Córka, która nigdy nie istniała

– Może wystarczy krzyczeć?! Już wszyscy z sąsiednich stolików się na nas patrzą. Dobrze, że nie ma tu nikogo z moich znajomych, bo całkowicie bym się spalił ze wstydu! — z poprawnością i pewnym irytacją powiedział Krzysiek.

– Krzysiek, dlaczego… — ledwo wydusiła z siebie dziewczyna siedząca naprzeciwko, a potem zaczęła płakać jeszcze intensywniej.

– Znowu dwadzieścia pięć! Co dlaczego? O jakim dziecku mówisz? Czy my się umówiliśmy na planowanie potomstwa?! Spotykaliśmy się przez kilka miesięcy i na tym koniec! — Krzysiek powiedział to ostatnie zdanie tak głośno, że osoby w pobliskich stolikach zaczęły się naprawdę przyglądać.

– Co ty mówisz? Przecież się kochamy! Przyznawałeś mi się do swoich uczuć! Mówiłeś… — Ala nie zdążyła dokończyć, gdyż Krzysiek ją przerwał.

– Słuchaj, dość tego… gadałeś… nie gadałeś… W ogóle za kilka dni przeprowadzam się do Stanów Zjednoczonych z rodzicami. Sprzedaliśmy już dom tutaj, ojciec przeniósł wszystkie aktywa. Jak to mówią, adieu, kochanie! — młody mężczyzna wypowiedział te słowa, znów spoglądając na płaczącą dziewczynę.

– Krzysiek… — powiedziała cicho i powoli, starając się powstrzymać nową falę łez, które nieubłaganie spływały jej po policzkach.

– Kelner, można poprosić o rachunek?! Ile można czekać?! — Krzysiek podniósł rękę w górę, gestem pokazując kelnerom przy barze, że chce się rozliczyć, i to jak najszybciej.

Kelnerzy zaczęli się krzątać, a Krzysiek machnął na nich ręką, wyciągnął z portfela kilka banknotów złożonych na pół i niedbale rzucił je na stół.

– W skrócie! Już się spóźniam, twoje histerie mnie nużą. Niczego ci nie obiecałem ani nic takiego nie mówiłem! Idę, jeśli chcesz, możesz sobie jeszcze coś zamówić, tu jest wystarczająco. — powiedział Krzysiek, wskazując ręką na pieniądze, po czym ruszył w stronę wyjścia.

Ala spojrzała za nim, zasłoniła twarz dłońmi i zaczęła płakać jeszcze głośniej. Po chwili przy stoliku pojawił się kelner. Młody mężczyzna wziął pieniądze ze stołu i zaczął sprzątać filiżanki po wypitej kawie.

– Czy życzy pani sobie czegoś jeszcze? — zapytał grzecznie kelner.

– Nie. Dziękuję. — Ala odpowiedziała cicho, starając się nie patrzeć na kelnera swoimi zapłakanymi oczami.

Powoli wstała, wzięła swoją torebkę z krzesła i również ruszyła w stronę wyjścia. Samochodu Krzyśka przed kawiarnią już nie było. Odjechał.

Ala wyszła z kawiarni, a świeże powietrze pozytywnie wpłynęło na jej samopoczucie. Łzy wyschły i już nie spływały po policzkach. Jedynym śladem przed chwilą płaczu były spuchnięte powieki. Dziewczyna mechanicznie wyciągnęła z torebki małe lusterko i wilgotną chusteczkę, aby usunąć smugę tuszu, a następnie zaczęła iść dalej od feralnej kawiarni.

Nie miała ochoty wracać do domu. Skręciła do małego parku, w którym jeszcze w szkolnych latach lubiła spacerować z koleżankami.

Usiadłszy na ławce, od razu przypomniała sobie beztroskie lata szkolne. „Jakie to wszystko było wtedy proste i zrozumiałe, a całe życie jeszcze przede mną. A problemy… Z wszystkich problemów jedynym była odwołana dyskoteka w najbliższą sobotę i dwója z geografii. A teraz! Teraz moje życie leci w dół! Co teraz będzie?! Iść na aborcję czy urodzić, by za kilka miesięcy móc dołączyć do grona samotnych matek, wychowujących dzieci samotnie, pracujących na dwóch etatach, bo inaczej nie da się wyżyć!” — pomyślała Ala w duchu, a łzy znów nieubłaganie popłynęły z jej oczu.

