Zbyt Duża Rozpieszczenie

– Co za sposób jeść z telefonem w rękach?! Albo schowaj swój telefon, albo wyjdź od stołu! — po raz kolejny wrzasnął Aleksander na pasierba.
– Chcę i jem z telefonem! A co to ciebie obchodzi?! Jesteś dla mnie nikim… — odpowiedział dziesięcioletni Igor.
– Co powiedziałeś?! Ja w tej chwili jestem właścicielem tego mieszkania, więc proszę, szanuj mnie i słuchaj! W twoim wieku nie śmiałem się odzywać do rodziców! — zagrzmiał Aleksander, a Igor wybiegł od stołu i zatrzasnął drzwi do swojego pokoju.
– Co znowu nie tak? Nawet nie mogę się uspokoić po kąpieli, zaraz się wciągacie w jakieś kłótnie! Jak ja już mam tego dość! — wyszła z łazienki Natalia, matka Igora.
– Twój syn całkowicie się rozpuścił! Brak mu wychowania! To twoja wina, nawiasem mówiąc! — w gniewie krzyknął Aleksander na żonę.
Natalia usiadła przy stole w kuchni, ściągnęła z głowy ręcznik. Zmęczona otarła twarz, spojrzała na męża, potem westchnęła i spuściła wzrok…

…W wieku osiemnastu lat Natalia zaszła w ciążę z kolegą z uczelni. Nie było tam szczególnej miłości. Spotykali się i tyle… Powiedziała mu o ciąży. On zrelacjonował sytuację swoim rodzicom. Ci szybko zareagowali. Od razu przenieśli go na studia na drugim końcu kraju, a Natalii dali pieniądze na aborcję.

Jednak Natalia nie pomyślała nawet o usunięciu dziecka. Postanowiła urodzić i dołączyć do grona samotnych matek.

– Ojej, Natalka! Jak bardzo mi cię żal! To wszystko moja wina, niedopatrzyłam, trzeba było ci wytłumaczyć. Samotnie wychowywałam dziecko i wiesz, co to znaczy. A ty idziesz tą samą drogą. Jakbyś powtarzała moją historię… — płakała niegdyś Swietłana Antonowna, matka Natalii.
– Nie martw się, mamo. Ty mnie dobrze wychowałaś, dam radę. Najpierw wezmę rok urlopu akademickiego, a potem przeszłam na studia zaoczne. Miliony kobiet tak żyją, ja nie gorsza! Przeżyjemy! — odpowiadała jej Natalia.
– Ojej, przeżyjesz, przeżyjesz… Ale to nie jest najlepsza przyszłość… Mężczyznom obce dzieci raczej nie są potrzebne. A ty w takim młodym wieku i już z „bagażem”!
– Mamo, nie przesadzaj z tymi stereotypami. Wierzę, że istnieje ten jedyny facet, który pokocha i mnie, i moje przyszłe dziecko. — odpowiedziała z przekonaniem Natalia.
– No to niech Bóg da… — odpowiedziała Swietłana Antonowna na poważnie…
…Po dziewięciu miesiącach Natalia urodziła chłopca, którego postanowiła nazwać Igorem. A potem życie potoczyło się z niesamowitą prędkością. Najpierw rok urlopu w uniwersytecie. Potem studia zaoczne, praca, sesje, egzaminy, poprawki, choroby, przedszkole, urodziny malucha jeden po drugim. Oczywiście, wychowanie dziecka samotnie było dla Natalii olbrzymim wyzwaniem. Dzięki matce, która nie zostawiła jej w trudnej chwili i pomagała, jak mogła.

…Natalia już zapisała synka do pierwszej klasy, zdobyła dyplom, znalazła dobrą pracę, ale z życiem osobistym było jak było. Matka miała częściowo rację w swoich przemyśleniach dotyczących mężczyzn. Bywało, że mężczyźni zaczynali zabiegać o Natalię. Jedni nie wzbudzali w niej żadnych uczuć. A inni, gdy tylko dowiadywali się, że Natalia ma syna, natychmiast znikali pod różnymi pretekstami. Tak żyli z synem we dwójkę.

– Natalio, widziałaś nowego szefa budowy? Jaki przystojniak… — zapytała koleżanka Larysa.
– Nie. A co, złoty, czy jak? — odpowiedziała obojętnie Natalia.
– No nie ze złota, ale fajny facet! Dzisiaj na ogólnym zebraniu sama go zobaczysz. To wtedy zrozumiesz, o czym mówię.
Tego samego dnia Natalia, tak jak inni pracownicy firmy, poznała nowego szefa działu budowy. Aleksander Serwacy rzeczywiście okazał się atrakcyjnym młodym mężczyzną, w dobrej formie, z poczuciem humoru. Szybko wkroczył w zespół firmy, nawiązał przyjacielskie stosunki z kolegami, ale najbardziej polubił właśnie Natalię. Ona poczuła jego szczególne zainteresowanie już od pierwszego dnia.

