Spotkanie

— Dziewczyno! Dziewczyno, zaczekaj! Stój no! — Ewa odwróciła się i zobaczyła, że goni ją jakiś chłopak w czapce. Czapka wydawała jej się znajoma, ale gdzie mogła ją wcześniej widzieć? — Uff! Nareszcie! Biegasz sprintem, czy co? Ledwo cię dogoniłem! Jestem Ignacy. Mówią na mnie Iguś. W dowodzie Ignacy Leonowicz Słodki. Poważnie, dystyngowanie, inteligencko. Ja… Ufff, chwileczkę… — Chłopak pochylił się, oparł pięściami o kolana, ledwo łapał oddech. Czapka zsunęła mu się z głowy, upadła na chodnik. Ewa automatycznie też się schyliła, chciała podnieść czapkę, zderzyła się głową z Ignacym, poważnym i inteligenckim.

— Auć! No wie pan! — oburzeniowe tupnęła dziewczyna, pocierając potłuczone czoło, odwróciła się, już chciała odejść, ale Iguś złapał ją za rękę.

— Czekaj! Przepraszam, to był przypadek. No, Jezu, Maryjo! Co za dzień! To pani siostra Michalaka? Mikołaja? — szepnął młody człowiek, wkładając czapkę z powrotem. — Widziałem panią u niego w domu, tylko pani była taaaaaka malutka… — Iguś pokazał palcami rozmiar Ewy-w-królik.

— Co pan, na słońcu się przegrzał? — spojrzała z góry Ewa na Słodkiego. — Jak ja byłam taaaaaka malutka, to pana pewnie na świecie nie było! Czego pan chce? Zatrzymuje mnie pan!

— To pani nie Zosia? Nie Zosia Michalak? — jakby zmartwił się chłopak, znowu zademonstrował na palcach, jaka Ewa była w dzieciństwie, gdy ją widział.

— Nie. Jestem Ewa Kowalska. Do widzenia! — Ewa zdecydowanie ruszyła w stronę przystanku, ale Iguś nie odpuszczał, bardzo uparty ten inteligent.

— No i proszę, już się poznaliśmy! Pani Ewa, ja Iguś, fajnie, co? A czemu pani taka naburmuszona? I torbę pani dźwiga ciężką. Niech pani da, pomogę! — Już sięgał po siatkę, ale Ela odskoczyła, jakby poważny Słodki miał ją ukąsić albo ukraść pieniądze.

— Idź pan swoją drogą! Aaaa! — domyśliła się. — Tak pan poznaje dziewczyny, tak? Bardzo ciekawe! Ale…

— No widzi pani, już jest ciekawość! Dajmy tobołek, nie ucieknę. Buraków i cebuli u nas pełno, nie potrzebuję pani — skinął Ignacy na wystające z wiklinowej siatki końce warzyw. — Ale ja w ogóle dużo wiem! Wiem, dlaczego samoloty nie spadają, jak powstaje błyskawica, co to perpetuum mobile, jak domowymi sposobami wywabić plamy po wiśniowym dżemie, jak…

Chciał kontynuować wykład o swojej wiedzy, ale Ewa nagle się roześmiała, wepchnęła mu siatkę i kazała iść przodem.

— Czytał pan dziecięcą encyklopedię? — spytała, wreszcie przestając się śmiać.

— No i to też. Ja, widzi pani, mieszkam z babcią. A babcia moja, Genowefa Piotrowna, mama mojego ojca, Leona, kobieta w kwestii edukacji bardzo skrupulatna! Ona we mnie „inwestowała”.

Iguś próbował jedną ręką pokazać, jak babcia wpychała w niego wiedzę, wyszło niezrozumiale.

— Co pan tak macha rękami? Sygnalizuje? Zaraz mnie ktoś okradnie? — zaniepokoiła się Ela.

— A niech to! Nie! To tak babcia moja, Genowefa, we mnie wiedzę pakowała. Książki, filmy dokumentalne, wykłady w letnim teatrze, słuchowiska i referaty. Ona u mnie, widzi pani, zarządza oświatą ludu, no i głównym zadaniem było, oczywiście, oświecenie mnie. Mogę opowiedzieć, jak wyhodować kurczę z jajka w domowym inkubatorze, jak rozmnożyć fikusa, jak naprawić syfon, jak…

— No, to nieciekawe. Loda będzie pan? — Eli coraz bardziej podobał się ten inteligencki Iguś z jego czapką i syfonami.

— Nie, dziękuję. Laktoza mi szkodzi, wolę oddychać. Tlen odżywia mózg — machnął ręką Ignacy. — Ale pani, jeśli chce, kupię. — Pani — zwrócił się do sprzedawcy. — Jedno waniliowe, w waflu.

— Skąd pan wiedział? — zainteresowała się Ewa, szybko złapała rękę chłopaka wyciągającą pieniądze, zapłaciła sama.

— Za co pani tak ze mną? Ja częstuję! — oburzył się Iguś Słodki.

— Ja też wychowywałam się głównie u babci. Ona też miała bardzo surowe zasady! Chodźmy, po co stoimy! Otóż babcia uczyła mnie nie wchodzić w zależność od mężczyzn. „Wszystko sama, Ela, sama! Niezależność — o to walczyły kobiety!” — mniej więcej tak mówiła. Dalej szły jakieś cytaty, już nie pamiętam. Ale sedno załapałam. I tak już jestem u pana w długu, pan niesie siatki. A…

— A kobiety powinny wszystko robić same, już wiem — kiwnął głową Ignacy, poruszył nosem. — Ale, widzi pani, pani z babcią nic nie rozumiecie! — ciągnął, ledwo nadążając za szybko kroczącą Elą.

— To znaczy jak? — Dziewczyna aż zakrztusiła się.

— Ano tak! Nie wiem, co tam pani babcia cytowała, ale moja mówiła, że facet bez roboty, to jak mrówka bez patyka, marnieje. Daruje pani, ale my z babcią Genią was przeskoczyliśmy. I źle wy, kobiety, walczyłyście o tę swoją niezależność. Dokąd teraz?

— Tam! — machnęła ręką w prawo Ewa, nachmurzyła się. — Moja babcia, między nami mówiąc, to szanowana osoba! Ona nie może się mylić. Budowała metro. Ma medale.

— Metro to dobrze — zgodził się Iguś i postanowił zmienić temat, bo spór o babcie do niczego dobrego nie prowadził. — A wie pani, dlaczego wieje wiatr? Proste, zdawałoby się, pytanie, ale odpowiedź panią zaskoczy!

— No proszę! Mądrala! — parsknęła jak konik Ela. — Masy powietrza o różnej temperaturze, przemieszczające się…

— Ooo! Nie, Ela, pani myśli zupełnie nie w tę stronę! Pozwól, że wyjaśnię! Otóż, jak mówiła moja babcia, gdy jako trzylatek zadałem jej to pytanie, wiatr powstaje, bo drzewa się kołyszą. I to fakt niepodważalny. Nigdy pani nie udowodni, co tu jest pierwotne. I moja babcia, Genowefa Piotrowna, też nie potrafiła. A wykład na ten temat w domu kultury ominęliśmy, bo złapałem anginę. IdIguś wyciągnął z kieszeni starą fotografię, na której stał jako dziecko obok małej Eli, a ich babcie uśmiechały się w tle, i wtedy oboje zrozumieli, że ich losy były splecione od dawna, tylko czekały na odpowiedni moment, by się spotkać.