Co sobie myślisz?

Przez sen zdusił budzik, gdy ten zaczął trąbić blaszanym głosem. Leon Rybczyński zerwał się z łóżka i bosymi stopami przemaszerował do kuchni. Tam czekało na niego prawdziwe zaskoczenie. Przy stole, z jedną smukłą nogą założoną na drugą, siedziała Bożenka. Ubrana była w kokieteryjny koronkowy fartuszek. A właściwie to tylko ten fartuszek na sobie miała. Ten ostatni fakt tak zmieszał Rybczyńskiego, że mimowolnie przymknął oczy.

„Skarbie, obudziłeś się!” – Bożenka z gracją motyla poderwała się z taboretu i zawisła na szyi oszołomionego Leona. „A ja już śniadanie przygotowałam!”
„Naprawdę? I co to takiego?” – zapytał, wpatrując się w dziwną, włóknistą masę.
„No jak to, Leonku? To gotowana na parze brokuł!”

Leon nigdy nie jadł „brokułu na parze”. Przywykł do bardziej przyziemnych śniadań.

„Może choć trochę majonezu?” – nieśmiało zaproponował, nie mogąc przełknąć tej bezbarwnej i pozbawionej smaku potrawy.

Lecz gdy zobaczył, jak idealne brwi Bożenki ściągnęły się w surową kreskę, pośpiesznie się wycofał:

„Oczywiście, kochanie! Bez majonezu!”

„Za co mi takie szczęście?” – myślał, dopychając resztki śniadania. Ale ta myśl wcale nie dotyczyła brokuła. Tylko bogini, która przesiadywała na odrapanym kuchennym taborecie pośrodku jego kuchni. „Ta nimfa… Najada… Beatrycze – teraz moja!”

***
Po raz pierwszy Leon Rybczyński ujrzał Bożenkę w teatrze, gdzie od trzydziestu lat pracował jako elektryk. Pewnego dnia, naprawiając przepaloną lampę, skierował snop światła na scenę i… ujrzał ją! Ta delikatna, niemal eteryczna istota zapadła mu w duszę. I odtąd nie zaznał spokoju.

Nie, Leon Rybczyński nie należał do tych mężczyzn, którzy gonią za każdą spódnicą! Co, biorąc pod uwagę jego miejsce pracy, było dość dziwne. W tym matecznik sztuki i urody uchodził za człowieka nieskazitelnej uczciwości i dobrego pracownika. Może właśnie za te rzadkie przymioty niebiosa nagrodziły go Bożenką?

***
Pospiesznie się ogolił i zaczął ubierać do pracy.

„Muszę tylko wyprasować koszulę…” – zwrócił się nieśmiało do Bożenki.

Lecz „nimfa-Beatrycze” była zbyt zajęta czymś własnym, boskim.

„Skarbie, może sam?” – zamruczała, nie odrywając oczu od ekranu telefonu.
„No dobra, sam!” – nie protestował Leon.

Ale nie mając pojęcia, gdzie o tej porze ukrywa się żelazko, po męsku po prostu rozgładził koszulę lekko wilgotnymi dłońmi. Problem rozwiązany. Chwycił swą narzędziową torbę, cmoknął leżącą w objęciach kanapy Bożenkę i wybiegł do pracy.

Dopiero w tramwaju Leon zrozumiał, że coś jest nie tak. Spojrzawszy na siebie, uświadomił sobie, że w jego torbie brakuje zawiniętych w papier kanapek lub termosu z jeszcze ciepłymi kotletami.
„Nic nie szkodzi. Coś kupię w bufecie!” – pogodził się z stratą.

***
„Skarbie, przelej mi tysiąc złotych. Dzisiaj mam manicure!”

Przeczytawszy wiadomość od ukochanej, Leon trochę się zestresował. Nie wiedział, że manicure może tyle kosztować! Mimo burczenia w brzuchu nie chciał jednak martwić Bożenki.
„U Frąckiewicza pożyczę, jeśli będzie trzeba!” – pomyślał, naciskając „przelew”. Piękno wymaga poświęceń!

Pół godziny przed końcem zmiany dostał drugą wiadomość:

„Na powrocie wstąp do sklepu po awokado i mleko bez laktozy na kolację! Buziaki!”

Z wymienionych produktów Leon znał tylko „mleko”. Kręcił się między półkami, błądził po działach. W końcu, zrezygnowany, poprosił o pomoc sklepową.

„Ile awokado podać?” – spytała uprzejmie dziewczyna, niosąc butelkę mleka w stronę warzyw.

Leon znów się zawahał. Nigdy nie widział, jak i w jakich ilościach kupuje się awokado. Ale by nie wyjść na głupka, odparł:

„Dwa kilo, proszę!”

Płacąc przy kasie, ze smutkiem pomyślał, że jednak będzie musiał iść do Frąckiewicza. Leon, choć sam nigdy nie pożyczał, zawsze pomagał znajomym.
„Wszystko raz się zdarza!” – pocieszał się, wlokąc do domu siatkę z dziwnym warzywem. – „Dla takiej kobiety można i Frąckiewicza odwiedzić!”

Bożenka przywitała go z otwartymi ramionami. Lśniła, mieniła się czymś jedwabistym i pachnącym, aż Leonowi zakręciło się w głowie.

„Leonku, tak za tobą tęskniłam!” – szczebiotała, gdy wyciągał swe zakupy.
„A co na kolację, moja radości?” – spytał nieśmiało, nie mogąc oderwać od niej wzroku.

Wstydził się burczenia brzucha, ale miał nadzieję, że „nimfa” tego nie usłyszy.

„Już jest!” – wykrzyknęła Bożenka.

I w tej chwili, jakby pytanie Leona uruchomiło magię, zadzwonił domofon.

„Kolacja przyjechała!” – ucieszyła się. – Leonku, zejdź na dół, zapłać kurierowi i przynieś paczkę!”

„Co można zamówić za takie pieniądze?” – myślał Leon, z trudem wdrapując się po schodach. „Pudełko nie waży nawet pół kilo, a kosztuje jak koło od auta!”

„Co to?” – spytał, powtarzając ulubione pytanie w swoim domu.

W przeźroczystym pudełku równo ułożone było obce mu jedzenie, posypane zieloną trawką.

„Leonku, nie znasz? To sushi!” – zdziwiła się Bożenka.

Widząc jego minę, wyjaśniła cierpliwie:

„Sushi to tradycyjne japońskie danie! Zamówiłam z tuńczykiem, krabem i ośmiornicą! Je się je z wasabi, marynowanym imbirem i sosem sojowym!”

Tradycyjna japońska potrawa nie przypadła Leonowi do gustu. Cieszyło go tylko, że Bożenka była zachwycona i zjadła prawie wszystko. Gdy „nimfa” odfrunęła do sypialni, zajrzał do lodówki w nadziei na choć odrobinę bigosu. Niestety – niczego nie znalazł i poszedł spać głodny.

***
Następnego ranka Leon zrozumiał, że śniadanie samo się nie zrobi. Bożenka spała, rozrzuciwszy złociste loki.

„Skarbie, zostaw mi dwa tysiące” –Jeszcze półsenna mruknęła: „Mam dziś woskowanie,” ale Leon tylko pocałował ją w czoło, cicho zamknął drzwi i wyszedł, uśmiechając się na myśl o zwykłej, prostej kawie i rogaliku w barze mlecznym na rogu.