Zrozpieszczona

– Co to za zwyczaj jeść z telefonem w ręku?! Albo schowaj telefon, albo wyjdź od stołu! — po raz kolejny krzyknął Aleksander na pasierba.
– Chcę i jem z telefonem! A co ci do tego?! Jesteś dla mnie nikim… — odparł dziesięcioletni Igor.
– Co powiedziałeś?! Ja w tej chwili jestem gospodarzem w tym mieszkaniu, więc bądź łaskaw mnie szanować i słuchać! W twoim wieku nie śmiałem tak się odezwać do rodziców! — wybuchł Aleksander, a Igor wybiegł od stołu i zatrzasnął drzwi do swojego pokoju.
– Co wy znowu się pokłóciliście? Już nawet w spokoju nie mogę się umyć, od razu się czepiacie! Ileż ja już mam tego dość! — wyszła z łazienki Natalia, matka Igora.
– Twój syn całkowicie się rozpasł! Żadnego wychowania! To twoja wina, nawiasem mówiąc! — w furyjnej furii Aleksander nakrzyczał na żonę.
Natalia usiadła na krześle w kuchni, zrzuciła z głowy ręcznik i zmęczonym ruchem wytarła sobie twarz. Spojrzała na męża, westchnęła i opuściła wzrok…

…W osiemnastu latach Natalia zaszła w ciążę z kolegą z roku. Nie było wtedy żadnej szczególnej miłości. Spotykali się i to wszystko… Powiedziała chłopakowi o ciąży, a on przekazał tę wiadomość swoim rodzicom. Ci szybko podjęli decyzję: przetransportowali chłopaka na uniwersytet na drugim końcu kraju, a Natalii dali pieniądze na aborcję.

Natalia w ogóle nie myślała o pozbyciu się dziecka. Postanowiła urodzić i dołączyć do grona matek samotnie wychowujących dzieci.

– Ojej, Natalka! Jak bardzo mi cię żal! To wszystko moja wina, niedopatrzyłam. Powinnam była ci wszystko wyjaśnić. Sama na własnej skórze wiem, co znaczy wychować dziecko w pojedynkę. A ty idziesz tą samą drogą. Powtarzasz moją dolę… — narzekała wtedy Swietłana Antonowna, matka Natalii.
– Spokojnie, mamo. Wyrosłaś mnie na dobrego człowieka, poradzę sobie. Najpierw wezmę roczny urlop dziekański, a potem przejdę na studia zaoczne. Miliony kobiet tak żyje, damy radę! — odpowiedziała jej Natalia.
– A to, że przetrwasz, to co innego… Ale to nie jest najlepszy los… Mężczyznom nie są potrzebne cudze dzieci. A ty od tak młodego wieku już z bagażem!
– Mamo, znowu te twoje stereotypy. Jestem pewna, że na świecie jest ten jedyny mężczyzna, który potrafi pokochać i mnie, i moje przyszłe dziecko. — z pewnością odpowiedziała Natalia.
– No, pomódlmy się o to… — z tajemniczą miną odparła Swietłana Antonowna…
…Po dziewięciu miesiącach Natalia urodziła chłopca, któremu nadała imię Igor. A potem życie toczyło się z niesamowitą prędkością. Najpierw, jak przypuszczano, roczny urlop w uniwersytecie. Później studia zaoczne, praca, sesje, egzaminy, poprawki, choroby, przedszkole, urodziny małego synka, jeden po drugim. Oczywiście, było jej bardzo ciężko wychować dziecko samotnie. Na szczęście matka nie zostawiła jej w trudnej sytuacji i pomagała, jak mogła.

…Natalia już zaprowadziła synka do pierwszej klasy, otrzymała dyplom, znalazła dobrą pracę, ale życia osobistego jakoś nie udało się ułożyć. Matka częściowo miała rację w swoich traktatach o mężczyznach. Bywało, że mężczyźni starali się o Natalię. Z niektórymi kobieta sama nie odwzajemniała uczucia. A inni, kiedy tylko dowiadywali się, że Natalia wychowuje syna, od razu znajdowali różne wymówki, aby się wycofać. Tak żyła razem z synem.

– Natalio, widziałaś nowego kierownika budowy? Jaki on… — zapytała koleżanka Larysa.
– Nie. A co, złoty jest? — obojętnie odpowiedziała Natalia.
– No, złoty nie jest, ale całkiem niczego sobie! Będzie dzisiaj na wspólnym posiedzeniu, to sama go zobaczysz. Wtedy zrozumiesz, o co mi chodzi.
Tego samego dnia Natalia, tak jak wszyscy pracownicy firmy, poznała nowego kierownika działu budowy. Aleksander rzeczywiście okazał się atrakcyjnym młodym mężczyzną, o sportowej sylwetce i doskonałym poczuciu humoru. W szczególny sposób wkomponował się w zespół, nawiązał koleżeńskie relacje z współpracownikami, ale najbardziej sympatią darzył właśnie Natalię. Jej szczególne zainteresowanie zauważyła, wydaje się, już od pierwszego dnia.

