Niespodziewane Małżeństwo

Niespodziewany mąż

Wioletta biegła przez centrum handlowe z torbami pełnymi zakupów, wymijała ludzi na ruchomych schodach, spieszyła się i w myślach złorzeczyła niezaradnemu chłopakowi, Jackowi, który nie miał samochodu, by ją odebrać i zawieźć z całym dobytkiem do domu. Musiała zamówić taksówkę przez aplikację. I, jak na złość, auto przydzielono natychmiast. Pozostało tylko chwycić torby i w szpilkach biec przez pół galerii na parking.

Wioletta była wściekła. Nie dość, że nikt nie mógł jej podwieźć, to jeszcze drogie, skórzane buty obtarły jej nogę.

— Dziewczyno, uważaj! — oburzyła się kobieta na schodach, którą Wioletta nieznacznie musnęła torbą, schodząc w dół.
— Trzeba patrzeć przed siebie, a nie w chmury! — odcięła się spóźniona klientka, nawet się nie oglądając.
— Chamka! — wypluła obrażona kobieta, ale Wioli nie obchodziła jej opinia.

Dziewczyna pędziła na parking. Dopiero gdy wybiegła przed drzwi, przyszło jej do głowy sprawdzić numer przydzielonego auta. Lecz było już za późno — kierowca odwołał kurs, a cena wzrosła niemal dwukrotnie. Wioletta z wściekłością anulowała zamówienie, wsuwając telefon do kieszeni. Rozejrzała się. W pobliżu stała wolna ławka. Rzuciła na nią torby z zakupami i sama opadła obok, zrzucając z nogi głupie, niewygodne buty.

— Boże! Wszystko dziś przeciwko mnie! — zaklęła pod nosem, odpychając ręką jedną z toreb. Ta smutno opadła na ławkę, gubiąc paragon.

Wioletta odchyliła się i zamknęła oczy. Ostatnio wydawało jej się, że życie specjalnie ją prześladuje…

###

Wioletta zawsze marzyła o wielkich rzeczach i nie zadowalała się byle czym. Jeśli telefon, to najnowszy model. Jeśli manicure albo farbowanie włosów — tylko w najlepszym salonie, u topowego stylisty. Jeśli buty — to najwyższej jakości. Podobnych zasad trzymała się także w kwestii adoratorów. Tylko że z nimi akurat nie miała szczęścia. Zamiast bogatych, mądrych i przystojnych trafiali się wyłącznie „nielikwidni” — starzy, grubi, łysi, głupi, biedni i leniwi. Przerzucała ich długo, ale nikt nie spełniał jej oczekiwań.

— Doprowadzisz do tego, że nikt cię nie zechce — mawiała czasem matka. — Mężczyznę ceni się po czynach, nie po twarzy i portfelu.
— I co, mam się w nocy zachwycać jego „czynami”? A poza tym, żeby robić piękne rzeczy, pieniądze są bardzo potrzebne — ripostowała dwudziestopięcioletnia Wioletta.

Matka nie potrafiła znaleźć odpowiedzi. Tylko westchnęła. Córka miała zawsze gotową replikę, jakby uczęszczała na kursy błyskotliwej konwersacji, choć w rzeczywistości była zwykłą recepcjonistką w restauracji. Właśnie tam, trzy lata temu, wszystko się zaczęło. A raczej przybrało niewyobrażalne rozmiary. Obserwowała damy w futrach, które przyprowadzali na kolacje bogaci kawalerowie, i postanowiła: „Czym ja jestem gorsza? Też zasługuję na takie życie.”

Tylko że życie miało wobec niej inne plany. Bogaci adoratorzy jakoś się nią nie interesowali. Coś, coś, czego sama nie potrafiła określić, zdradzało w niej skromną prowincjuszkę z przeciętnym wykształceniem, pochodzącą z zwykłej rodziny. A ona marzyła, by jej wybranek był człowiekiem wpływowym, zajmował wysokie stanowisko, jeździł drogim autem i nosił garnitury szyte za granicą.

Lecz czas mijał, faceci się zmieniali, a wymarzony ideał nie pojawiał się. W końcu Wioletta dała za wygraną, gdy zaczął się nią interesować Jan. Urzędnik bankowy, cztery lata starszy, z przeciętną, ale stabilną pensją. Wyglądem nie rzucał się w oczy — jasne włosy, szare oczy, metr siedemdziesiąt pięć wzrostu, figura nie sportowa, ale i nie wiotka. Miał za to przestronne, dwupokojowe mieszkanie kupione na kredyt. Samochodu jednak nie posiadał — uważał, że w mieście z metrem, autobusamiWioletta nigdy już nie znalazła nikogo tak oddanego jak Jan, a jej marzenia o luksusach rozmyły się w gorzkim poczuciu straconych szans.