– Dziewczyno, stało się coś? Mogę ci w czymś pomóc? Oto, proszę, chusteczka. — usłyszała przyjemny męski głos i zobaczyła rękę, która wyciągała w jej kierunku chusteczkę.

Ala wzięła chusteczkę, a potem podniosła wzrok i spojrzała na osobę, która zaoferowała pomoc.

– Alu! Ty?! — z radością krzyknął mężczyzna.

– Tolek… — niepewnie powiedziała Ala i próbowała wstać z ławki.

Tolek od razu chwycił ją w ramiona, ciągle potakując:

– Alu! Alu! Cieszę się, że cię widzę! Nie wiesz, tylko dziś rano pytałem mamę o ciebie!

Po kilku sekundach w końcu puścił dziewczynę z objęć.

– A co ty tu robisz, sama, płaczesz?

– Przechodziłam obok, weszłam do naszego parku, przypomniały mi się szkolne lata i emocje mnie przytłoczyły… — Ala wymyśliła na poczekaniu tę historię, aby nie wyjawić prawdziwych powodów swojego stanu emocjonalnego.

– Rozumiem. Zawsze byłaś tak wrażliwa jak dawniej! A jesteś jeszcze piękniejsza, niż kiedyś!

Dziewczyna spojrzała na byłego kolegę z klasy i się uśmiechnęła.

– Alu, a chodźmy do kawiarni. Znam tu takie jedno miejsce, usiądziemy, pogadamy.

Agnieszka wskazała ręką w stronę, gdzie znajdowała się ta sama kawiarnia, z której Ala właśnie wyszła, zalana łzami. Oczywiście, że wracać tam dziewczynie nie było wcale w smak.

– Słuchaj, może lepiej przejdźmy się i pójdziemy do parku? Zjemy lody. Pogoda jest piękna — zaproponowała Ala.

– No dobra. — uśmiechnął się Tolek.

Spacerowali w parku przez kilka godzin, wspominając czasy szkolne. Ala na ten czas zupełnie zapomniała o Krzyśku i o swojej nieplanowanej ciąży.

– A ty, to nadal nie jesteś zamężna? — zapytał ostrożnie Tolek.

– Nie. Nie wyszło. — odpowiedziała dziewczyna z wielkim podtekstem.

– U mnie też nie wyszło. — odpowiedział Tolek, niepewnie, z nutą radości.

Ala i Tolek zaczęli się spotykać jeszcze w czasach szkolnych. Wtedy wszyscy nazywali ich „narzeczonymi”, rodzice już przygotowywali się do ich ślubu.

Jednak wszystko zmieniła banalna sytuacja. Tolek został na rok powołany do wojska. Ala czekała na niego pół roku, a potem zrozumiała, że się zakochała.

Antoni, tak nazywał się nowy chłopak, na początku pięknie się starał. Ala myślała, że zaraz usłyszy propozycję. Ale on nie spieszył się. Spotykali się przez cztery lata, nawet spróbowali mieszkać razem. Tylko coś w tej relacji nie było tak. Pewnego razu Ala przyłapała Antoniego z inną. Przepraszał, ale dziewczyna postanowiła, że takie relacje nie mają sensu.

Przez kilka miesięcy Ala żyła w przygnębieniu, próbując zapomnieć o zdradzie. A potem spotkała Krzyśka. W cudowny sposób historia się powtórzyła. Ala szczerze zakochała się w tym wspaniałym młodym człowieku. On pięknie się starał, dawał drogie prezenty. Ala znów uwierzyła w prawdziwe uczucia, była gotowa na założenie rodziny. Tylko dla Krzyśka to wszystko było niczym więcej niż zabawą. Jak się właśnie okazało, na początku ich relacji, Krzysiek wiedział o swoim rychłym przeprowadzce do USA. Potrzebował kogoś do spędzenia przyjemnego czasu. Do tego celu wybrał śliczną Alę.

Tolek nie był zły na dziewczynę, że na nią nie czekała. Zawsze był osobą rozważną i logiczną. O swojej decyzji Ala poinformowała go w liście. W odpowiedzi życzył jej tylko szczęścia. Jednak wracać po służbie do rodzinnego miasta nie chciał, pojechał do Warszawy, planując zostać tam na stałe.