Najpierw uprzejmy Aleksander zaprosił ją na kawę w porze lunchu. A potem zaprosił na pierwszą randkę. Natalia zgodziła się, ale postanowiła od razu dać mu znać o Igorze, zanim sprawa poszła za daleko.

Aleksander opowiedział o sobie, że do swoich trzydziestu trzech lat nie ożenił się. Do niedawna mieszkał z matką. Potem uzbierał na własne mieszkanie i teraz jest gotowy na małżeństwo.

Natalia także opowiedziała o sobie i delikatnie zaznaczyła, że wychowuje syna sama. Aleksander przyjął to spokojnie, powiedział, że zawsze marzył o synu. Natalia odetchnęła z ulgą, a ich romans rozwinął się bardzo szybko. Kobieta przedstawiła swojego wybranka synowi. Wszyscy razem spacerowali po parku, chodzili do kina. Wszystko generalnie szło całkiem dobrze. Oczywiście, w tamtym momencie Aleksander i Igor trochę się od siebie dystansowali. Natalia była szczerze przekonana, że na pewno się zaprzyjaźnią. A w idealnym scenariuszu — staną się bliskimi sobie ludźmi. Jak ojciec z synem.

– Natko, może przeprowadzicie się do mnie? — zaczął pewnego dnia Aleksander.
– Nie wiem, Aleks. Byłoby miło, ale Igor… Musiałby zmieniać szkołę, a on pewnie nie chciałby tego. — wyraziła swoje przypuszczenia Natalia.
– No chcieć, nie chcieć! Rozpieszczasz go, kochana. Jak postanowimy, tak będzie. Trzeba go po prostu postawić przed faktem, że się przeprowadzamy i idzie do nowej szkoły. — odpowiedział Aleksander.
– Nawet nie wiem…
Natalia naprawdę chciała przeprowadzić się do swojego ukochanego, ale coś ją powstrzymywało, nie pozwalało na podjęcie poważnego kroku w całkowicie nowe życie.

Minęło jeszcze kilka miesięcy. Aleksander znów poruszył temat przeprowadzki i oficjalnego ślubu.

– Dobrze, Aleks. Porozmawiam z Igorem. Może akurat latem się przeprowadzimy, i od nowego roku szkolnego pójdzie do szkoły w twojej okolicy.
– Natko, rozmawialiśmy już. Po co się znów zamartwiasz tym Igorem? Załatwmy tę sprawę między sobą, a jego po prostu postawimy przed faktem. On jest tylko dzieckiem i to nie jego decyzja, gdzie i jak ma mieszkać. — obstawał przy swoim Aleksander.
– Aleks, nie mogę tak zrobić. To mój syn, ma tam wszystkich przyjaciół i sekcję. I tak porozmawiam z nim.
Do nadchodzącej rozmowy z synem Natalia przygotowywała się dość długo. Ale pewnej soboty w końcu postanowiła poruszyć ten trudny temat.

– Igor, co sądzisz o tym, żebyśmy razem przeprowadzili się do wujka Aleksa?
– A po co? — zdziwił się dziesięcioletni chłopiec.
– Cóż, rozumiesz, kochamy się, pobierzemy się i będziemy żyć jak jedna rodzina.
– Może lepiej przeprowadzę się do babci? — zapytał zagubiony Igor.
W powietrzu zawisła krótka pauza.

– Nie, synku. Z jakiej racji miałbyś jechać do babci? Po pierwsze, chcę cię widzieć codziennie. Po drugie, babcia już nie jest młoda, a z tobą trzeba uczyć się lekcji i gotować. Nie.
Natalia czuła, że Igor nie ma szczególnej ochoty na przeprowadzkę. W jej wnętrzu ścierały się dwa uczucia. Z jednej strony kochała Aleksandra, chciała z nim żyć w jednym mieszkaniu, wspólnie zasypiać i budzić się. Z drugiej strony, szczerze kochała swojego syna i nie chciała psuć z nim ciepłych, zaufanych relacji.

– Natko, złożyliśmy już wniosek w urzędzie stanu cywilnego, więc ustalmy datę przeprowadzki. Uważam, że im szybciej, tym lepiej.
– Aleks, rozmawiałam z Igorem. Wydaje mi się, że jakoś się do tego… — Natalia nie zdążyła dokończyć zdania, ponieważ Aleksander ją przerwał.
– Natko, może ja go odbiorę ze szkoły i porozmawiam jak mężczyzna. Po prostu za bardzo go rozpieszczałaś. Zachowuje się jak mała dama: pojadę, nie pojadę…
– No spróbuj… — zgodziła się z obawą Natalia.
Wieczorem Aleksander miał przywieźć Igora do domu. Natalia tego wieczoru bardzo się denerwowała. W głębi duszy szczerze liczyła na to, że wszystko pójdzie gładko, a Aleksander przekona syna do przeprowadzki. Natalia przygotowała pyszny obiad. Ale, sądząc po nastroju, w jakim przyjechali Aleksander i Igor, rozmowa nie wyszła.

