Była miłość

„Dzięki ci, Włodziu! Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła” – wiadomość rozbłysła na ekranie telefonu.

Telefon męża zadrżał w jej dłoni. Kinga mimowolnie spojrzała na wyświetlacz. Nadawcą była jakaś Marzenka. Wiadomość kończył kokieteryjny uśmieszek z serduszkiem.

Kinga szeroko otworzyła oczy. Marzenka? Włodziu? Mogłaby pomyśleć, że to daleka krewna albo koleżanka z pracy, gdyby nie jedno „ale”: mąż nie znał żadnej Marzenki. A jednak… znał?

Gwałtownie podniosła wzrok. Najpierw wyjaśnić, potem oceniać. Ale serce już ścisnęła zazdrość.

— Kim jest Marzenka? – Kinga walczyła, by głos jej nie zadrżał.

Włodzimierz, spokojnie popijający kawę, nawet nie zrozumiał od razu, o co chodzi.

— Co?
— Marzenka – syknęła, podsuwając mu telefon. – Kto to?

Mąż spojrzał na ekran, w jego oczach mignęło napięcie. Odwrócił się szybko i wzruszył ramionami.

— To… Marzenka.
— Jaka znowu Marzenka?
— No… moja była. To już przeszłość.

Kinga powoli odłożyła telefon na stół i skrzyżowała ręce na piersi.

— Była dziewczyna nazywa cię „Włodziu” i dziękuje z serduszkiem? Na poważnie?

Włodek znów wzruszył ramionami, jakby to była błahostka.

— No tak. Pożyczyłem jej trochę pieniędzy. Prosiła o pomoc.

Kingą zatrzęsła wściekłość.

— Dałeś pieniądze swojej byłej?!
— No tak, co w tym złego?
— Co złego? – przedrzeźniła go. – Serio? Uważasz to za normalne? Brać z naszego wspólnego konta i przekazywać jakimś Marzenkom?

W końcu spojrzał jej w oczy.

— Kinga, robisz z igły widły. Znamy się od lat. Czemu nie mogłem pomóc?

Roześmiała się, ale śmiech był gorzki.

— Jesteś żonaty, Włodek. Żonaty! Ze mną. A pomagasz tej, która była przede mną.

Westchnął zirytowany, jakby tłumaczył dziecku oczywistości.

— Nie rozstaliśmy się w gniewie. To nie jest obca osoba.
— A ja jestem ci obca?

Włodzimierz milczał. Kinga pokręciła głową i ciężko westchnęła.

— Jak długo to już trwa?
— Co konkretnie?
— To wasze „niewinne” pisanie.

Znów spojrzał w bok.

— Zawsze się kontaktowaliśmy. Nawet przed tobą. Po prostu nie mówiłem, żebyś się nie denerwowała.

Kinga poczuła, jak krew stygnie jej w żyłach.

— Czyli przez dwa lata to ukrywałeś?
— Nie ukrywałem! Po co miałem mówić? Nie zdradzam cię. Nie masz powodu do nerwów.

Wzięła głęboki oddech, walcząc z krzykiem.

— I często jej pomagasz?
— Czasem. Drobiazgi. Szafa do montażu, komputer do naprawy.
— Więc mój mąż biega jak złota rączka do innej kobiety?
— O co ci chodzi?! – warknął. – Pomogłem, pożyczyłem! To zbrodnia?! Tobie też bym pomógł!

Kinga spojrzała na niego zimno.

— Jeśli nie widzisz w tym nic dziwnego, to mamy różne pojęcie o małżeństwie.

Obróciła się i wyszła z kuchni. Nie chciała teraz patrzeć mu w twarz.

Minął dzień, a Kinga ledwo go pamiętała. Wściekłość, żal, chaos. Próbowała myśleć trzeźwo, ale w głowie wirowało jedno: „Jak mogłam tego nie zauważyć?”

Włodzimierz nie wyglądał na winnego. Już nie krył, że utrzymuje kontakt z Marzenką, ale udawał, że to nic.

W ciągu dwóch tygodni puzzle się ułożyły. Teraz, gdy Kinga wiedziała, czego szukać, wszystko stało się jasne. Mąż regularnie zostawał po pracy co kilka dni. Co kilka dni Marzence nagle „coś” się psuło.

— Wpadnę dziś do Marzenki – rzucił przy kolacji. – Ma problem z pralką.

Kinga odłożyła widelec.

— W całym Krakowie nie ma innych hydraulików?
— Co ty, tak trudno pomóc?
— Tobie nie. Mnie trudno to znosić.
— Znowu zaczynasz?
— Oczywiście – odparła lodowato. – Bo twoja była ciągle „przypadkiem” wpada w tarapaty. Dobrze, że nie macie dziecka.

Włodzimierz spojrzał na nią z irytacją, ale jadł dalej.

— Gdyby to była sąsiadka albo moja matka, też byś zabroniła?
— Różnica w tym, że „ktoś inny” nie wzywałby cię co drugi dzień.

— Kinga – Włodek odłożył widelec. – Zachowujesz się, jakbym cię zdradzał.
— Nie wiem, czy zdradzasz, ale zachowujesz się podejrzanie. To mnie martwi.

Skrzywił się.

— Nie ufasz mi.
— A mam powód, by ufać?

Zapadła cisza.

Trzy dni później Marzenka znów się odezwała.

— Dzwoniła Marzenka – oznajmił Włodzimierz. – Kupuje lodówkę, ale nie ma jak przywieźć.

Kinga zwróciła się powoli w jego stronę.

— Więc ruszasz teraz, bierzesz auto i wieziesz jej lodówkę?
— No, co w tym złego?
— Naprawdę nie widzisz problemu?
— Ty robisz z tego dramat.
— Nie, to ty jesteś cyrkiem, a ja nie chcę w nim występować. Jeśli tak bardzo chcesz się nią opiekować, możesz od razu się do niej wprowadzić. Zaoszczędzisz na paliwie.
— Mówisz poważnie?
— Całkiem.
— Więc mnie wyrzucasz?
— Nie. Daję ci wybór. Albo jesteś w rodzinie, albo osobno. Nie chcę cię więcej widzieć.

Wyszła z pokoju. Nie da się więcej nabierać na jego gierki. Może myślał, że będzie łatwiej, gdy otwarcie mówi o swoich „pomocnych” wizytach. Ale dla Kingy to nie była szczerość, tylko cios w plecy.

Minęła doba od tej rozmowy. Kinga siedziała w kuchni, wpatrzona w telefon. Włodzimierz nie dzwonił. Wyjechał. Nie do Marzenki, tylko do kolegi, ale fakt pozostawał faktem. Czekała. Może zrozumie? Może pojmie, że przegiął? Ale nic się nie działo.

Drugiego dnia wrócił, jakby nigdy nic.

— No co, ochłonęłaś? – zapytał, wchodząc do sypialni.

Kinga powoli spojrzała na niego.

— To twój sposób na naprawę? Zniknąć na dwa dni i wrócić, jakby nic się nie stało?

Włodzimierz ciężko westchnął, jakby rozmowa z nią była udręką.Kinga spojrzała na niego po raz ostatni, sięgnęła po klucze i wyszła, nie oglądając się za siebie, bo zrozumiała już, że czas zamknąć tę kartę i otworzyć nową.