Czego sobie nie żałujesz?

Walenty Rybczyński klepnął budzik po metalowym czubku i bosymi stopami powlókł się do kuchni. Tam czekało na niego prawdziwe zaskoczenie. Przy stole, z elegancko założoną nogą na nogę, siedziała Bożenka. Miała na sobie tylko kokieteryjny, koronkowy fartuszek. Ten widok tak zmieszał Walentego, że aż przymknął oczy.

– Skarbie, obudziłeś się! – Bożenka zerwała się jak motyl i zawisła na szyi oszołomionego Walentego. – A ja już śniadanie przygotowałam!
– Naprawdę? I co to jest? – spytał, patrząc na coś włóknistego.
– No jak to, Waleniu? To gotowana na parze brokułowa.

Walenty nigdy nie jadł „brokułowej na parze”. Przywykł do bardziej prozaicznych śniadań.

– Może trochę majonezu? – nieśmiało zaproponował, nie mogąc przełknąć tej mdłej potrawy.

Ale gdy zobaczył, jak brwi Bożenki ściągają się w gniewną brew, szybko wycofał się z pomysłu:

– No tak, tak, kochanie! Bez majonezu!

„Za co mi takie szczęście?” – myślał, przeżuwając resztę śniadania. Ale ta myśl nie dotyczyła brokułów. Tylko bogini, która zajęła miejsce na starej kuchennej ławce w środku jego mieszkania. „Ta nimfa!.. Najada!.. Beatrycze – teraz moja!”

***

Po raz pierwszy Walenty zobaczył Bożenkę w teatrze, gdzie od trzydziestu lat pracował jako elektryk. Pewnego dnia, naprawiając przepaloną lampę, skierował snop światła na scenę i… ujrzał ją! Delikatna, półprzezroczysta istota zapadła mu w serce. Od tamtej pory nie miał spokoju.

Walenty nie był z tych mężczyzn, którzy uganiają się za każdą spódnicą. Choć pracował w teatrze, miał opinię porządnego człowieka. Może za te rzadkie cechy niebiosa nagrodziły go Bożenką?

***

Po szybkim goleniu Walenty zaczął się ubierać do pracy.

– Może byś wyprasowała koszulę… – zwrócił się nieśmiało do Bożenki.

Ale „nimfa-Beatrycze” była zbyt zajęta czymś ważniejszym.

– Skarbie, może sam dasz radę? – zamruczała, nie odrywając wzroku od telefonu.
– No to sam! – nie protestował Walenty.

Nie miał pojęcia, gdzie w tym momencie jest żelazko, więc po męsku wygładził koszulę wilgotnymi dłońmi. Załatwiwszy sprawę, złapał torbę, cmoknął Bożenkę leżącą na kanapie i ruszył do pracy.

Dopiero w tramwaju zorientował się, że coś jest nie tak. Spojrzał na swoje odbicie i zrozumiał – brakowało kanapek owiniętych w papier lub ciepłych kotletów w pojemniku.
„Nic nie szkodzi, coś kupię w bufecie” – pocieszył się.

***

„Skarbie, przelej mi sto pięćdziesiąt złotych. Dzisiaj mam manicure!”

Walenty trochę się zdziwił. Nie wiedział, że manicure może tyle kosztować. Ale mimo burczącego brzucha nie chciał zawieść Bożenki.
„Jak trzeba, pożyczę od Zdzicha do wypłaty” – pomyślał, naciskając „przelej”. Piękno wymaga ofiar!

Pół godziny przed końcem zmiany dostał drugą wiadomość:

„Po pracy kup awokado i mleko bez laktozy na kolację! Buziaki!”

Z całej listy znał tylko słowo „mleko”. Błądził między półkami, aż w końcu poprosił o pomoc ekspedientkę.

– Ile awokado podać? – spytała uprzejmie dziewczyna, niosąc mleko w stronę działu warzywnego.

Walenty znów się zawahał. Nie wiedział, ile ludzie kupują awokado. Ale żeby nie wyjść na ignorantka, odpowiedział:

– Dwa kilo, poproszę!

Płacąc przy kasie, z goryczą pomyślał, że jednak będzie musiał prosić Zdzicha. Choć sam nigdy nie pożyczał, teraz nie miał wyboru.
„Dla takiej kobiety można i Zdzicha poturbować” – myślał, wlokąc siatkę z dziwnym warzywem.

Bożenka powitała go z otwartymi ramionami, błyszcząca w jedwabnej sukience.

– Walusiu, tak za tobą tęskniłam! – szczebiotała, gdy wkładał zakupy do lodówki.
– A co na kolację, kochanie? – spytał nieśmiało, ukrywając burczenie brzucha.

Nadzieja na barszcz rozwiała się, gdy rozległ się dzwonek domofonu.

– Obiad już jest! – ucieszyła się Bożenka. – Waleniu, zejdź do klatki, zapłać kurierowi i przynieś paczkę!

„Co za taką kasę można zamówić?” – myślał, wdrapując się z powrotem. „To chyba nie waga, a cena koła od samochodu”.

– Co to jest? – spytał, widząc w pudełku rzędy nieznanych kawałków, posypanych zieloną trawką.

– Walusiu, nie wiesz? To sushi! – wyjaśniła Bożenka, widząc jego minę. – Japońskie danie! Zamówiłam z tuńczykiem, krabem i ośmiornicą!

Walentemu sushi nie smakowało. Cieszyło go tylko, że Bożenka była zachwycona. Gdy odeszła do sypialni, zajrzał do lodówki w nadziei na choć łyżkę żurku. Niestety, poszedł spać głodny.

***

Następnego ranka na kuchni nie było śniadania. Bożenka spała, rozrzuciwszy złote loki.

– Skarbie, zostaw dwieście złotych – zamruczała przez sen. – Dzisiaj mam depilację cukrową.

Walenty pierwszy raz usłyszał to słowo. „Może to coś medycznego?” – pomyślał, powstrzymując irytację.

– Pewnie, kochanie! – odparł i poszedł do kuchni.

Nalał „mleka bez laktozy” i szukał czegoś, by dopełnić ten nędzny posiłek. W chlebaku znalazł wyschniętą kromkę. Z lodówki wyciągnął wczorajsze awokado. Nie wiedział, czy je się na surowo, czy gotuje. Ostatecznie zrezygnował.

– Już idziesz? – spytała Bożenka, nie odrywając wzroku od telefonu.
– Tak, idę. – ukrył irytację. – A ty, kochanie, kiedy do pracy?

Bożenka aż oderwała oczy od ekranu.

– O co ci chodzi? Jaka praca? – zdziwiła się. – Teraz jestem twoją żoną! Wcześniej musiałam się utrzymywać, ale teraz to twoja rola – przynosić mamuta do domu. Moja rola to dbać o gniazdo i inspirować cię!

***

Walenty wrócił z pracy wściekły i zmęczony. W kuchni czekało tylko samotne awokado. W sypialni Bożenka malowała twarz przedWalenty westchnął głęboko, spojrzał na awokado, a potem na Bożenkę, i nagle uświadomił sobie, że woli jednak spokojne wieczory z Władką i jej domowym żurkiem.