Najpierw uprzejmy Aleksander zaproponował wypicie kawy w przerwie na lunch. Dalej — więcej: zaprosił na pierwszą randkę. Natalia zgodziła się, ale od razu zdecydowała, że zanim sprawa posunie się za daleko, powinna poinformować o Igorze.

Aleksander opowiedział o sobie, że w wieku trzydziestu trzech lat jeszcze się nie ożenił. Do niedawna żył z matką, a teraz uzbierał na własne mieszkanie i jest gotowy na ślub.

Natalia również opowiedziała o sobie, delikatnie zaznaczając, że samotnie wychowuje syna. Aleksander spokojnie zareagował na to, stwierdził, że zawsze marzył o synu. Natalia odetchnęła z ulgą, a ich romans rozwijał się szybko. Kobieta zapoznała swojego wybrańca z synem. Razem spacerowali w parku, chodzili do kina. Ogólnie rzecz biorąc, było w porządku. Oczywiście, w tamtym czasie Aleksander i Igor zachowywali się trochę obco wobec siebie. Natalia była szczerze przekonana, że na pewno się zaprzyjaźnią. A w idealnym przypadku — staną się naprawdę bliskimi sobie ludźmi. Jak ojciec i syn.

– Natalio, może przeprowadzisz się do mnie? — zaczął któregoś dnia Aleksander.
– Nie wiem, Aleksandrze. Wydaje mi się, że nie byłabym przeciw, ale Igor… Będzie musiał zmienić szkołę, a on, pewnie nie zechce. — podzieliła się swoimi obawami Natalia.
– No to zechce, to nie zechce! Rozpieszczyłaś go, kochanie. Jeśli powiemy, to tak będzie. Trzeba go po prostu postawić przed faktem, że się przeprowadzamy i że zmienia szkołę. — odpowiedział Aleksander.
– Nie wiem, nawet nie wiem…
Natalia naprawdę chciała przeprowadzić się do ukochanego, ale coś ją powstrzymywało przed podjęciem tej poważnej decyzji dotyczącej nowego życia.

Minęło kilka miesięcy. Aleksander znów poruszył temat przeprowadzki, oficjalnego ślubu.

– Dobrze, Aleksandrze. Porozmawiam z Igorem. Może przeprowadzimy się latem, a nowy rok szkolny zacznie w twojej szkole.
– Natalio, już o tym rozmawialiśmy. Dlaczego wiecznie powtarzasz o swoim Igorze. Załatwmy tę sprawę między sobą, a jego po prostu postawmy przed faktem. On jest tylko dzieckiem, więc to nie do niego decyzja, gdzie i z kim żyć. — nalegał Aleksander.
– Nie mogę tak postąpić, Aleksandrze. To mój syn, ma tu wszystkich przyjaciół, wszystkie zajęcia. Powiem mu.
Do nadchodzącej rozmowy z synem Natalia przygotowywała się przez długi czas. Pewnego sobotniego wieczoru postanowiła poruszyć ten trudny temat.

– Igor, co myślisz o tym, abyśmy przeprowadzili się do wujka Aleksandra?
– Po co? — zapytał z niedowierzaniem dziesięcioletni chłopiec.
– Rozumiesz, kochamy się z nim, weźmiemy ślub i będziemy żyć jak jedna rodzina.
– A może lepiej ja przeprowadzę się do babci? — zapytał Igor zdezorientowany.
W powietrzu zawisła krótka pauza.

– Nie, synku. Z jakiej racji do babci? Po pierwsze, chcę widzieć cię codziennie. Po drugie, babcia nie jest już taka młoda, a z tobą trzeba jeszcze odrabiać lekcje. Nie.
Natalia czuła, że Igor nie za bardzo jest przekonany do przeprowadzki. W jej wnętrzu toczyły się dwie sprzeczne uczucia. Z jednej strony kochała Aleksandra, chciała żyć z nim pod jednym dachem, zasypiać i budzić się razem. Z drugiej strony szczerze kochała swojego syna i nie chciała zepsuć z nim bliskich relacji opartych na zaufaniu.

– Natalio, złożyliśmy wniosek o ślub, więc teraz ustalmy datę przeprowadzki. Uważam, że im szybciej to się stanie, tym lepiej.
– Aleksandrze, rozmawiałam z Igorem. Wydaje mi się, że jakoś to przyjął… — Natalia nie zdążyła dokończyć zdania, ponieważ Aleksander ją przerwał.
– Natalio, daj mi go zabrać ze szkoły i porozmawiać jak mężczyzna. Po prostu go rozpieściłaś. On jest twoim synem, a zachowuje się jak jakaś dziewczynka: jedzie, nie jedzie…
– Spróbuj… — nieufnie zgodziła się Natalia.
Wieczorem Aleksander miał przywieźć Igora do domu. Natalia strasznie się denerwowała. W głębi duszy naprawdę miała nadzieję, że wszystko pójdzie gładko, a Aleksander uda się przekonać syna do przeprowadzki. Przygotowała pyszny obiad. Jednak, patrząc na nastój, w jakim przyjechali Aleksander i Igor, rozmowa najwyraźniej się nie powiodła.

