Córka, która nigdy nie istniała

– Dość już lamentów?! Już wszyscy z sąsiednich stolików na nas patrzą. Dobrze, że nie ma tu moich znajomych, bo bym się ze wstydu spalił! — z wyższością i odrobiną irytacji powiedział Krzysztof.

– Krzysiek, po co to… — z trudnością wydusiła z siebie dziewczyna siedząca naprzeciwko, a jej łzy zaczęły lecieć jeszcze mocniej.

– Znowu to samo! O co ci chodzi? O jakim dziecku mówisz? Czy umawialiśmy się na rodzenie dzieci?! Spotykaliśmy się kilka miesięcy i wystarczy! — Krzysztof wykrzyknął ostatnią część tak głośno, że ludzie w pobliskich stolikach rzeczywiście zaczęli na nich spoglądać.

– Co ty mówisz? Przecież się kochamy! Przyznałeś mi się do swoich uczuć! Mówiłeś… — Ala nie zdążyła dokończyć, bo Krzysztof znów jej przerwał.

– Słuchaj, dość tych dyskusji… mówiłem… nie mówiłem… W ogóle za kilka dni przeprowadzam się do Ameryki z rodzicami. Sprzedaliśmy już dom tutaj, tata przelał wszystkie aktywa. Więc, mówiąc krótko, adios, skarbie! — młody człowiek powiedział te słowa i znów spojrzał na płaczącą dziewczynę.

– Krzysztof… — powiedziała cicho i powoli, próbując opanować kolejną falę łez, które zdradziecko spłynęły z jej oczu.

– Kelner! Możesz przynieść rachunek?! Ile można czekać?! — Krzysztof uniósł rękę, gestem pokazując kelnerom przy barze, że chce się rozliczyć i przyspieszyć to.

Kelnerzy zaczęli się krzątać, Krzysztof machnął ręką, wyciągnął z portfela kilka złożonych banknotów, które niedbale rzucił na stół.

– W każdym razie tak! Już się spóźniam, twoje histerie mnie znudziły. Niczego ci nie obiecywałem i nic takiego nie mówiłem! Idę, jeśli chcesz, możesz sobie zamówić jeszcze coś, jest tu wystarczająco. — powiedział Krzysztof, wskazując na pieniądze i kierując się do wyjścia.

Ala patrzyła za nim, zasłoniła twarz dłońmi i zaczęła płakać jeszcze mocniej. Po chwili przy stoliku pojawił się kelner. Młodzieniec zabrał pieniądze ze stołu i zaczął sprzątać filiżanki po wypitej kawie.

– Czy chciałabyś coś jeszcze? — zapytał grzecznie kelner.

– Nie. Dziękuję. — Ala powiedziała te słowa cicho, starając się nie patrzeć na kelnera swoimi zapłakanymi oczami.

Powoli wstała, chwyciła swoją torebkę z krzesła i ruszyła do wyjścia. Samochodu Krzysztofa pod kawiarnią już nie było. Odjechał.

Ala wyszła z kawiarni, a świeże powietrze dobrze na nią podziałało. Łzy przestały cieknąć po jej policzkach. Faktem, że jeszcze kilka minut temu płakała, zdradzały jedynie opuchnięte powieki. Dziewczyna bezwiednie wyciągnęła z torebki małe lusterko i wilgotną chusteczkę, aby zetrzeć smugi tuszu i poszła dalej od nieszczęsnej kawiarni.

Nie chciało jej się wracać do domu. Zeszła do małego parku, gdzie w czasie szkoły lubiła spacerować z koleżankami.

Gdy usiadła na ławce, od razu przypomniała sobie beztroskie lata szkolne. „Jak wtedy wszystko było proste i jasne, a całe życie jeszcze przed mną. A problemy… Z wszystkich problemów jedynym było to, że na najbliższą sobotę w tanecznej sali odwołano dyskotekę, a dostali piątkę z geografii. A teraz! Teraz moje życie zmierza w nieznane! Co teraz robić?! Iść na abort, czy rodzić, aby zaledwie kilka miesięcy później dołączyć do grona matek samotnych, wychowując dziecko samotnie, pracując na dwóch etatach, bo inaczej po prostu nie wyżyję!” — ponderowała Ala w myślach, a łzy znów zdradziecko spłynęły z jej oczu.

– Dziewczyno, co się stało? Mogę Ci w czymś pomóc? Oto weź chusteczkę, proszę. — usłyszała przyjemny męski głos i zobaczyła rękę sięgającą w jej stronę z papierową chusteczką.