W stolicy przez te pięć lat Tolek zdążył zdobyć wykształcenie, związał się z dziewczyną i znalazł pracę. Życie osobiste nie układało się, w firmie doszło do redukcji etatów, w którą Tolek również wpadł, jako ostatni zatrudniony pracownik. Nie zastanawiając się długo, zdecydował się wrócić do rodzinnego miasta. Na związek z Alą nie liczył, bo był pewien, że ona już od dawna wyszła za mąż.

A tu los przygotował Tolkowi taki niesamowity niespodziankę. Jego ukochana dziewczyna nie tylko nie jest mężatką, ale także jest wolna od jakichkolwiek relacji. Oczywiście, Tolek postanowił wykorzystać nadarzającą się szansę.

…Od momentu ich spotkania w parku minęły dwa miesiące. Tolek i Ala zaczęli się spotykać. Chłopak szczerze radował się z tego, co ostatnio wydarzyło się w jego życiu. Ala także zrozumiała, że wciąż kocha Tolka. W dziewczynie niepokój wzbudzał jedynie fakt, że nosiła w sobie dziecko kogoś innego. Za każdym razem, gdy szykowała się na randkę, zdawała sobie sprawę, że ta relacja jest skazana na niepowodzenie.

Tolek ponownie zaprosił ukochaną do restauracji. Zjedli kolację, a potem chłopak wyciągnął z kieszeni marynarki pierścionek zaręczynowy i zapytał:

– No więc, co, zgadzasz się wyjść za mnie i, jak to się mówi, spędzić całe życie razem, w radości i smutku? — z uśmiechem zapytał Tolek, pewny, że ukochana się zgodzi.

– Nie. — odpowiedziała Ala, spuszczając wzrok.

– Jak to nie? Dlaczego nie, Ala? My się kochamy! Dokąd idziesz?

Dziewczyna zaczęła płakać i pobiegła do wyjścia.

Minęło dziesięć lat…

– Mamo, kto dzisiaj po mnie przyjedzie? Ty czy tata? — zapytała Lada podczas śniadania.

– Nie wiem. Zobaczymy wieczorem, córeczko. — odpowiedziała Ala, jednocześnie zawijając mężowi kanapki.

– A my z mamą przyjedziemy razem! I pójdziemy do kina! Dziś piątek! — radośnie oznajmił Tolek, wchodząc do kuchni.

– Hurra! Tato! Hurra! Do kina… — zawołała radosna Lada.

– Jedz, bo się spóźnisz do szkoły.

Tolek spojrzał na żonę, która coś nerwowo pisała na ekranie swojego smartfona.

– To co, znów on? — zapytał Tolkę.

– Tak, pisze, że przez sąd chce odebrać Ladę i zabrać ją do Ameryki. — odpowiedziała Ala, a łzy zaczęły jej płynąć.

– Musimy to zakończyć. Daj mi jego numer, sam z nim porozmawiam.

– Nie, Tolek. Martwię się o ciebie.

– Wszystko będzie dobrze. Lada, jesteś gotowa? Idziemy!

Agnieszka z córką wyszli z budynku.

– Oho! Tak więc, to do kogo Ala uciekła! Jej były narzeczony! — powiedział Krzysiek, stojąc obok drzwi wejściowych.

– Lada, idź do samochodu. Muszę porozmawiać z wujkiem.

Dziewczynka posłusznie poszła i usiadła na tylnym siedzeniu.

– Znaczy, Ala cię, jak debila, oszukała. Wiesz, że wychowujesz cudze dziecko? Jesteś dla niej tylko zapasowym wariantem i nic więcej. — powiedział z szyderstwem Krzysiek. – A ona wciąż mnie kocha!

– Słuchaj! Z Alą się kochamy. Wychowuję moje dziecko. A ty byłeś największym błędem Ali, który ona naprawiła. Wynoś się stąd i już nigdy nie chcę cię widzieć! Albo będzie gorzej…

Z tymi słowami Tolek pchnął Krzyśka. Tamten się zachwiał, ale utrzymał się na nogach.

– Tato, kiedy wrócisz? Spóźnimy się do szkoły!

– Już idę, córeczko.

Tolek i Lada odjechali. Krzysiek patrzył, jak oddalają się, i zdawał sobie sprawę, że poniósł porażkę. Sam zadał sobie pytanie — czy warto walczyć? Walczyć o miłość, której nie ma. I o córkę, której nigdy nie miał. I nie będzie…

Wieczorem odleciał, a nigdy już nie wrócił do rodzinnego miasta. Czasem należy postawić kropkę nad „i”, chociaż pragnie się kontynuacji…