– Natalio! Twój syn jest całkowicie niewychowany! — prawie od progu oświadczył Aleksander.
– Na jakiej podstawie takie wnioski?! — zapytała Natalia, obserwując Igora, który pospiesznie udał się do swojego pokoju.
– Na jakiej podstawie?! Jeszcze pytasz?!! On zrobił taki cyrk! Jest chłopakiem, a gorszym od każdej dziewczynki! Przeprowadzamy się i koniec! A ty tylko mi owijasz w bawełnę! Ale ja go wychowam i zrobię z niego normalnego chłopaka!
– Chodźmy jeść. — zaproponowała Natalia.
Aleksander już siedział przy stole, czekając tylko na Igora, który wciąż nie wychodził ze swojego pokoju.

– Igor, synku, chodź na obiad. — zawołała Natalia, nie opuszczając kuchni.
– Nie chcę. — odpowiedział Igor.
– No to jeszcze wylewaj swoje żale! Słowo daję, jak baba jakaś! Lata już nie mało, a wciąż się użalasz. Na pianino chodzi! Obok mojego domu jest sekcja bokserska, tam będziesz chodzić zamiast do swojej szkoły muzycznej. — groźnie podsumował Aleksander.
– Wolę żyć u babci niż z tobą! — krzyknął Igor, Natalia poznała po głosie, że on płacze.
– Żadnej babci. Będziemy żyć wszyscy razem i koniec…
…Natalia i Igor przeprowadzili się do Aleksandra. Od tego momentu spokojne życie Natalii dobiegło końca, ponieważ skandale w mieszkaniu wybuchały dosłownie każdego dnia.

– Co to za sposób jeść z telefonem w ręku?! Albo schowaj telefon, albo wyjdź od stołu!
– Chcę i siedzę z telefonem! Co ci do tego?! Jesteś dla mnie nikim… — odparł dziesięcioletni Igor.
– Co powiedziałeś?! Ja w tej chwili jestem gospodarzem w tym mieszkaniu, bądź łaskaw mnie szanować i słuchać! W twoim wieku nie śmiałem tak się odezwać do rodziców!
– Co się znowu pokłóciliście? Już nie mogę się umyć w spokoju, od razu się czepiacie!
– Twój syn całkowicie się rozpasł!
Igor wyszedł od stołu, nie dojadając swojej porcji.

– Natalio, może naprawdę wysłać go do twojej matki? — zaproponował Aleksander.
– Nie, Aleksandrze. Chcę, żeby mój syn żył z nami.
– No to ja jutro zwrócę bilety na wycieczkę. Nie chcę znosić jego bezczelności w wakacje, a karę powinien jakoś ponieść za swoje zachowanie. Żadnego wyjazdu nad morze, to taką karę dostanie.
– Aleksandrze, co ty? Bez syna nigdzie nie jadę! — ogłosiła Natalia.
– Nic mu się nie stanie, posiedzi u twojej matki i pomyśli.
– Aleksandrze, a gdyby to był twój syn, postąpiłbyś z nim dokładnie tak samo?! — zapytała nagle Natalia.
– Teraz nie chodzi o nasze dzieci, a o Igora.
– Nie, Aleksandrze, bez syna nigdzie nie jadę. Szczególnie, że mówiłeś, że zawsze marzyłeś o synu i nie masz nic przeciwko dzieciom.
– Nie sądziłem, że tak to będzie! — oświadczył Aleksander.
Natalia rzeczywiście odmówiła wyjazdu na wakacje bez syna. Aleksander się obraził, przez kilka dni nocował u matki.

Pewnego wieczoru Natalia odebrała telefon. Na ekranie wyświetlił się numer teściowej.

– Tak, Iryna Konstantynowna.
– Natalio, co ty wyprawiasz? — zaczęła od razu teściowa.
– Co się stało?
– Zamierzasz wyjść za mąż, a już sprzeciwiasz się swojemu przyszłemu mężowi?! Aleksander od kilku dni mieszka u mnie, nie może wrócić do swojego mieszkania!
– Jeśli my mu przeszkadzamy, to możemy się przeprowadzić. Dlaczego sam nie zadzwonił?
– Przestań udawać owieczkę! Ciesz się, że znalazł cię taki mężczyzna z bagażem, a ty jeszcze stawiasz warunki! — wyrzuciła teściowa.
– Do widzenia. Jutro Aleksander może wrócić do mieszkania. Nas tutaj nie będzie do wieczora. — Natalia zakończyła rozmowę.
Po tej rozmowie spakowała rzeczy. Wieczorem wrócili już do swojego mieszkania. Później Aleksander dzwonił, próbował naprawić relację, ale Natalia odmówiła kontynuacji romansu. Wniosku z urzędów cywilnych nie złożyła.

– No i żyj całe życie ze swoim synkiem! — oznajmił jej Aleksander na pożegnanie.
– I będę. — odpowiedziała Natalia, usuwając numer Aleksandra, a potem zmieniając miejsce pracy.
Tak oto przedstawia się taka nieco pechowa historia rodzinna. Chociaż nie wiadomo, kto tak naprawdę w tej historii miał szczęście…