– Natko! Twój syn to całkowicie niegrzeczne dziecko! — praktycznie na wejściu oznajmił Aleksander.
– Skąd takie wnioski? — zapytała Natalia, obserwując Igora, który natychmiast zniknął w swoim pokoju.
– Skąd takie wnioski? Jeszcze pytasz?! On urządził taką histerię! Jest chłopakiem, a gorszym niż jakakolwiek dziewczyna! Przeprowadzamy się i koniec! A nie to, to się za chwilę pozawija w kłębek! Ale ja go wychowam i zrobię z niego normalnego chłopca!
– A może zjedzmy obiad? — zaproponowała Natalia.
Aleksander już siedział przy stole, czekając tylko na Igora, który wciąż nie wychodził ze swojego pokoju.

– Igor, synku, chodź na obiad. — zawołała Natalia, nie odchodząc z kuchni.
– Nie chcę. — odpowiedział Igor.
– No to jeszcze raz nie przesadzaj tam z tymi swoimi lamentami! Umówmy się, nie jesteś już mały, a ciągle się smucisz. Na fortepianie grasz! W pobliżu mojego domu jest sekcja boksu, będziesz chodzić zamiast do szkoły muzycznej. — wymownie podsumował Aleksander.
– Wolałbym mieszkać u babci, niż z tobą! — krzyknął Igor, a Natalia po głosie zrozumiała, że płacze.
– Żadnej babci! Będziemy mieszkać wszyscy razem i kropka…
…Natalia i Igor przeprowadzili się do Aleksandra. Od tego czasu spokojne życie Natalii zakończyło się, ponieważ skandale w mieszkaniu wybuchły dosłownie każdego dnia.

– Co za sposób jeść z telefonem w rękach?! Albo schowaj swój telefon, albo wyjdź od stołu!
– Chcę i jem z telefonem! A co to ciebie obchodzi?! Jesteś dla mnie nikim… — odparł dziesięcioletni Igor.
– Co powiedziałeś?! Ja w tej chwili jestem właścicielem tego mieszkania, więc proszę, szanuj mnie i słuchaj! W twoim wieku nie śmiałem się odzywać do rodziców!
– Co to znowu za kłótnia? Nawet spokojnej kąpieli nie mogę się zrelaksować, od razu się czepiacie!
– Twój syn całkowicie się rozpuścił!
Igor wyszedł od stołu, nie kończąc swojej porcji.

– Natko, może jednak wyślemy go do twojej matki? — zaproponował Aleksander.
– Nie, Aleks. Chcę, żeby mój syn mieszkał z nami.
– No dobrze, to jutro oddam jego bilety. Nie chcę znosić jego chamstwa na wakacjach, a przecież jakieś kary powinien dostać za swoje zachowanie. Nie jedzie na morze w ramach prewencji.
– Aleks, co ty? Bez syna nigdzie nie jadę! — zadeklarowała Natalia.
– Nic mu się nie stanie, posiedzi z twoją matką i pomyśli.
– Aleks, a gdyby to był twój dziecko, czy postąpiłbyś tak samo?! — nagle zapytała Natalia.
– Teraz chodzi o nasze dzieci, a o Igorze.
– Nie, Aleks, bez syna nigdzie nie wyjadę. Zwłaszcza, że mówiłeś, że zawsze marzyłeś o synu i nie masz nic przeciwko dzieciom.
– Nie myślałem, że to tak będzie! — oświadczył Aleksander.
Natalia naprawdę odmówiła wyjazdu na wakacje bez syna. Aleksander obraził się i przez kilka dni nocował u matki.

Pewnego wieczoru telefon Natalii zadzwonił. Na ekranie wyświetlił się numer teściowej.

– Tak, Ireno.
– Natalio, co ty robisz?! — zaczęła bez ogródek teściowa.
– A co się stało?
– Czy zamierzasz wyjść za mąż i już sprzeciwiasz się swojemu przyszłemu mężowi?! Alek już kilka dni mieszka u mnie, nie może wrócić do swojego mieszkania!
– Jeśli mu przeszkadzamy, to możemy się przeprowadzić. Dlaczego sam nie zadzwonił?
– Dość z tym udawaniem niewiniątka! Powinnaś się cieszyć, że wziął cię z „bagażem”, a ty jeszcze stawiasz warunki! — wykrzyczała teściowa.
– Do widzenia. Jutro Aleksander może wrócić do mieszkania. Nas tu nie będzie do wieczora. — Natalia odłożyła słuchawkę.
Po tej rozmowie spakowała rzeczy. Wieczorem już byli w swoim mieszkaniu. Potem Aleksander dzwonił, próbował naprawić relacje, ale Natalia odmówiła kontynuowania romansu. Wniosek o małżeństwo zabrała.

– Żyj sobie przez całe życie ze swoim synkiem! — na pożegnanie powiedział jej Aleksander.
– I będę. — odpowiedziała Natalia i na zawsze usunęła numer Aleksandra, a potem zmieniła pracę.