je zdobył. Mieszkałem na wynajmowanym z kolegą. Znaleźliśmy pracę po studiach, wynajmowanie na dwóch było tańsze.

Borys miał swoje maleńkie mieszkanie. Namówił mnie, żebym się wprowadził. Moja matka była surowa, uczyła, że trzeba rodzI pocałowałem Anię w czoło, patrząc, jak śpi spokojnie, i zrozumiałem, że najważniejsze to iść naprzód, bo choć życie bywa ciężkie, zawsze znajdzie się ktoś, kto poda rękę, nawet jeśli to zaskakująco złośliwa staruszka z pierwszego piętra.