Czasy się nie zmieniają, ludzie są różni

Czasy zawsze te same, ludzie różni

— Danuś, choć odrobiny sumienia ci nie zostało?! — drżącym głosem zapytała Alicja młodszą siostrę.
— Alu, komu by o sumieniu mówić, ale nie tobie! My z mamą już się namęczyłyśmy, teraz wasza kolej. Pobądźcie z nią z Markiem, zobaczcie, jak to jest z starszą osobą w jednym mieszkaniu. My mamy dość! — ostatnie słowa Danuta wypowiedziała szczególnie głośno i rzuciła słuchawkę.

Alicja usłyszała w telefonie krótkie sygnały. Przez chwilę milczała, a potem cicho mruknęła:
— Bezczelna! No po prostu bezczelna…

Alicja i Danuta były rodzeństwem. Ich rodzice — Grzegorz i Helena — pobrali się jeszcze na studiach. Rok po ślubie na świat przyszła pierwsza córka, Alusia. Młoda rodzina żyła bardzo skromnie. Pieniędzy starczało tylko na najpotrzebniejsze rzeczy.

Po kilku latach Grzegorz dostał od firmy dwupokojowe mieszkanie. Życie stało się lżejsze. Helena też nie próżnowała — uczyła w szkole muzycznej, a wieczorami dorabiała prywatnymi lekcjami. Gdy Alicja skończyła dziesięć lat, urodziła się Danusia.

W najmłodszej córce rodzice nie mogli się nachwalić. Każdy kaprys Tani był natychmiast spełniany. Dziewczynka szybko zrozumiała tę zasadę i celowo ciągnęła koc w swoją stronę.

— Alu, ty jesteś starsza! Ustąp młodszej! — po raz kolejny Helena zganiła starszą córkę.
— Mamo, po co jej ten zeszyt? Przecież kupiłam go dla siebie! Ona jest jeszcze za mała!
— Chcę, mamo, chcę… — Danuta zalała się łzami.
I już po chwili upragniona rzecz lądowała w jej rękach. Tania nie chciała się uczyć, nie chciała ćwiczyć z logopedą. Chciała tylko, by wszystko układało się po jej myśli. Każdy sprzeciw kończył się awanturą.

Gdy Alicja miała szesnaście lat, a Danuta — sześć, w rodzinie wydarzyła się tragedia. Grzegorz zmarł na zawał w pracy. Wszyscy współczuli — taki młody, czterdzieści lat, mógł żyć, dzieci wychowywać, wnuków doczekać. Ale los zdecydował inaczej…

Najbardziej zrozpaczona była Helena. Coś się w niej wtedy złamało. Przestała widzieć świat wokół. Nawet starsza córka przestała ją interesować. Całą miłość i uwagę poświęcała siedmioletniej Danusi, która była żywym obrazem zmarłego męża.

— Mamo, moje dżinsy już się rozpadają, a ty Tani ciągle nowe sukienki kupujesz! Już całą szafę nimi zapchaliście! — oburzała się Alicja.
— Alu, przestań marudzić! Jesteś już prawie dorosła. Niedługo skończysz szkołę, pójdziesz na studia, znajdziesz pracę i kupisz sobie, co zechces. A Danusia — biedactwo, tak wcześnie straciła tatę! A jak on ją kochał, jak rozpieszczał… — Helena ocierała łzę.

Alicja skończyła liceum i wyjechała na studia.
— Myślałam, że będę tęsknić, kiedy wyjedziesz. A teraz to nawet dobrze! Chcę Danusi pokój odnowić. Żeby miała jak księżniczka! — mówiła z entuzjazmem Helena.
— Mamo, czyli mój materac wyleci, jak tylko wyjadę? Bo ja na weekendy chciałam wracać… — Alicja ukrywała urazę.
— No jasne, że wyleci! To stare rupiecie! A przyjeżdżać możesz — prześpisz się ze mną albo w kuchni. Mam składane łóżko. Rozumiesz, chcę, żeby Danusia miała swój pokój. Przecież jeszcze cała szkoła przed nią.

We wrześniu Alicja wyjechała, a Helena zaczęła remont.
— Alu, powinnaś była wyjechać wcześniej! Żeby skończyć przed szkołą. Danusia nie może się doczekać swojego pokoju — dzieliła się przez telefon.
— Mamo, po co ten remont? Pokój był w porządku! Swoją drogą, na „Otrzęsiny” zbieramy składkę. Przelej mi coś.
— Alu, jeśli potrzebujesz pieniędzy, idź i zarób sama! Remont kosztuje, wzięłam kredyt. A Danusia z ubrań wyrosła, trzeba jej nowe kupić. I ciągle coś — kino, lody. Wydatki ogromne!
— Mamo, przecież jej zawsze kupujesz. Czemu ja nie zasługuję?
— Ty jesteś dorosła. Ja w twoim wieku już pracowałam. A Danusia taka mała, już i tak straciła tatę…
— Mamo, ja też straciłam ojca!
— No ale ty jesteś duża. Czas wziąć się w garść!

Do domu Alicja zaglądała rzadko. W weekendy pracowała, później poznała Marka. Zamieszkali razem na wynajmowanym, wzięli ślub i kredyt.
— Córeczko, pomogłabym, ale wiesz, jaka u nas sytuacja… — wzdychała Helena.
— Jaka sytuacja, mamo?
— No jak to? Danusia się uczy, korepetycje kosztują majątek!
— Ja się uczyłam bez korepetycji i przeżyłam!
— Wcześniej czasy były inne. A teraz Danusia chce iść na tłumacza. Pewnie będzie płatne, więc muszę oszczędzać. Wy z Markiem sobie poradzicie. Nie jesteście dzieci! A jeśli trudno, to po co brać, nie pomyśleliście?!

Alicja nie dyskutowała. Wiedziała, że od lat rządzi Danuta i jej słowo jest święte.

Wkrótce u Alicji i Marka urodził się Jasio.
— Mamo, może przyjedziesz pomóc choć na chwilę z Jasiem? — pytała przez telefon.
— Alu, jak ja mogę? Danusia przygotowuje się do matury… Rozumiesz? Muszę jej pomóc, gotować coś dobrego…
— Mamo, ja też zdawałam maturę. I wtedy tata zmarł.
— To było dawno! Teraz chcę, żeby Danusi było lepiej niż innym.

Danuta skończyła płatne studia, a Helena oszczędzała na wszystkim. Dla wnuka kupowała najtańsze zabawki.
— Najważniejsza jest przyszłość Danusi, a te zabawki to tylko plastik.

Danuta szybko wyszła za mąż. Zamieszkali z Heleną. Dwa lata później urodził się Kacper. Babcia uwielbiała drugiego wnuka. Chłopiec dostawał wszystko. Alicja dawno przestała się wtrącać. Jedno, z czym się zgadzała — Kacper był kopią matki. Domagał się, a świat się zginał.

— Mamo, zwolniłaś się z pracy? — spytała Alicja.
— Tak. Kacper poszedł do szkoły, trzeba go odprowadzać. A potem ma zajęcia w liceum, po drugiej stronie miasta.
— Mamo, to dwadzieścia minut autobusem! Daj spokój! Pogadaj z Tanią!
— Nie, Alu! Kacper jest taki zdolny! WPo latach, gdy Danuta sprzedała mieszkanie matki, a Helena ocierała łzy w kuchni córki, Alicja w końcu zrozumiała, że najważniejsza nie była sprawiedliwość, ale cisza, która przyszła, gdy przestała czekać na przeprosiny.