Jestem mężczyzną, nie ozdobą.

— Znowu kupiłeś zły chleb. Prosiłam cię, bez pestek — powiedziała Kasia, kładąc bochenek na stole, nawet nie patrząc na Pawła.

— To był ostatni — odparł spokojnie. — O co ci chodzi? Normalny chleb.

— Potem Boguś ma ból brzucha. Tobie łatwo mówić, nie ty podajesz mu leki w nocy i siedzisz przy nim.

Paweł na chwilę zamknął oczy i powoli wypuścił powietrze. Odstawił torbę z zakupami pod okno i sam usiadł na stołku w kącie. Jakby starał się trzymać z dala od rodziny. Chciał być blisko, ale nie potrafił.

W drzwiach zadzwoniła Agata. Wpadła z drobiazgami i uśmiechem. W domu siostry zawsze ogarniało ją poczucie, że czas się zapętlił. Zawsze te same troski, ale domowe, ciepłe. Ciągnęło ją do tego ciepła.

— Cześć, rodzinko. Jak tam u was? Spokój, harmonia i sielanka?
— Gdzie tam. Ledwo zipiemy. Tylko lekcje, kolacja, kąpiel. No i jeszcze prasowanie na jutro — odparła Kasia, rozpakowując torby. — Od rana na nogach, nawet nie siadłam.
— Kolana jeszcze nie trzeszczą? — zaśmiała się Agata, zdejmując kurtkę.

Paweł tylko skinął głową na powitanie i poszedł do sypialni. Od dawna nie wtrącał się w kobiece rozmowy.

— Wszystko po staremu? — cicho spytała Agata, patrząc na siostrę.
— Co masz na myśli?
— No, znów jesteś tu sama. A Paweł w drugim pokoju, cichszy niż mysz pod miotłą.

Kasia machnęła ręką, zirytowana.

— Nie zaczynaj. Po prostu mamy podział obowiązków. Ja dom i dzieci, on praca. Jak wszyscy.
— Nie o to chodzi. Jest w domu od półtorej godziny. Pogadałaś z nim chociaż raz?
— Co, mam mu codziennie urządzać romantyczną kolację? Mamy dzieci!

Kuchnia była mała. Wąski stół, krzesła z wyświechtanymi poduszkami, wytarta deska do krojenia. Na ścianie wisiała lista zajęć dodatkowych i harmonogram treningów — wszystko spisane starannym pismem Kasi.

— Dla ciebie dzieci to koniec życia osobistego? — spytała Agata.

Kasia wzruszyła ramionami.

— Po prostu nie chcę, żeby mieli tak jak my. Pamiętasz, jak mama zostawiała nas same na pół dnia? Albo jak tata lał w siebie, gdy ona harowała? Nie mówiąc o tym, że w domu był permanentny bajzel. Do łazienki strach było wejść, dopóki nie zaczęłam sprzątać.
— Pamiętam — przytaknęła Agata i westchnęła. — Ale pamiętam też, jak wylegiwałyśmy się na podłodze i oglądałyśmy bajki. Kiedy ostatnio razem z chłopakami coś obejrzałaś?

Kasia spuściła wzrok. Odpowiedź była oczywista.

— Oni potrzebują angielskiego, matmy i basenu, nie bajek.
— A Pawłowi też nic nie jest potrzebne?

Kasia spojrzała w kierunku korytarza, marszcząc brwi.

— On jest dorosły. Nie maluch. Wytrzyma dla rodziny.

Agata zamilkła. Tylko popatrzyła na siostrę — z fioletowymi sińcami pod oczami i włosami zebranymi w niedbały kok. Jej ręce przypominały perpetuum mobile: otwierały, zamykały, mieszały, sprzątały.

— Kochasz go? — nagle spytała Agata.
— Oszalałaś?! Oczywiście, że tak! Tylko teraz nie czas na to.
— Od dziesięciu lat nie ma czasu. Od kiedy urodził się Michał.

Do pokoju wszedł Boguś. W piżamie, rozczochrany i nastroszony jak wróbelek.

— Mamo, Michał podarł książkę. Mówi, że to ja. A ja nie!
— Zaraz się tym zajmę.

Kasia natychmiast wstała i wyszła. Agata została sama w kuchni, ale nie na długo. Po chwili pojawił się Paweł. Wyglądało na to, że czekał, aż żona wyjdzie, żeby nalać sobie wody.

— Zmęczony? — łagodnie spytała Agata.
— Normalnie. Tylko czasem myślę, że jak zniknę, to nawet nie zauważy — cicho powiedział Paweł.
— Zauważy. Tylko może za późno.

Wzruszył ramionami, westchnął i odwrócił wzrok.

— Kocham ich. Ale czuję się tu jak mebel. Przyniosłem wypłatę — i wolny.

Agata nie wiedziała, co powiedzieć, a Paweł nie oczekiwał odpowiedzi. Wstał i wrócił do sypialni.

Kasia już nie wróciła. Utknęła gdzieś między zniszczoną książką, zakurzonym parapetem i niedbale poskładanym praniem.

Następny dzień zaczął się nie od kawy, ale od kłótni przy szafie. Kasia jak zwykle próbowała ubrać wszystkich jak na wyprawę na biegun.

— Michał, załóż tę kurtę z kapturem.
— Mamo, będę się w niej gotował. Jedziemy do galerii, tam jest ciepło.
— A po drodze? Kto później będzie ci wycierał katar?

Boguś kręcił się przy drzwiach, wkładając skarpety na buty, żeby „mniej ślizgało”. Kasia warknęła, a on drgnął i zaczął się przebierać. Tymczasem Paweł siedział już w samochodzie. Kilka razy oferował pomoc, ale słyszał tylko: „Dam sobie radę, nie przeszkadzaj”.

W aucie w końcu powiedział:

— Słuchaj, może jutro gdzieś tylko we dwoje? Do kina, na kawę… Pamiętasz, jak kiedyś chodziliśmy?
— Jutro? A dzieci z kim zostaną? — W głosie Kasi zdziwienie zamieniło się w irytację. — Nie możemy ich tak zostawić! Są za mali.
— Michał ma dwanaście lat, Boguś pięć. Michał da radę zrobić kanapki.
— Tak, a przy okazji spali kuchnię. Pawle, serio? Oni butów sami nie potrafią założyć.

W galerii dzieci próbowały przeciągnąć rodziców do food courtu. Kasia zablokowała im drogę ręką jak szlaban.

— W domu czeka zupa. Od burgerów będzie wam się odbijać.
— Mamo, ale to weekend — westchnął Michał. — Nie codziennie jemy.
— Powiedziałam. Koniec dyskusji. Tu nie ma demokracji.

Po dwudziestu minutach Boguś zaczął marudzić z głodu. Michał odmówił przymierzania ubrań, więc Kasia na niego nakrzyczała. Tak ostro, że stracił ochotę na jakąkolwiek rozmowę. Zaciął się jeszcze bardziej.

To zdarzało się już wcześniej. Ale tego dnia Paweł zrozumiał, że ma dość.

— Słyszysz w ogóle, jak brzmisz?
— A ty? — odwróciła się do niego z zaciętą miną. — Ty w og— Słyszysz w ogóle coś poza swoimi grami? — rzuciła, a Paweł nagle zamilkł, przesunął dłonią po twarzy i wyjął kluczyki z kieszeni, mówiąc tylko: „Dobra, ja odpuszczam” i zostawił ich przed galerią, odchodząc w stronę parkingu, podczas gdy Kasia stała z rozdziawionymi ustami, czując, że coś właśnie pękło, ale nie była jeszcze gotowa przyznać, że to ona trzymała młotek.