Jestem mężczyzną, nie meblem

— To znowu nie ten chleb. Prosiłam, żeby był bez pestek — powiedziała jagoda, kładąc bochenek na stole i nawet nie patrząc na Karola.

— Był ostatni — odparł spokojnie. — Po co się denerwujesz? Normalny chleb.

— Pawełek potem ma bóle brzucha. Tobie łatwo mówić, nie ty podajesz mu leki w nocy i siedzisz przy nim.

Karol na chwilę zamknął oczy i powoli wypuścił powietrze. Postawił siatkę z zakupami dalej, przy oknie, i sam usiadł na stołku. Jakby starał się trzymać z dala od rodziny. Chciał być blisko, ale nie potrafił.

Do drzwi zadzwoniła Alicja. Przyszła z podarunkami i uśmiechem. Tutaj, w domu siostry, towarzyszyło jej uczucie jak z filmu „Dzień świstaka”. Zawsze było mnóstwo domowych zajęć, ale takich rodzinnych, ciepłych. Ciągnęło ją do tego ciepła.

— Cześć, rodzinko. Jak tam u was? Cisza, spokój i przytulnie?
— Gdyby. Ale prawie skończyliśmy. Teraz tylko lekcje, kolacja, kąpiel. No i trzeba wyprasować ubrania na jutro — odpowiedziała Jagoda, rozpakowując torby. — Od rana na nogach, nawet nie usiadłam.
— Kolana jeszcze nie skrzypią? — zaśmiała się Alicja, zdejmując kurtkę.

Karol tylko skinął głową na powitanie i poszedł do sypialni. Od dawna nie próbował wtrącać się do kobiecej rozmowy.

— Wszystko po staremu? — cicho zapytała Alicja, patrząc na siostrę.
— Co masz na myśli?
— No, znowu jesteś tu sama. A Karol w drugim pokoju, cichszy niż mysz pod miotłą.

Jagoda machnęła ręką, zirytowana.

— Nie zaczynaj. Mamy po prostu… podział obowiązków. Ja dbam o dom i dzieci, on pracuje. Jak wszyscy.
— Nie o to chodzi. Jest w domu od półtorej godziny. Chociaż raz w tym czasie z nim porozmawiałaś?
— Wybacz, nie muszę urządzać mu romantycznej kolacji co wieczór. Mamy dzieci.

Kuchnia była mała. Wąski stół, krzesła z podniszczonymi poduszkami, wytarta deska do krojenia. Na ścianie wisiała lista zajęć dodatkowych i harmonogram treningów, wszystko napisane starannym charakterem pisma Jagody.

— Dla ciebie dzieci to koniec życia osobistego? — zapytała Alicja.

Jagoda wzruszyła ramionami.

— Po prostu nie chcę, żeby mieli… No wiesz, tak jak my. Pamiętasz, jak mama zostawiała nas same na pół dnia? I jak tata pił, gdy ona harowała? Nie mówiąc o tym, jaki był zawsze bałagan. Strach było wejść do łazienki, dopóki nie zaczęłam sprzątać.
— Pamiętam — skinęła Alicja i westchnęła. — Ale pamiętam też, jak leżeliśmy na podłodze i oglądaliśmy bajki. Kiedy ostatnio oglądałaś coś razem z chłopakami?

Jagoda spuściła wzrok. Odpowiedź była oczywista.

— Potrzebują angielskiego, matematyki i basenu, nie bajek.
— A Karol? On też niczego nie potrzebuje?

Jagoda spojrzała w kierunku korytarza, marszcząc brwi.

— Jest dorosły. Nie dziecko. Wytrzyma dla rodziny.

Alicja zamilkła. Tylko patrzyła na siostrę, która miała pod oczami cienie, a włosy związane w niedbały kucyk. Jej dłonie przypominały wieczny silnik: otworzyć, zamknąć, zamieszać, posprzątać.

— Kochasz go? — nagle zapytała Alicja.
— Oszalałaś?! Oczywiście, że kocham! Po prostu teraz nie ma na to czasu.
— Od ponad dziesięciu lat nie ma czasu. Od kiedy urodził się Michał.

Do pokoju wszedł Pawełek. W piżamie, rozczochrany i nastroszony jak wróbelek.

— Mamo, Michałowi się książka podarła. Powiedział, że to ja. Ale ja jej nie dotykałem!
— Zaraz się tym zajmę.

Jagoda natychmiast wstała i wyszła. Alicja została sama w kuchni, ale nie na długo. Po kilku minutach pojawił się Karol. Jakby czekał, aż żona wyjdzie, by nalać sobie wody.

— Zmęczony? — delikatnie zapytała Alicja.
— To nic. Czasem myślę, że gdybym zniknął, nawet by nie zauważyła — cicho powiedział Karol.
— Zauważy. Tylko może za późno.

Wzruszył ramionami, westchnął i odwrócił się.

— Kocham ich. Ale czuję się tu jak mebel. Przyniosłem pieniądze — i już wolny.

Alicja nie wiedziała, co powiedzieć, a Karol nie oczekiwał odpowiedzi. Po prostu wstał i wrócił do sypialni.

Jagoda nie wróciła. Utknęła gdzieś między zniszczoną książką, zakurzonymi parapetami i nieporządnie ułożoną bielizną w szafie.

Następnego ranka nie zaczęło się od kawy, lecz od kłótni przy szafie. Jagoda, jak zwykle, próbowała wszystkich maksymalnie ubrać.

— Michał, załóż tę kurtkę, z kapturem.
— Mamo, jest mi w niej gorąco. Jedziemy do galerii, tam jest ciepło.
— A idąc po ulicy? Kto będzie później wycierał ci nos?

Pawełek kręcił się przy drzwiach, naciągając skarpetki na buty, żeby „mniej ślizgało”. Jagoda burknęła, a on drgnął i zaczął przebierać się ponownie. Karol tymczasem siedział w samochodzie. Kilka razy oferował pomoc, ale odpowiedź była zawsze ta sama: „Dam sobie radę, nie przeszkadzaj”.

W samochodzie zapytał:

— Słuchaj, może jutro wyjdziemy gdzieś we dwoje? Do kina, na kawę. Pamiętasz, jak kiedyś chodziliśmy?
— Jutro? A z kim będą dzieci? — zdziwienie w głosie Jagody szybko zmieniło się w irytację. — Nie możemy ich tak zostawić! Są jeszcze mali.
— Michał ma dwanaście lat, Pawełek pięć. Michał da radę zrobić kanapki.
— Tak, a przy okazji spali kuchnię. Karol, mówisz poważnie? Nawet butów nie potrafią dobrze założyć.

W galerii dzieci próbowały zaprowadzić rodziców do stołówki. Jagoda zablokowała im drogę ręką, jak szlaban.

— W domu czeka zupa. Po burgerach będą mieć zgagę.
— Mamo, ale to weekend — westchnął Michał. — Nie jemy tak codziennie.
— Powiedziałam. Bez dyskusji. To nie demokracja.

Po dwudziestu minutach Pawełek zaczął marudzić z głodu. Michał odmówił przymierzania ubrań w sklepie, więc Jagoda na niego nakrzyczała. Tak głośno i ostro, że stracił ochotę na rozmowę z matką. Tylko się uparł.

To zdarzaKarol wrócił do domu w deszczowy wieczór, a kiedy Jagoda otworzyła mu drzwi, zrozumieli bez słów, że warto próbować od nowa.