Ala wzięła chusteczkę, a potem podniosła wzrok i spojrzała na tego, kto zaoferował pomoc.

– Aluś! To Ty?! — z radością krzyknął mężczyzna.

– Tolek… — zaskoczona odpowiedziała Ala i próbowała wstać z ławki.

Tolek natychmiast podszedł do niej i zaczął ją obejmować, bezustannie powtarzając:

– Aluś! Aluś! Tak się cieszę, że cię widzę! Nie uwierzysz, tylko dzisiaj rano pytałem mamę o ciebie!

Po kilku sekundach w końcu puścił ją z objęcia.

– A co ty tu sama siedzisz, płaczesz?
– Właśnie szłam obok, weszłam do naszego parku, przypomniałam sobie lata szkolne i przyszło mi to na myśl… — Ala szybko wymyśliła tę historię, aby nie zdradzać prawdziwych przyczyn swojego stanu ducha.

– Rozumiem. Jesteś wciąż tak samo wrażliwa jak kiedyś! I wciąż taka piękna, nawet ładniejsza!
Dziewczyna spojrzała na swojego byłego kolegę z klasy i się uśmiechnęła.

– Aluś, chodźmy do kawiarni. Znam świetne miejsce niedaleko, posiedzimy, pogadamy.
A Anatol wyciągnął ręką w stronę, gdzie znajdowała się ta sama kawiarnia, z której Ala właśnie wyszła, zalewając się łzami. Oczywiście, że wracać tam dziewczynie wcale się nie uśmiechało.

– Słuchaj, może nie do kawiarni. Może przejdziemy się w górę do parku? Zjemy lody. Pogoda jest piękna. — zaproponowała Ala.

– No to chodźmy. — odpowiedział z uśmiechem Tolek.

Spacerowali po parku przez około dwie godziny, wspominając czasy szkolne. Ala w tym czasie całkowicie zapomniała o Krzysztofie i swoim nieplanowanym dziecku.

– A ty, co? Wciąż nie zamężna? — ostrożnie zapytał Tolek.

– Nie. Nie wyszło. — odpowiedziała dziewczyna wymownie.

– U mnie również nie wyszło. — odpowiedział Tolek, nie wiadomo czy radośnie, czy zrezygnowany.

Ala i Tolek zaczęli się spotykać jeszcze w szkole. Wtedy wszyscy nazywali ich „ślubnym narzeczonym”, rodzice zaczęli już powoli przygotować się do ślubu.

Ale wszystko zmieniła banalna i znana wszystkim sytuacja. Anatola zabrali na rok do wojska. Ala czekała pół roku, a potem zrozumiała, że się zakochała.

Antoni, tak nazywał się jej nowy ukochany, na początku ładnie się starał. Myślała, że już wkrótce jej się oświadczy. Ale on się nie spieszył. Spotykali się cztery lata, nawet próbowali razem mieszkać. Tylko coś w ich relacji było nie tak. Pewnego dnia Ala przyłapała Antoniego z inną. Prosił o wybaczenie, ale dziewczyna uznała, że takie związki jej nie interesują.

Kilka miesięcy Ala żyła w przygnębieniu, próbując zapomnieć o zdradzie. Potem spotkała Krzysztofa. W dziwny sposób sytuacja się powtórzyła. Ala szczerze zakochała się w eleganckim młodzieńcu. On ładnie się starał, darował drogie prezenty. Ala na nowo uwierzyła w prawdziwe uczucia, była gotowa stworzyć rodzinę. Tylko dla samego Krzysztofa całe to wydarzenie było tylko zabawą. Jak teraz się okazało, w momencie, gdy zaczynały się ich relacje, Krzysztof już wiedział o swojej rychłej przeprowadzce do USA. Po prostu potrzebował kogoś, z kim mógłby spędzić przyjemnie czas. I dla tego celu wybrał piękną Alę.

Tolek nie miał żalu do dziewczyny za to, że nie czekała. Zawsze był osobą rozsądne i realistyczną. O swoim rozwiązaniu Ala powiadomiła go w liście. W odpowiedzi tylko życzył jej szczęścia. Jednak wracać po służbie do rodzinnego miasta nie chciał, pojechał do Warszawy i planował tam zostać na zawsze.

