Jak mogłaś działając za moimi plecami?

— Cześć, Marianna. Ile to lat się nie widziałyśmy? Piętnaście? A może więcej?

— Chyba więcej. Ale ty w ogóle się nie zmieniłaś.

— A ty się zmieniłaś. Zrobiłaś się jeszcze ładniejsza.

Weronika wpatrywała się w twarz swojej dawnej najlepszej przyjaciółki i nie mogła uwierzyć, że naprawdę się spotkały. I to nie byle gdzie, ale w szkole tańca dla dzieci, gdzie przyprowadziły swoje córki na darmową lekcję próbną.

— Dzięki, Wera — odparła Marianna i lekko się uśmiechnęła.

Chciała też powiedzieć Weronice jakiś komplement, ale nie mogła znaleźć odpowiednich słów. Wszystkie skończyły się ponad piętnaście lat temu, kiedy przyjaciółki widziały i rozmawiały ze sobą ostatni raz. Była to trudna rozmowa, pełna napięcia, i Marianna do dziś wspominała ją z drżeniem.

— Kogo przyprowadziłaś? — spytała Weronika. — Syna czy córkę?
— Mam córkę — odparła Marianna. — Zosia. Dziesięć lat. A ty?
— Ja też córkę, ale skończyła właśnie dziewięć. Urodziłaś z Tadeuszem? Pobraliście się w końcu czy nie?
Marianna szeroko otworzyła oczy. Czy Weronika naprawdę do tej pory wierzyła, że jej najlepsza przyjaciółka mogła ukraść jej ukochanego, a potem jeszcze za niego wyjść? Tyle lat minęło, a Wera, zdawało się, wcale się nie zmieniła.

— Zejdźmy do kawiarni. Możemy usiąść, napić się kawy i pogadać.
Weronika wyraźnie się zaniepokoiła. Najwyraźniej spędzanie czasu z byłą przyjaciółką, która w jednej chwili stała się rywalką, nie nastrajało jej optymistycznie. Ale po krótkim namyśle w końcu skinęła głową. W końcu minęło tyle lat, obie miały swoje życie — po co znów stawiać między sobą mur, który przez tyle lat wydawał się nie do przebrnięcia?

— Dobrze.

Zeszły na dół w milczeniu, zerkały na siebie ukradkiem. Obie były ciekawe, jak potoczyło się życie tej drugiej, ale obie udawały, że w przeszłości nic się nie wydarzyło.

Gadały o wszystkim i o niczym. Okazało się, że Weronika wróciła do rodzinnego miasta z mężem i córką dwa lata temu — zachorowała jej mama, potrzebowała opieki, i Wera przekonała męża do przeprowadzki.

— Nie było łatwo — powiedziała — ale Tomek jest niesamowity! Taki dobry, wyrozumiały, opiekuńczy. Tak się cieszę, że go spotkałam.

Marianna się uśmiechnęła. Więc Weronika jednak ułożyła sobie życie, miała wspaniałego męża i córkę… Czy to znaczy, że już nie złości się na nią? Ale nie, nie minęła minuta, a Weronika znów zadała to samo pytanie:

— A ty? Wyszłaś za Tadeusza, urodziłaś mu córkę? Jesteś z nim szczęśliwa?

Marianna spojrzała na Weronikę zmieszana. Dlaczego życie musiało być takie skomplikowane? Były sobie dwie przyjaciółki, ich przyjaźń zaczęła się w piaskownicy na podwórku, potem w przedszkolu, umocniła w szkole, przetrwała młodość… I tak głupio się skończyła. Marianna była pewna, że Weronika zrozumiała wszystko później, ale teraz okazało się, że przez cały ten czas wierzyła, iż Marianna zbudowała swoje szczęście na ruinach jej życia.

— Wera, naprawdę myślisz, że coś było między mną a Tadeuszem? Przecież wtedy rozmawiałyśmy, starałam ci się wszystko wytłumaczyć. Byłam pewna, że zrozumiałaś, tylko z powodu zrobisz dobrą minę do złej gry.

Weronika zacisnęła usta. Tę jej minę Marianna pamiętała jeszcze z dzieciństwa. Kiedy Weronice coś się nie podobało, kiedy brakowało jej argumentów albo po prostu chciała pokazać urazę, zawsze tak mocno ściskała wargi, stając się znów tą małą dziewczynką.

— Nawet o was nie myślałam — odparła urażona Weronika, ale Marianna od razu poznała, że kłamie. — Mam swoje życie.

— Do dziś pamiętasz Tadeusza, żyłaś w przekonaniu, że wyszłam za niego i byłam z nim szczęśliwa, a teraz próbujesz mnie przekonać, że w ogóle o nas nie myślałaś?

Weronika krzywo się uśmiechnęła, potem spojrzała w bok. Marianna wpatrywała się w profil dawnej przyjaciółki, próbując zrozumieć, czy Weronika się z tym pogodziła, czy wybaczyła jej, ciągle wierząc, że romansowała z jej ukochanym za jej plecami.

— Naprawdę nie myślałam — powtórzyła Weronika. — Ta nasza ostatnia rozmowa… Wiesz, wykreśliłam was oboje z życia. A twoje słowa, że między wami nic nie było, zawsze uważałam za kłamstwo.

„Więc nie pogodziła się i nie wybaczyła” — pomyślała ze smutkiem Marianna, po czym wyjęła z torebki telefon, przejrz— Więc pójdźmy teraz po nasze córki i zacznijmy od nowa — powiedziała Weronika, biorąc Mariannę za rękę, i w tej prostej chwili zrozumiały, że czas uleczyć nawet najgłębsze rany.