Ślubu nie będzie

– Kasiu, w końcu wychodzisz za mąż – uśmiechnęła się Ewa Stanisławowa do córki. – Tak się cieszę, że Piotr ci się oświadczył! Wiesz, jacy teraz faceci są niepoważni? Tylko by się bawili, a o małżeństwie nawet nie myślą. A Piotr jest inny, więc trzymaj się go.

– Mamo, no przecież też jestem atrakcyjną panną – zażartowała Kasia. – I ładna, i mądra, i zasługuję na księcia za męża.

– Oj, zaraz księcia – roześmiała się Ewa. – Nie zapominaj, że masz już 35 lat i to może być twój ostatni szans.

Kasia poczuła się urażona tym „ostatnim szansem”, ale nie sprzeczała się z matką – wiedziała, jak bardzo ta martwiła się o jedyną córkę. Czas mijał, a kolejka zalotników jakoś się nie ustawiała. Dlatego Ewa bała się, że Kasia nigdy nie wyjdzie za mąż i nie da jej wnuków.

Ślub miał się odbyć za dwa tygodnie. Wszystko było już zaplanowane: bankiet w najlepszej restauracji w mieście, zaproszeni goście, wybrane stroje. Tylko Kasia wciąż nie mogła się zdecydować, którą suknię wybrać, i miała niedługo iść na kolejną przymiarkę.

Nagle zadzwonił dzwonek do drzwi, a Ewa krzyknęła: „Piotr przyszedł!” i pobiegła wpuścić gościa.

– Dzień dobry, pani Ewo! Dzień dobry, Kasiu! – przywitał się Piotr. – Nie przyszedłem z pustymi rękami. Dla pani przyniosłem czekoladki, a dla Kasi bukiet kwiatów.

– Ależ po co te wydatki – rozpromieniła się Ewa. – Wciąż nie mogę uwierzyć, jak moja córka poznała takiego wspaniałego mężczyznę! Wydaje mi się, że nie masz żadnych wad! Chodź, Kasia czeka w swoim pokoju.

Kasia znała Piotra zaledwie pół roku. Samo ją dziwiło, dlaczego ją wybrał – on pracował w miejskim urzędzie, a ona była zwykłą nauczycielką muzyki w szkole. Od początku Piotr dał jej jasno do zrozumienia, że szuka żony.

Był solidny, stateczny i, jak mówiła Ewa, „prawdziwy mężczyzna”. Starszy od Kasi zaledwie o pięć lat, ale czasem miała ochotę zwracać się do niego po imieniu i ojcu: „Piotrze Andrzeju”.

– Kasia, masz tulipany – powiedział Piotr z wyższością. – Sprawdzałaś, czy wszystko gotowe na ślub?

– Dziękuję. Chyba tak. Tylko muszę wybrać suknię i buty.

– Pamiętaj, w dzień ślubu musisz wyglądać idealnie, żeby spodobać się mojej rodzinie – surowo odparł. – Nie żałuj pieniędzy, kup, co trzeba.

Wyjął portfel i położył na komodzie banknoty:

– Masz na wydatki. Aha, w przyszłym tygodniu odwiedź moją mamę. Da ci przepisy na moje ulubione dania. Nie chcę, żeby nasze małżeństwo zaczęło się od kłótni, więc proszę, żebyś się od niej trochę poduczyła.

– Piotr, nie zapominasz, że mam 35 lat? – spytała Kasia z wymuszonym uśmiechem. – Zwykle w tym wieku kobiety same wiedzą, jak prowadzić dom. Tym bardziej że teraz mamy romantyczny okres, nie psujmy tego pierdołami.

– Nie, Kasiu, moja mama gotuje świetnie i utrzymuje dom w idealnym porządku. Nie chcę, żeby po ślubie robiła ci wymówki.

Kasia obiecała, że zajrzy, a Piotr, tłumacząc się pracą, wyszedł. Dziewczyna poczuła smutek. Marzyła o lekkości, romantyzmie, czułych słowach. A Piotr był zawsze poważny, oschły i skąpy w uczucia.

Następnego dnia Kasia pojechała na przymiarkę. W salonie nie zastanawiała się długo – wybrała pierwszą zaproponowaną suknię. Nie miała nastroju i nie rozumiała, co się z nią dzieje.

„Wszystko w porządku” – powtarzała sobie. „Wychodzę za porządnego, dobrze zarabiającego faceta. Wiele kobiet by mi zazdrościło. Mama jest szczęśliwa. Czego mi jeszcze trzeba?”

Zmęczona wyszła na przystanek, choć wczoraj planowała zakupy. Nagle usłyszała męski głos:

– Kasia, to ty? Co za spotkanie! Pamiętasz mnie?

Oczywiście pamiętała. To był Tomek, jej były chłopak. Pierwsza miłość. Kiedyś zostawił ją dla innej, a teraz stał tak spokojnie, jakby nic się nie stało.

– Cześć, Tomek – powiedziała, starając się zachować zimną krew. – Nie spodziewałam się cię tu spotkać. Co u ciebie?

– Spoko, mam biuro niedaleko. W pracy super, ale życie osobiste nie układa się – niedawno się rozwiódłem. A ty? Wyszłaś za mąż?

– Nie, ale jest ktoś… Nie wiem, czy to się uda – skłamała o ślubie, rumieniąc się.

– No dobra – zamyślił się Tomek. – Masz czas? Chodźmy na kawę.

Kasia zgodziła się, choć wiedziała, że to dziwne. W głowie kołatały jej się wspomnienia – jak godzinami rozmawiali, jak dobrze jej było przy nim.

Nie mogła oderwać wzroku od byłego ukochanego. Wysoki, wysportowany Tomek z hipnotyzującymi brązowymi oczami był zupełnie inny niż przyciasny Piotr o niewyraźnych rysach.

Godzinę spędzili w kawiarni. Na pożegnanie Tomek powiedział szczególnym tonem:

– Zadzwonię do ciebie. Tylko wymieńmy się numerami, żebyśmy się nie zgubili.

Kasia była pewna – to nie przypadek, że spotkali się akurat w dzień przymiarki. To znak!

W domu czekała Ewa.

– No i co, wybrałaś suknię? Buty kupiłaś? Pokaż!

– Mamo, ślubu nie będzie – lodowato odparła Kasia i poszła do siebie.

Ewie mało serce nie stanęło.

– Co się stało? Suknia nie ta? Piotr coś zrobił? To on odwołał ślub? Mów wreszcie!

– Nie chcę ślubu, sukni, ani Piotra. Myślisz, że mnie kocha? Chce wygodną kobietę, trochę lepszą od sprzątaczki.

– Kasia, ogarnij się! To stres przed ślubem! To szczęście, że taki facet jak Piotr cię chce! Będziesz miała spokojne życie, czego ci więcej trzeba?

Kasia usiadła na kanapie i cicho, ale z radością w głosie, powiedziała:

– Mamo, spotkałam Tomka.

– Tego, który cię rzucił? Więc to przez niego odwołujesz ślub? Kasia, nie rujnuj sobie życia!

Ale Kasia już podjęła decyzję. Żadna siła nie zmusiKasia uśmiechnęła się do siebie, wiedząc, że choć teraz jest sama, pewnego dnia spotka kogoś, kto pokocha ją taką, jaka jest.