W stolicy przez te pięć lat chłopak zdążył zdobyć wykształcenie, spotkał dziewczynę, znalazł pracę. Życie osobiste mu się nie ułożyło, w firmie miało miejsce zwolnienie, w które Tolek się załapał jako ostatni zatrudniony. Nie myśląc zbyt długo, postanowił wrócić do rodzinnego miasta. Na relacje z Alą nie liczył, ponieważ był pewny, że ona dawno wyszła za mąż.

A tu okazało się, że los przygotował dla Tolka niesamowitą niespodziankę. Jego ukochana dziewczyna nie tylko nie jest zamężna, ale też jest wolna od relacji. Oczywiście Tolek postanowił skorzystać z nadarzającej się szansy.

…Od ich spotkania w parku minęły dwa miesiące. Tolek i Ala zaczęli się spotykać. Chłopak szczerze cieszył się z wszystkiego, co ostatnio wydarzyło się w jego życiu. Ala także zdała sobie sprawę, że nadal jest zakochana w Tolku. Jedyne, co nie dawało jej spokoju, to fakt, że nosiła w sobie cudze dziecko. Za każdym razem, gdy zbierała się na randkę, rozumiała — te relacje są skazane na niepowodzenie.

Tolek po raz kolejny zaprosił ukochaną do restauracji. Zjedli kolację, a potem chłopak wyciągnął z kieszeni marynarki pierścionek zaręczynowy i oświadczył się dziewczynie.

– No to co, zgadzasz się wyjść za mnie i, jak mówi przysłowie, być razem na dobre i na złe? — z uśmiechem zapytał Tolek, pewny, że ukochana się zgodzi.

– Nie. — odpowiedziała Ala, spuszczając wzrok.

– Jak to nie? Dlaczego nie, Ala? Przecież się kochamy! Dokąd idziesz?
Dziewczyna zaczęła płakać i pobiegła do wyjścia.

Minęło dziesięć lat…

– Mamo, kto dzisiaj odbierze mnie z przedłużonej lekcji? Ty czy tata? — zapytała Lada przy śniadaniu.

– Nie wiem. Wieczorem zobaczymy, córeczko. — odpowiedziała Ala, zawijając mężowi kanapki.

– A my z mamą razem po ciebie przyjedziemy! I pójdziemy do kina! Dzisiaj piątek! — radośnie powiedział Tolek, wchodząc do kuchni.

– Hurra! Tatusiu! Hurra! Do kina… — zakrzyknęła radosna Lada.

– Jedz, bo się spóźnisz do szkoły.

Tolek spojrzał na żonę, która coś nerwowo pisała na ekranie swojego smartfona.

– Co, znowu on? — zapytał Alę.

– Tak. Tolek, pisze, że przez sąd chce odebrać Ladę i zabrać do Ameryki. — powiedziała Ala i zaczęła płakać.

– To trzeba zakończyć. Daj mi jego numer, sam z nim porozmawiam.

– Nie, Tolek. Martwię się o ciebie.

– Wszystko będzie dobrze. Lado, jesteś gotowa? Chodźmy!

Anatol z córką wyszli z klatki schodowej.

– O, niech będzie! To do kogo odszedł Aluś! Były narzeczony! — powiedział Krzysztof, stojąc przed klatką schodową.

– Lado, idź do samochodu. Muszę porozmawiać z wujkiem.

Dziewczynka posłusznie odeszła i usiadła na tylnym siedzeniu.

– Więc, Aluś oszukała cię jak jelenia. Wiesz, że wychowujesz cudze dziecko? Byłeś dla niej tylko opcją awaryjną i nic więcej. — złośliwie powiedział Krzysztof. – A ona kocha mnie!

– Pozwól, że się wyrażę jasno! Z Alą kochamy się nawzajem. Wychowuję swoje dziecko. A ty byłeś jej największym błędem, który naprawiła. Idź stąd, i żeby więcej cię nie widział! Albo będzie gorzej…

Z tymi słowami Tolek popchnął Krzysztofa. Ten się zachwiał, ale utrzymał równowagę.

– Tatusiu, szybko? Spóźnimy się do szkoły!
– Idę, córeczko.

Anatol i Lada odjechali. Krzysztof patrzył w kierunku odjeżdżającego samochodu, zdając sobie sprawę, że poniósł porażkę. Samo nasuwało się pytanie – a czy warto wciąż walczyć? Walczyć o miłość, której nie ma. I o córkę, której

nigdy nie miał. I mieć nie będzie…

Wieczorem odleciał i więcej nigdy nie wrócił do rodzinnego miasta. Czasami trzeba postawić kropkę, chociaż chciałoby się kontynuacji…