Złośliwa Wieja

Złośnica

– Dobry wieczór, państwo. Sąsiadka z dołu poskarżyła się na hałas i krzyki z waszego mieszkania – na progu stał dzielnicowy. – Mogę wejść?

– Oczywiście – drżącym głosem odpowiedziała Zosia. – Proszę, tylko uspokoję dziecko.

W rzeczywistości Zosia drżała nie z powodu wizyty policji, lecz dlatego, że mąż znowu ją pobił. Tym razem za to, że wylała całą wódkę do toalety. Kiedy Bartek to odkrył, wpadł we wściekłość:

– Jestem mężczyzną i mam prawo się zrelaksować po pracy! Ty siedzisz w domu na swoim macierzyńskim, odpoczywasz, a ja haruję na budowie! Idź i kup mi butelkę!

– Nie pójdę – odparła Zosia. – Codziennie jesteś pijany, syn już się ciebie boi. Staś ma rok, a już tyle widział! Przestań pić, Bartek!

Podczas nieustannych krzyków dziecka jego matka ponownie została pobita. Hałas usłyszała sąsiadka, pani Stanisława, i jak zwykle zrobiła to, co robiła zawsze w podejrzanych sytuacjach – wezwała policję.

Trzeba przyznać, że pani Stanisława była nie lada postacią. Nie dość, że sąsiedzi jej nie lubili, to jeszcze ją wręcz znosili z trudem. Na każdego z nich kiedyś skarżyła – niekoniecznie na policję, bo były też inne instytucje: urząd dzielnicy, administracja, a nawet opieka społeczna.

– Wie pani, wydaje mi się, że matka tego Janka z piątego piętra w ogóle go nie karmi. Tak schudł i chodzi jak obdartus – dzwoniła pani Stanisława do opieki. – Trzeba tę rodzinę sprawdzić, bo matka wygląda zbyt zadowolona, pewnie ćpa albo co gorsza.

Pracownica opieki przyjęła zgłoszenie do wiadomości i obiecała „zaniepokojonej obywatelce”, że zajmie się sprawą.

Biedna mama Janka, który miał tendencję do nadwagi, była w szoku, gdy do jej drzwi zapukała cała komisja. Okazało się jednak, że chłopiec był na specjalnej diecie, bo w wieku dziewięciu lat ważył tyle, co nastolatek. Dieta przynosiła efekty, dlatego mama się cieszyła. A co do ubrań – choć Janek był pulchny, był także bardzo ruchliwy, więc spodnie i koszulki na nim „paliły się”.

Pani Stanisława oczywiście o tym nie wiedziała, bo nie utrzymywała kontaktów z sąsiadami, wręcz ich unikała.

Stali mieszkańcy kamienicy opowiadali, że dawno temu do jej mieszkania włamali się złodzieje, i od tamtej pory przestała ufać sąsiadom, podejrzewając, że to oni podpowiedzieli łotrom, iż z mężem wybrali pieniądze z konta na kupno starego malucha. Mąż wtedy ciężko ucierpiał, broniąc ich dobytku, i wkrótce zmarł. Pani Stanisława nigdy się nie pozbierała po tym ciosie i już nie wyszła za mąż.

Ale młodzi sąsiedzi, których było większość, nie znali tej historii.

– Posprzątaj po swoim psie, moda teraz, żeby gówna zostawiać?! Lepiej to zrób, bo będzie gorzej! – krzyczała pani Stanisława na młodego sąsiada, który wyprowadzał psa przed snem.

– Jak ci zależy, to sama posprzątaj, stara palko – burknął chłopak.

Ogromny pies, który właśnie załatwił swoje potrzeby, warknął na nieznajomą i szarpnął smyczą, próbując dosięgnąć kobiety. Pani Stanisława przestraszyła się i cofnęła, chowając w sercu urazę, która miała przemienić się w zemstę.

I właśnie tę zemstę w formie psiej kupy młody sąsiad znalazł następnego ranka przed swoimi drzwiami, niefortunnie depcząc ją w nowych białych adidasach.

– Niech cię! – wrzasnął i zabrał się za sprzątanie „dzieła” swojego pupila.

Pani Stanisławie poszczęściło – chłopak nie wiedział, w którym dokładnie bloku mieszka ta, która dotrzymała słowa. Przeklinając, wyrzucił buty do śmietnika.

A tymczasem za firanką uśmiechała się pewna staruszka, bardzo z siebie zadowolona. Od tamtej pory chodniki przy placu zabaw i wokół bloku były czyste. Wieść o kłopocie sąsiada szybko rozniosła się wśród lokalnych właścicieli psów…

– Więc co się tu dzieje? – dzielnicowy rozejrzał się po pokoju, gdzie w łóżeczku, trzymając się szczebelków, płakał mały Staś.

– Nic – mruknął Bartek. – Oglądałem mecz w telewizji i za głośno komentowałem. Bo co – nie umieją dobrze kopnąć, pełzają po boisku jak żółwie!

Zosia przestraszonym wzrokiem spojrzała na męża. Wiedziała, że musi podtrzymać jego kłamstwo, bo inaczej będzie źle. Policjant spojrzał na nią pytająco. Zrozumiał, o co chodzi, ale bez jej zeznań nie mógł ukarać awanturnika.

– Tak, to przez telewizor – potwierdziła Zosia. – Przepraszam.

Dzielnicowy westchnął: zawsze tak samo – najpierw bronią swoich oprawców, a potem bywa za późno.

– Dobrze, dam upomnienie, ale następnym razem będzie mandat za zakłócanie spokoju – powiedział. – I nie przede mną się tłumaczcie, tylko przed waszą sąsiadką. Bardzo uważna kobieta, można powiedzieć – macie szczęście, rzadko się trafiają tacy zaangażowani obywatele. Zawsze dzwoni, gdy coś się dzieje, już wszystkich dyżurnych rozpoznaje po głosach.

– No tak – niechętnie odparł Bartek, tłumiąc irytację.

Policjant rzucił mu ostrzegawcze spojrzenie, a potem pokiwał znacząco głową w stronę Zosi i wyszedł.

– Następnym razem „załatwię” cię po cichu, nawet nie pisniesz – warknął przez zęby Bartek, gdy drzwi się zamknęły.

A Zosia stała, trzymając synka na rękach, przeklinając dzień, w którym zgodziła się zostać żoną Bartka.

– On nie jest dla ciebie, Zosiu – mówiły przyjaciółki. – Ty jesteś dobra i radosna, a twój Bartek niby się uśmiecha, ale ma dziwny wzrok. Nie wiąż się z nim.

– Dziewczyny, po prostu go nie znacie tak jak ja. On mnie kocha – odpowiadała Zosia, zamyślona. – Bartek jest silny i odważny, kiedyś mnie obronił na ulicy.

I tak Zosia wyszła za mąż za Bartka, który szybko pokazaZ czasem Zosia odzyskała spokój i uśmiech, a pani Stanisława, choć wciąż nazywana złośnicą, stała się dla nich jak rodzina, pokazując, że nawet pod najtwardszą skorupą może kryć się dobre serce.