Kwiatowa Opowieść

Bukiet

Wiera leżała na łóżku, zasłaniając oczy. Po drugiej stronie pokoju, na przeciwległym łóżku, siedziała Ola, skrzyżowawszy nogi, i czytała na głos podręcznik. Nagle telefon Wiery wybuchł popularną melodią. Ola zatrzasnęła książkę i spojrzała na przyjaciółkę z wyrzutem.

Dziewczyna niechętnie odebrała. Po chwili już siedziała na łóżku, potem odrzuciła telefon, zerwała się i zaczęła krzątać się po wąskim pokoju, wrzucając do torby sportowej rzeczy z szafy.

— Dokąd się pakujesz? Co się stało? — zaniepokoiła się Ola.

— Sąsiadka dzwoniła, mamę zabrali do szpitala, zawał serca. — Wiera zapięła zamek w torbie i podeszła do drzwi, gdzie wisiały kurtki obu dziewczyn, stały buty i zimowe obuwie.

— Jutro egzamin! W szpitalu się nią zajmą. Zdaj i potem jedź — powiedziała Ola, wstając i patrząc, jak Wiera wciąga na nogi buty.

— Słuchaj, Olu, wytłumacz wszystko w dziekanacie. Przyjadę i wszystko załatwię. Zdam sesję w czasie wakacji. Już muszę iść, autobus za czterdzieści minut. — Wiera zapinała już kurtkę.

— Zadzwoń, jak tylko dowiesz się czegoś o mamie — poprosiła Ola, ale Wiera już wypadła z pokoju. Za cienkimi drzwiami słychać było odgłos szybkich kroków na schodach.

Ola wzruszyła ramionami i wróciła do pokoju. Zauważyła leżącą na łóżku Wiery ładowarkę do telefonu, złapała ją i boso pobiegła za przyjaciółką.

— Wiero! Wiera, zaczekaj! — krzyczała, zbiegając po schodach.

Drzwi wejściowe na dole zatrzasnęły się. Ola przeskoczyła przez trzy stopnie, podbiegła do drzwi, otworzyła je i niemal wyleciała na ulicę.

— Wiera!

Dziewczyna odwróciła się, zobaczyła w rękach Oli kabel i wróciła po niego.

— Dzięki. — I znów ruszyła biegiem.

— Sławkowska, co tu wyrabiacie? Jedna ledwie drzwi nie wyrwała, druga boso wybiegła na mróz. Naćpane jesteście, czy co? — spod stołu podniosła się dyżurująca woźna.

— Przepraszam, pani Zofio, my nie bierzemy — powiedziała Ola, przestępując z nogi na nogę. W bose stopy wbijały się ziarenka piasku i drobne kamyki naniesione z ulicy. Przed wejściem do akademika lód był gęsto posypany piaskiem.

— Mamie Wiery jest źle, zabrali ją do szpitala. Zimno, mogę już iść? — Ola nie czekała na odpowiedź, tylko pobiegła z powrotem na górę.

— O, Jezu! — pani Zofia ciężko opadła na krzesło i przeżegnała się. — Matko Boska, strzeż nas!

Ola wróciła do pokoju, strzepnęła piasek z nóg, posprzątała porozrzucane przez Wierę rzeczy, włożyła kapcie i poszła do kuchni z czajnikiem. Jutro egzamin. Rozgrzeje się gorącą herbatą i znów zabierze za naukę.

Zapadł już zmrok, gdy do drzwi zapukano delikatnie.

— Kto tam? — zawołała Ola, ale nikt nie odpowiedział.
Wzdychając, wstała z łóżka i otworzyła drzwi.

— Cześć! — W progu stał Antek, trzymając w rękach skromny bukiecik.

— Wejdź. — Ola poczekała, aż chłopak przekroczy próg, i dopiero wtedy powiedziała, że Wiera wyjechała do domu.

— Przecież jutro ma egzamin — zdziwił się.

— Pójdę do dziekanatu, wyjaśnię, że jej mama zachorowała. Zda w sesji poprawkowej. — Ola nie spuszczała wzroku z kwiatów.

— To dla ciebie — Antek podał jej bukiet.

— Dzięki. Chcesz herbaty? — Dziewczyna podeszła do okna, wzięła słoik z parapetu.

— Przyniosę wodę, a ty się rozbierz — uśmiechnęła się i wyszła.

Antek zdjął tylko buty, zrobił dwa kroki i znalazł się przy łóżku Wiery. Usiadł i przesunął dłonią po tanim kocu, jakby głaskał dziewczynę.

Ola wróciła, postawiła na stole słoik z kwiatami, odsunęła się o krok i przyjrzała bukietowi.

— Ładne. Co to za kwiaty?

— Groszek pachnący — odpowiedział Antek. — Muszę już iść. — Wstał z łóżka.

— Mieliście z Wierą jakieś plany? — spytała szybko Ola. Nie chciała, żeby odchodził.

— Tak. Załatwiłem bilety na koncert.

— Serio? Weź mnie ze sobą. Po co, żeby się marnowały.

Antek zawahał się.

— Ale ty jutro egzamin…

— No i co? — machnęła ręką Ola. — Cały dzień się uczę, czas trochę odpocząć.

Antek się zastanawiał. Wiera wyjechała, a bilety przepadną. Dopiero zaczynali się spotykać, nic poważnego. Wyjście na koncert z jej współlokatorką nie będzie zdradą, prawda?

— Chodźmy — zdecydował.

— Hurra! — Ola podskoczyła i klasnęła w dłonie. — Zaczekaj na korytarzu, tylko się ubiorę.

— Jasne. — Antek szybko włożył buty i wyszedł.

W pięć minut Ola wyszła z pokoju. Antek zauważył, że zdążyła pomalować rzęsy i usta, wyszwarczyła włosy. Kiedy to zrobiła?

— Chodź, bo się spóźnimy — pospieszył ją.

Na koncercie Ola podrygiwała, skakała z rękami w górze i krzyczała razem z tłumem w ekstatycznej radości. Co chwila zerkała na Antka. Zaraził się jej nastrojem, odprężył i też zaczął śpiewać.

Potem wracali pieszo, żywo dyskutując o koncercie.

— Najbardziej podobało mi się to — Ola zanuciła fragment piosenki.

— No i jeszcze tamto… — Antek też zanucił, nawet powtórzył kilka angielskich słów.

Tak doszli do akademika. Ola pociągnęła za zamknięte drzwi.

— Dzisiaj dyżuruje pani Zofia. Nigdy nie otworzy. Co teraz? — rozejrzała się bezradnie.

— Chodź. — Antek wziął Olę pod rękę i poprowadził wzdłuż budynku. Za rogiem zobaczyli dwie dziewczyny, które wdrapywały się do okna na parterze. — Dawaj za nimi, nim zamkną!

Popchnął Olę w górę. Ktoś wyciągnął do niej ręce i dziewczyna wpadła do środDziewczyna wylądowała lekko na podłodze, a gdy Antek wskoczył za nią, oboje wybuchnęli śmiechem, nie wiedząc jeszcze, że ta jedna noc zmieni ich życia na zawsze.