W domu siedzisz, a nic nie robisz

Noże i widelce leżały stertą w zlewie, a porzucona pierś z kurczaka czekała cierpliwie na deskce do krojenia. Kasia spojrzała najpierw na pięcioletniego Krzysia, który właśnie wtargnął do kuchni, a potem na bałagan wokół.

„Mamo, pójdziemy pograć w samochodziki? Obiecałaś…” – ciągnął chłopiec, patrząc na nią wyczekująco.

„Krzyśku, jeszcze tylko chwileczkę, dobrze? Zaraz będę wolna.” Wypowiedziała to cicho, bo sama nie wierzyła, czy to „zaraz” w ogóle nadejdzie.

„Znowu tak mówisz! Zawsze obiecujesz i nic!” – wrzasnął, wybiegając do pokoju.

Jego krzyk obudził półtoraroczną Zosię, która natychmiast oznajmiła swoje przebudzenie płaczem. Kasia opadła na krzesło, zakrywając dłońmi twarz. Kochała swoje dzieci do szaleństwa, ale w tej chwili marzyła, by być gdzieś daleko – bez gotowania, sprzątania, pieluch i wiecznego pośpiechu.

Wiele kobiet tak żyje, ale większość ma pomoc – babcie, dziadków, mężów. U Kasi było inaczej. Rodzice mieszkali setki kilometrów dalej, teściowa zajęta pracą i sobą, a mąż Tomek wracał tak późno, że dzieci już spały. Zjadał kolację, siadał przed telewizorem i tyle. Ostatnio ich relacje stały się napięte, pełne milczeń i ukrytych pretensji.

„Maaaaamo…” – rozległ się przeciągły głosik Zosi.

„Idę, córeczko!” – odkrzyknęła, zbierając siły.

Reszta dnia potoczyła się rutynowo: logopeda dla Krzysia, spacer, kąpiel, kolacja. Sama nie zjadła nic, tylko wypiła herbatę. Zamiast kurczaka, ugotowała pierogi – i tak było szybciej.

Tomek wrócił około dziewiątej, jak zwykle markotny.

„Jestem! Nikt nie wita?” – ryknął z przedpokoju.

„Tomek, nie krzycz, Zosia śpi…” – starała się mówić łagodnie, by go nie rozdrażniać.

„O, super. Wracam do domu, a tu cmentarz!” – mruknął, idąc do łazienki.

Postawiła przed nim talerz, udekorowała pietruszką i śmietaną. On nawet nie spytał, czy jadła.

„Znów te pierogi? Kupiłaś na promocji i teraz muszę jeść, aż się skończą?” – syknął.

„Tomek, jutro kurczak, obiecuję…”

„W poniedziałek były, dziś znów! Dość!” – rzucił, wbijając widelec w ciasto.

Nawet nie zapytał, jak jej minął dzień. Ostatnio przestał ją w ogóle zauważać.

„Może opowiesz, jak w pracy?” – spróbowała.

„Co tam opowiadać? Męczy mnie, a ty jeszcze w domu o tym mam słuchać?” – odciął się, wpatrzony w telefon.

Położyła dzieci, wróciła na zalaną światłem kuchnię.

„Idę spać” – rzucił, wychodząc bez spojrzenia.

„Noc” – szepnęła do pustki.

Kiedyś całował ją na dobranoc, opowiadali sobie wieczorami historie przy herbacie… Teraz te wspomnienia blakły.

Nazajutrz obudził ją budzik o piątej rano.

„Już?! Jakbym w ogóle nie spała…” – pomyślała, zrywając się.

Tomek wkroczył na kuchnię, widząc płatki i kanapki.

„Znowu owsianka?! Mama zawsze smażyła racuchy!” – warknął.

„Dobry, Tomek…”

„Nie krzycz, bo dzieci obudzisz!” – odparła, gdy Zosia zaczęła płakać.

„Twoja matka podjudza cię przeciwko mnie!” – wyrwało jej się.

„Nie wtrącaj się do mojej matki!” – ryknął, trzaskając drzwiami.

Reszta dnia: śniadanie, sprzątanie, obiad. Po południu wyszli na plac zabaw.

„Kasiu! Dawno cię nie widziałam!” – zawołała za nią Magda, jej przyjaciółka.

„Magda! Ale urósł twój Jasiek!” – uśmiechnęła się, głaszcząc chłopca po głowie.

„Ty za to schudłaś… Wszystko gra?”

„Zmęczenie, dwójka dzieci…”

„Mój Robert pomaga. Nie daj się, mów mu wprost!”

„Tomek pracuje do wieczora…”

„Patrz, czy to nie on?” – Magda nagle zamilkła.

Kasia odwróciła głowę. W oddali Tomek całował jakąś kobietę, wychodząc z butiku.

„Olać go!” – warknęła Magda.

Kasia zakryła twarz dłońmi.

***

„Piszesz do niej?” – spytała tego wieczora, gdy zajadał kurczaka.

„Co? O czym mówisz?”

„Widziałam was dziś. Kupowałeś jej prezent?”

Zamilkł na chwilę.

„Śledzisz mnie?! Sam się zastanawiam, co ty robisz w galeriach! Tak, mam kogoś. Popatrz na siebie – wstyd z tobą wyjść!”

„Rozwód.” – powiedziała twardo.

„Co?! Gdzie ty pójdziesz?!”

Podała po kilku dniach. Sąd przyznał jej dzieci. Wyjechała do rodziców do Poznania, znalazła pracę, wzięła kredyt.

„Nie możesz zabrać mi dzieci!” – wrzeszczał Tomek przez telefon.

„Mogę. Mogłeś przyjeżdżać. Ale wiem, że i tak byś ich nie odwiedzał.”

Milczał. Bo wiedziała prawdę. Dzieci nigdy nie były dla niego ważne.