Facet czy niefacet?

— Znowu ci z góry imprezują, już mam tego dość! Trzecia w nocy! — Krysia potrząsnęła śpiącym spokojnie Krzysztofem. — Słyszysz? Znowu wrzeszczą, idź ich ucisz!

— Krysiu, spałem tak dobrze, po co mnie budzisz? Jutro mam kurs — mruknął przez sen Krzysztof. — Zaraz się rozchodzą, śpij dalej.

Ledwo zdążył się wygodniej ułożyć, gdy żona boleśnie szturchnęła go łokciem w bok:

— Facet jesteś, czy kto? — syknęła. — Idź i ich uspokój! Jutro spotykam się z dziewczynami. Akurat będę musiała wysłuchiwać Dominiki, która znowu będzie się chwalić, że zrobiła usta i nos. A ja co? Mam stanąć z opuchniętą twarzą po nieprzespanej nocy? Dominika już trzydziestkę ma, a ani jednej zmarszczki!

— Bo jej mąż jest chirurgiem plastycznym, a nie kierowcą ciężarówki, Krysiu — próbował ją uspokoić Krzysztof. — A ty i tak jesteś piękna bez tych wszystkich zabiegów. Poza tym, cały czas siedzisz w salonach kosmetycznych, możnaby powiedzieć, że masz tam stałe miejsce.

Ale Krysia wściekła się jeszcze bardziej. Usiadła na łóżku i spojrzała na męża z furią:

— Żartujesz sobie? Dwa razy w tygodniu u kosmetyczki to dla ciebie luksus? Ja też chcę takie usta i nos! A futro? Kiedy mi kupisz norkę, co?!

— Przecież niedawno spłaciłem kredyt za twoje mieszkanie, które kupiłaś przed ślubem. Jeszcze raty za twoje auto do oddania. Umawialiśmy się: najpierw auto, potem futro. O co ci chodzi?

— A swojej mamie kupiłeś kurtkę puchową! — nie ustępowała Krysia.

— Bo wtedy wszystkie pieniądze poszły na jej leki, a emerytura mała. Poza tym, ta kurtka wcale nie była taka droga.

Krzysztof chciał się przytulić, ale żona była zbyt wściekła.

— Futra nie stać cię kupić, operacji mi nie sfinansujesz, to chociaż spraw, żebym mogła spać! Idź i ucisz te rozwydrzone bachory!

Krzysztof zrozumiał, że Krysia nie da mu spokoju. Czując dziwną winę, wstał i zaczął zakładać dres.

…Pięć lat temu nikt z przyjaciół Krzysztofa nie uwierzyłby, że ożeni się z wyniosłą Krysią z klasy. Choć zakochany był w niej od gimnazjum, ona nigdy nie odwzajemniała uczuć, wybierając chłopaków przystojniejszych i bogatszych. Nawet gdy skończył technikum i znalazł dobrą pracę, Krysia na zjeździe klasowym nawet nie spojrzała w jego stronę. Chwaliła się przed wszystkimi, że wkrótce wyjdzie za mąż za syna milionera. Krzysztof przełknął upokorzenie, ale nie pokazał po sobie.

Pół roku później stał się cud — Krysia zadzwoniła do niego jak gdyby nigdy nic i zaproponowała spotkanie. Oczywiście, był w siódmym niebie.

— Dobrze wyglądasz, dlaczego wcześniej tego nie zauważyłam? Głodny jesteś?

Siedziała przy stoliku, na którym stały już dwie kawy i ciastka. Krzysztof zdziwił się takiemu nagłemu zainteresowaniu, ale w sercu zaiskrzyła nadzieja.

Kolacja przerodziła się w śniadanie w jej mieszkaniu. Dwa dni później Krysia oznajmiła, że rzuciła bogacza dla niego.

— Coś tu nie gra — powiedziała wtedy jego matka, Anna. — Dlaczego teraz? Ty biegałeś za nią latami, a ona cię tylko upokarzała. Inne dziewczyny nawet nie widziałeś. Ola z naszego bloku wciąż za tobą wzdycha, a tobie wszystko jedno. Taka dobra dziewczyna marnuje się! Ktoś taką złapie: miła, ładna, pracowita.

— Mamo, serce nie sługa. Kocham Krysię.

— No, twoja wola. Ja się nie wtrącam, ale uważaj, Krysia jeszcze pokaże, na co ją stać. Wtedy nie narzekaj.

Anna jakby przeczuwała. Dwa miesiące po ślubie Krysia oznajmiła, że jest w ciąży. Tylko jedna rzecz nie pasowała — termin. Krzysztof zobaczył to przypadkiem, przeglądając jej dokumentację medyczną.

— Byłaś w ciąży już na naszej pierwszej randce! — krzyczał, czerwony z wściekłości.

— Nie wiedziałam, że jestem w ciąży, to był mały termin — skłamała. — Potem bałam się powiedzieć.

— Więc twój ex cię rzucił, a ty chciałaś przyszyć dziecko takiemu frajerowi jak ja? Mama miała rację!

— Twoja mama zawsze patrzy na mnie jakbym była jej coś winna!

— Patrzy tak, jak zasługujesz! I nie tykaj mojej matki, jasne?!

Krzysztof stał w środku pokoju, gotowy zapaść się pod ziemię ze wstydu. Krysia drżała ze strachu przed byciem porzuconą i wyobrażała sobie, jak koleżanki śmieją się z niej po kątach. Tego nie mogła znieść. W jej głowie narodził się plan.

— Och! Boli! — wrzasnęła, łapiąc się za brzuch.

Krzysztof spanikował, zapominając o gniewie.

— Co ci jest?! Gdzie boli?

— Brzuch! Brzuch! To przez ciebie! Nie mogę się denerwować! — Krysia wyginała się z udawanego bólu, szokując męża.

Krzysztof wezwał taksówkę i zawiózł ją do szpitala. Stał pod oknami, aż go nie przegonił dozorca.

Tymczasem Krysia załatwiła sprawę, płacąc niemałą sumę, a mężowi powiedziała, że to poronienie.

— Wybacz mi, Krysiu, i ja ci wybaczam — Krzysztof wsunął jej na rękę złoty bransolet na znak zgody. — Zacznijmy od nowa?

— Zgoda — Krysia podziwiała prezent, a potem zarzuciła haczyk. — Jak wyjdę ze szpitala, będziemy musieli pomyśleć o moim samochodzie. Żeby nie czekać na taksówki, gdy będę rodzić twoje dziecko.

Krzysztof się uśmiechnął: myśl o dziecku rozgrzała mu serce.

— Dobrze, będzie ci auto.

By zarobić więcej, rzucił ulubioną pracę i zatrudnił się w firmie transportowej. Brał dodatkowe kursy, by zaspokoić żądzę żony. Teraz, półprzytomny, wlókł się po schodach na trzecie piętro.

— Chłopaki, ściszcie muzykę i przestańcie wrzeszczeć — powiedział do grupy nastolatków. — Przez was od kilku nocy nie śpimy.

— A co, wujek? — odparł najwyższy z nich. —— Wylatuj, wujku — to były ostatnie słowa, które usłyszał, zanim upadł na klomb pełen kwitnących hortensji, a gdy otworzył oczy w szpitalu, uświadomił sobie, że jedyną osobą, która przy nim została, była Ola, ta sama, na którą nie zwracał uwagi przez całe lata, a która teraz trzymała jego rękę i cicho mówiła: „Wszystko będzie dobrze”.