Nie będzie wesela

„Ślubu nie będzie”

– Kasiu, nareszcie wychodzisz za mąż – uśmiechnęła się Ewa Kowalska do córki. – Cieszę się, że Wojtek cię oświadczył! Wiesz, jacy teraz faceci bywają niepoważni? Tylko imprezy w głowie, a o ślubie ani myślą. A Wojtek inny, więc trzymaj go mocno.

– Mamo, no przecież ja też niezła partia – zażartowała Kasia. – I ładna, i mądra, i zasługuję na księcia z bajki.

– Oj, księcia akurat – zachichotała Ewa. – Pamiętaj, że masz już 35 lat, to twój, można powiedzieć, ostatni dzwonek.

Kasię zabolało to „ostatni dzwonek”, ale nie sprzeczała się z mamą – wiedziała, jak bardzo przejmuje się losem jedynaczki. Czas mijał, a kolejka zalotników jakoś się nie ustawiała. Nic dziwnego, że Ewa bała się, że Kasia nigdy nie wyjdzie za mąż i nie da jej wnuków.

Ślub miał być za dwa tygodnie. Wszystko już załatwione: bankiet w najlepszej restauracji w Poznaniu, goście zaproszeni, suknia prawie wybrana. Choć Kasia wciąż się wahała i miała iść jeszcze raz na przymiarkę.

W tym czasie zadzwonił dzwonek do drzwi, a Ewa krzyknęła: „Wojtek przyszedł!” i pobiegła wpuścić gościa.

– Dzień dobry, pani Ewo! Cześć, Kasiu! – przywitał się Wojtek. – Nie przyszedłem z pustymi rękami. Dla pani – czekoladki, a dla Kasi – kwiaty.

– Ależ nie trzeba było – rozpromieniła się Ewa. – Wciąż się dziwię, jak moja córka trafiła na takiego wspaniałego faceta! Chyba nie masz wad! Chodź, Kasia czeka w pokoju.

Kasia znała Wojtka zaledwie pół roku. Samą ją dziwiło, dlaczego się nią zainteresował – on pracował w urzędzie miasta, ona była zwykłą nauczycielką muzyki. Od początku dał jej do zrozumienia, że szuka żony i ma poważne zamiary.

Wojtek był stateczny, solidny i, jak mówiła Ewa, „porządny z każdej strony”. Starszy od Kasi tylko o pięć lat, ale czasem miała ochotę nazywać go „panem Wojciechem”.

– Kasia, masz tulipany – powiedział z nutką wyższości. – Sprawdzałaś, czy wszystko gotowe na ślub?

– Dzięki za kwiaty. Chyba wszystko pod kontrolą. Tylko muszę zdecydować się na suknię i kupić buty.

– Pamiętaj, w dzień ślubu musisz błyszczeć i zaimponować mojej rodzinie – odparł stanowczo. – Nie żałuj pieniędzy, kup, co potrzebujesz.

To mówiąc, wyjął z portfela gotówkę i położył na komodzie:

– Masz na wydatki. A tak w ogóle, w przyszłym tygodniu wpadnij do mojej mamy. Da ci przepisy moich ulubionych dań. Nie chcę, żeby nasze małżeństwo zaczęło się od kłótni, więc proszę, weź od niej parę lekcji gospodarowania.

– Wojtek, pamiętasz, że mam 35 lat? – uśmiechnęła się Kasia. – Zwykle w tym wieku kobiety same wiedzą, jak prowadzić dom. Poza tym teraz taki romantyczny czas, nie psujmy tego gadaniem o garach.

– Nie, Kasiu, musisz się od mamy poduczyć. U niej zawsze sterylna czystość, a gotuje wyśmienicie. Będzie niezręcznie, jak po ślubie przyjdzie i zacznie cię poprawiać.

Kasia obiecała, że zajrzy, a Wojtek, tłumacząc się pilnymi sprawami, wyszedł. Jakoś zrobiło jej się smutno. Brakowało jej lekkości, romansu, czułych słów. A Wojtek był zawsze taki sztywny, małomówny i oszczędny w okazywaniu uczuć.

Następnego dnia Kasia poszła na przymiarkę. W salonie nie zastanawiała się długo – wybrała pierwszą zaproponowaną suknię. Nie miała nastroju i sama nie rozumiała, co się z nią dzieje.

„Wszystko w porządku” – próbowała się uspokoić. „Wychodzę za porządnego, majętnego faceta, jak chciałam. Wielkie by mi zazdrościły. A mama szczęśliwa, że wreszcie idę do ołtarza. Czego mi więcej trzeba?”

Zmęczona wlokła się na przystanek, choć dzień wcześniej planowała zakupy. Nagle usłyszała za sobą:

– Kasia? To ty? Niespodzianka! Pamiętasz mnie?

Oczywiście pamiętała. To był Tomek, jej były. Pierwsza miłość. Kiedyś zostawił ją dla innej, a teraz patrzył na nią tak, jakby nic się nie stało.

– Cześć, Tomku – odparła, starając się zachować spokój. – Nie spodziewałam się cię tu spotkać. Co u ciebie?

– Spoko, mam biuro niedaleko. W pracy git, ale w życiu prywatnym pech – niedawno się rozwiódłem. No dobra, a ty? Wyszłaś za mąż?

– Nie, ale mam faceta. Choć nie wiem, czy to się uda – skłamała o ślubie, rumieniąc się.

– Rozumiem – odpowiedział po chwili Tomek. – Może wpadniesz na kawę? Właśnie szedłem coś zjeść.

Kasia się zgodziła. Wiedziała, że to dziwne, ale nie mogła się oprzeć. W głowie kołatały się wspomnienia ich długich rozmów i tego, jak jej z Tomkiem było lekko i ciepło.

Nie mogła oderwać od niego wzroku – wysoki, wysportowany, z przenikliwymi brązowymi oczami, tak różny od przyciężkiego Wojtka o niewyraźnych rysach.

Godzinę spędzili w kawiarni. Tomek zapłacił i pożegnał się szczególnymi słowami:

– Zadzwonię do ciebie. Nie myśl niczego, po prostu miło cię było zobaczyć. Podaj numer, żebyśmy się nie zgubili.

Kasia była wniebowzięta. Była pewna, że to nie przypadek. Spotkała Tomka akurat w dzień przymiarki sukni ślubnej – to musiał być znak.

W domu czekała zniecierpliwiona Ewa.

– No i jak? Wybrałaś suknię? Pokaż!

– Mamo, ślubu nie będzie – odpowiedziała lodowatym głosem i poszła do pokoju.

Słowa spadły jak grom z jasnego nieba. Ewa omal nie zemdlała i zaczęła wypytywać:

– Kasia, co się stało? Suknia nie ta? Wojtek coś zrobił? To on odwołał ślub? Mów wreszcie!

– Nie chcę ślubu, sukni, ani Wojtka – odparła Kasia. – Myślisz, że on mnie kocha? Nie, szuka wygodnej kobiety, trochę lepszej od sprzątaczki.

– Kasia, co ty pleciesz? Może to nerwy przed ślubem? Idź odpocznij. To szczęście, że taki człowiek jak Wojtek cię chce.Po roku samotnych wieczorów Kasia spotkała w bibliotece Marcina, nieśmiałego historyka sztuki, który przyznał się, że od lat podziwiał ją z daleka, ale bał się zagadać – i wtedy zrozumiała, że prawdziwa miłość nie potrzebuje pośpiechu ani wielkich gestów, tylko cierpliwości i szczerego spojrzenia.