Spotkanie

— Dziewczyno! Dziewczyno, zaczekaj! Stój no! — Kinga odwróciła się i zobaczyła biegnącego za nią chłopaka w kaszkiecie. Czapka wydała jej się dziwnie znajoma, ale gdzie mogła ją wcześniej widzieć? — Uff! W końcu! Uprawiasz sprint zawodowo? Ledwo cię dogoniłem! Ignacy. Można mówić Iguś. Pełne imię to Ignacy Marcin Żurawski. Dźwięczne, szanowane, inteligenckie. Ja… Ufff, chwileczkę… — Chłopak pochylił się, opierając pięściami o kolana, nie mógł złapać tchu. Kaszkiet zsunął mu się z głowy i upadł na asfalt. Kinga automatycznie też się schyliła, chciała podnieść czapkę, ale zderzyła się głową z poważnym i wykształconym Ignacym.

— Oj! No wie pan! — oburzyła się dziewczyna, pocierając potłuczone czoło, odwróciła się, już chciała odejść, ale Iguś złapał ją za rękę.

— Czekaj! Przepraszam, to był przypadek. No Boże drogi, co za dzień! Jesteś siostrą Michałowskiego? Marcina? — szepnął młody człowiek, wkładając czapkę z powrotem na głowę. — Widziałem cię u niego w domu, tylko byłaś taaaaaka malutka… — Iguś pokazał palcami rozmiar Kingi-laleczki.

— Co, słońce ci do głowy uderzyło? — spojrzała z góry Kinga na Żurawskiego. — Gdy ja byłam taaaaka malutka, ciebie pewnie jeszcze na świecie nie było! Czego chcesz? Zatrzymujesz mnie!

— Więc nie jesteś Kasia? Nie Kasia Michałowska? — chłopak wyglądał na rozczarowanego, znowu próbował pokazać palcami, jaka Kinga była w dzieciństwie, gdy ją widział.

— Nie. Kinga Nowak. Do widzenia! — Kinga zdecydowanym krokiem ruszyła w stronę metra, ale Iguś nie odpuszczał, trafił się uparty inteligent.

— No i już się poznaliśmy! Ty Kinga, ja Iguś, fajnie, co? A czemu taka naburmuszona? I torbę niesiesz jak nie wiadomo co. Pomogę! — Już wyciągnął rękę do siatki, ale Kinga odskoczyła, jakby ten poważny Żurawski zamierzał ją ukąsić albo okraść.

— Idź sobie swoją drogą! Aaaa! — domyśliła się. — Tak się z dziewczynami poznajesz, co? Bardzo oryginalnie! Ale…

— No widzisz, już cię zaciekawiłem! Daj tę torbę, nie ucieknę. Buraków i cebuli u nas pod dostatkiem, twoje mi niepotrzebne — skinął Ignacy na wystające z wiklinowej siatki końcówki warzyw. — A w ogóle to ja dużo wiem! Wiem, dlaczego samoloty nie spadają, skąd się bierze błyskawica, co to perpetuum mobile, jak domowymi sposobami wywabić plamy po wiśniowym dżemie, jak…

Chciał kontynuować, ale Kinga nagle się roześmiała, wcisnęła mu siatkę i kazała iść przodem.

— Czytałeś dziecięcą encyklopedię? — spytała, w końcu przestając się śmiać.

— No i to też. Mieszkam z babcią. A moja babcia, Helena Stanisława, matka mojego ojca, Marcina, to kobieta bardzo zasadnicza w kwestii edukacji! Ona we mnie „inwestowała”.

Iguś próbował jedną ręką pokazać, jak babcia wpajała mu wiedzę, ale wyszło niezrozumiale.

— Co tak wymachujesz rękami? Sygnalizujesz? Zaraz mnie ktoś okradnie? — zaniepokoiła się Kinga.

— A niech to! Nie! To tak moja babcia, Helena, we mnie wiedzę pakowała. Książki, filmy dokumentalne, wykłady w letnim teatrze, słuchowiska radiowe i referaty. Ona u nas, rozumiesz, zarządza oświatą, no i głównym zadaniem było, oczywiście, moje oświecenie. Mogę ci opowiedzieć, jak wyhodować kurczaka z jajka w domowym inkubatorze, jak rozmnożyć fikusa, jak naprawić syfon, jak…

— No, to mało ciekawe. Chcesz loda? — Kingi coraz bardziej podobał się ten wykształcony Iguś z kaszkietem i syfonami.

— Nie, dziękuję. Laktoza mi szkodzi, wolę oddychać. Tlen dotlenia mózg — machnął ręką Ignacy. — Ale tobie kupię, jeśli chcesz. — Proszę waniliową w waflu — zwrócił się do sprzedawcy.

— Skąd wiedziałeś? — zdziwiła się Kinga, szybko złapała jego rękę wyciągającą pieniądze i zapłaciła sama.

— Co ty robisz? Ja Cię częstuję! — oburzył się Iguś Żurawski.

— Ja też jestem wychowana głównie przez babcię. Ona też ma surowe zasady! Idziemy już, nie stójmy! Więc tak, babcia uczyła mnie, żeby nie uzależniać się od mężczyzn. „Wszystko sama, Kinga, sama! Niezależność — to, o co kobiety walczyły!” — mniej więcej tak mówiła. Dalej szły jakieś cytaty, już nie pamiętam. Ale sens zrozumiałam. Już i tak jestem u ciebie w długu, bo niesiesz zakupy. A…

— A kobiety powinny wszystko robić same, rozumiem — skinął głową Ignacy, poruszył nosem. — Ale wiesz, ty i twoja babcia nic nie rozumiecie! — kontynuował, ledwo nadążając za szybko kroczącą Kingą.

— To znaczy jak? — Dziewczyna aż się zakrztusiła.

— No właśnie! Nie wiem, co twoja babcia cytowała, ale moja mówiła, że mężczyzna bez pracy to jak mrówka bez patyka — marnieje. Wybacz, ale ja z babcią Heleną was prześcignęliśmy. I źle wywalczyłyście tę swoją niezależność. Którędy dalej?

— Tam! — machnęła Kinga ręką w prawo, marszcząc brwi. — Moja babcia, nawiasem mówiąc, to szanowana osoba! Nie może się mylić. Budowała metro. Ma medale.

— Metro to dobrze — zgodził się Iguś i postanowił zmienić temat, bo spór o babcie do niczego dobrego nie prowadził. — A wiesz, dlaczego wieje wiatr? Proste pytanie, ale odpowiedź cię zaskoczy!

— No nieźle! Cóż za mędrzec! — parsknęła Kinga. — Masy powietrza o różnej temperaturze przemieszczają się…

— Oooo! Nie, Kinga, myślisz zupełnie nie w tę stronę! Pozwól, że wyjaśnię! A więc, jak mówiła moja babcia, gdy jako trzylatek zadałem jej to pytanie — wiatr powstaje, bo drzewa się kołyszą. I to jest niepodważalny fakt. Nigdy nie udowodnisz, co jest pierwotne. Moja babcia, Helena Stanisława, też nie potrafiła. A wykład na ten temat w domu kultury przepuściliśmy, bo złapałem anginę. Dalej! Śnieg! Kinga, nie masz pojęcia, jak piękny jest**Ostatecznie obie babcie pogodziły się przy wspólnym sadzeniu pelargonii, a Kinga z Igusiem nauczyli się, że w życiu najważniejsze jest znaleźć kogoś, kto zechce wysłuchać nawet najbardziej absurdalnych teorii o wietrze i drzewach.**