Idąc jego śladami

Drogą ojca

– Krzysiu, no co z tobą? Spójrz tylko – polski jedynka, matematyka pała, a z lekcji WOS-u w ogóle uciekłeś! Dlaczego się nie uczysz i ciągle wagaryzujesz? Co ja mam z tobą zrobić, ty niedorajdo! – z rozpaczą w głosie mówiła Ewa, przewracając kartki dziennika swojego ósmoklasisty.

– Nie wiem. – burknął chłopak i odwrócił się od matki.

– Ewka, daj chłopakowi spokój! WOS, biologia… Ja też w szkole wagaryzowałem i jakoś wyrosłem na porządnego faceta! – dobiegł z drugiego pokoju pijany głos męża Jacka, który wylegiwał się na kanapie.

– To widać! Żebyś choć raz porozmawiał z synem po męsku, ale nie – ty od trzech dni nie wysychasz! – krzyknęła Ewa.

– No i co z tego? Mam prawo! Przecież nie piję twoich pieniędzy! A poza tym, u Zdzicha była impreza! Jubileusz, między nami mówiąc! – odparł Jacek, opadł na poduszkę i znów zapadł w sen.

Ewa wychowała się w inteligenckiej rodzinie. Rodzice nie tylko nauczyli ją dobrych manier, ale też zadbali o odpowiednie wychowanie. Pilnie się uczyła, dostała się na prestiżowy kierunek studiów. Tylko złośliwy los sprawił, że poznała Jacka.

Poznali się na studenckiej imprezie. Ewa była na czwartym roku, a Jacek już skończył zawodówkę i pracował w fabryce. Ewa od razu zauważyła przystojnego chłopaka z wyrazistymi oczami. Jacek wyglądał nieco starzej niż wskazywał wiek. Wtedy jeszcze nie przypuszczała, jak ten człowiek zburzy jej poukładane życie.

Zaczęli się spotykać, a ślub wzięli tego lata, gdy Ewa zdała wszystkie egzaminy i obroniła pracę dyplomową. Na początku było nieźle, ale Ewie już wtedy nie podobało się, że mąż nie przepuści żadnej okazji do picia. Nawet najdrobniejszy pretekst zamieniał się w huczną imprezę…

W pewnym momencie Ewa zrozumiała, że popełniła błąd – ona i Jacek w ogóle do siebie nie pasowali. Postanowiła się rozwieść. Ale los znów pokrzyżował jej plany – dowiedziała się, że jest w ciąży.

Nie mogła zdecydować się na usunięcie. Zostawić dziecko bez ojca też nie było najlepszym wyjściem. Optymistka z natury, Ewa uwierzyła, że narodziny dziecka zmienią Jacka. Ale gdy ten pijany wtargnął do niej na porodówkę, z goryczą zrozumiała – nic w nim się nigdy nie zmieni.

I tak się stało. Jacek pił często i dużo. Pomagał w domu byle jak, bo albo szedł na kolejną libację z kolegami, albo odsypiał imprezę.

Ewa nie narzekała, dźwigała wszystko na swoich barkach: ciężko pracowała i dobrze zarabiała, w domu panował porządek, synowi Krzysiowi poświęcała uwagę. Ale im chłopak był starszy, tym bardziej upodabniał się do ojca. Ewa nie odnajdywała w nim siebie: Krzyś niechętnie się uczył, kategorycznie odmawiał uczestnictwa w zajęciach dodatkowych.

W siódmej klasie chłopak zupełnie się rozpuścił.

– Pani Ewo, proszę porozmawiać z synem. Na lekcjach się wymądrza, nie słucha, a o ocenach już nawet nie mówię… Ręce opadają… – takie uwagi słyszała regularnie od wychowawczyni Krzysia.

Po każdym zebraniu wracała do domu i w myślach obwiniała się, że coś robi źle, że gdzieś zawiodła.

Na początku Krzyś się tłumaczył i obiecywał poprawę. Ale wszystkie obietnice były tylko pustymi słowami.

Chłopak skończył gimnazjum. O liceum nie było mowy. Trzeba było iść do zawodówki. Ewa z przerażeniem uświadomiła sobie, że syn dosłownie idzie w ślady ojca. A Jacek w tym czasie był już kompletnie uzależniony od alkoholu. Ewa musiała regularnie wyciągać go z ciągów, znosić awantury i – co było jeszcze bardziej upokarzające – chodzić do fabryki i prosić, żeby męża nie zwalniali.

W zawodówce Krzyś też się nie przykładał: opuszczał zajęcia, ubliżał nauczycielom, kłócił się z kolegami. Matce w domu oznajmiał, że nauka go nudzi.

– Mamo, może rzuEwa zamknęła oczy, poczuła ciepły uścisk dłoni Antoniego i zrozumiała, że właśnie rozpoczęła nowy rozdział życia, w którym wreszcie będzie szczęśliwa.