To tylko próba, nic więcej!

— Nas nie wliczajcie do wspólnego budżetu. Przyjedziemy z własnym prowiantem — napisała Kinga na grupowym czacie. — No i jesteśmy na diecie, jemy jak wróbelki…

I to był pierwszy dzwonek.

Agnieszka siedziała w autobusie, trzymając telefon w jednej ręce, a w drugiej przygniatając wielką torbę. Przeczytała wiadomość drugi raz. Może jej się wydawało? Wiadomość była uprzejma, ale… jakby ktoś już wcześniej kopał tunel, szukając luk w systemie.

Czat dotyczący majowego wyjazdu migotał ciągle w powiadomieniach. Niedawno dołączyli tam nowi ludzie — Piotr i Kinga, znajomi Jacka, a Jacek był szanowany i sprawdzony, od lat w ich grupie, więc nikt nie miał wątpliwości.

Atmosfera w ich gronie była ciepła i przyjazna. Wszyscy mniej więcej po trzydziestce. Dorośli, odpowiedzialni, zorganizowani, ale z poczuciem humoru. Znali się od lat, więc mieli mnóstwo niepisanych zasad. Każdy miał swoją rolę.

Jacek przyprowadzał nowych. Agnieszka zajmowała się organizacją wyjazdów. Już przygotowała listę uczestników, wytyczyła trasę, zarezerwowała domki pod lasem — z werandą, altaną i nawet porządnym prysznicem. Wszyscy się zgodzili, zaczęli omawiać zakupy. Na liście znalazły się kiełbaski, grzyby, węgiel, ketchup, wino.

I wtedy pojawiła się ta wiadomość:

— Nas z Piotrkiem nie trzeba uwzględniać — napisała Kinga. — Jesteśmy na diecie, przygotujemy sobie osobno. Nic nie potrzebujemy.

Agnieszka odpowiedziała neutralnie: „Okej, jak uważacie”. I odłożyła telefon.

W sumie — nie problem. Może ktoś na diecie, ktoś na keto. Niech nawet wodę ładują według faz księżyca. W grupie był już gość, który nigdy nie dołożył się do mięsa, bo wegetarianin. Ale za to zawsze przywoził więcej warzyw, niż sam mógł zjeść, i robił na grillu wege-szaszłyki, od których nie można się było oderwać.

Więc dziwactwa — nic nowego. Ważne, żeby człowiek był w porządku i się angażował. Ale coś w tym „nas nie liczcie” sprawiło, że Agnieszce przeszły ciarki. Było w tym coś… śliskiego. Postanowiła jednak nie wyciągać pochopnych wniosków.

W dzień wyjazdu pogoda była bajkowa. Ciepło, rześko, lekki wietrzyk. Wszyscy stawili się na czas, niczego nie zapomnieli — nawet nie musieli wracać po sztućce czy korkociąg. Zapach sosny i orzeźwiające powietrze szybko poprawiły humory.

Zakwaterowali się w domkach, rozpakowali, część od razu ruszyła rozstawiać grill.
Kinga i Piotrek przyjechali pod wieczór, gdy większość organizacyjnego bałaganu była za nimi. Ich „własny prowiant” okazał się torebką z małym serem, paroma pomidorami, ryżowymi wafelkami i dwoma piwami. Agnieszka przelotnie zajrzała, gdy wyjmowali swoje skarby, i pomyślała: „Na wieczór może starczy. Ale na trzy dni?”

Usiedli na ławce, z boku. Zjedli swój ser, stuknęli butelkami, porobili zdjęcia na tle zachodu. Potem powoli zaczęli podchodzić do reszty. Po pół godzinie Piotrek już stał przy grillu.

— Co tam tak pachnie? Kiełbaski? No nieźle…
— No tak, przy waszej diecie ciężko wytrzymać, — zaśmiała się Kinga, przysuwając się bliżej.

Agnieszka spojrzała na Kasię obok. Ta lekko wzruszyła ramionami. No cóż, nie wygonisz, trzeba poczęstować. W ich grupie nie wypadało robić komuś scen, zwłaszcza nowym.

Do nocy Kinga i Piotrek już jedli i pili ze wspólnego stołu, jakby byli tu od zawsze. Śmiali się, opowiadali historie, śpiewali przy gitarze. Trzeba przyznać — byli sympatyczni, zabawowi, bez zadęcia. Nie byli obrzydliwi. Ale Agnieszka miała dziwne wrażenie, jakby ktoś ich wykorzystywał.

Zasnęła z tym niepokojem. Nie złością. Po prostu z pierwszym ziarenkiem irytacji. Rodzice zawsze uczyli ją: jeśli chcesz grać w drużynie, graj fair i pokazuj swoje karty. A Kinga z Piotrkiem weszli do gry, trzymając swój atut w zanadrzu. A wygraną dzielili z resztą.

Tamtej nocy Agnieszka pomyślała: „Jeśli to się powtórzy, będę musiała coś zrobić”. I sama się zdziwiła, bo przecież nie jej miejsce, żeby wychowywać dorosłych. Postanowiła jednak otrząsnąć się z negatywnych myśli. Przyjechali odpocząć, nie liczyć cudze porcje. Na razie to tylko jednorazowa dziwactwo.

Ale, jak pokazały kolejne wyjazdy, to nie była tylko dziwactwo. To był sprytny sposób, żeby najeść się za cudze.

— Znowu zrzutka? No, my jak zwykle — z naszymi sałatkami. Liczymy kalorie, — niewinnie chichotała Kinga w wiadomości głosowej.

Brzmiało to, jakby nie chodziło o wspólne wydatki, a o organizację szkolnego balu, gdzie rodzice proszą o przyniesienie ozdób, jeśli komuś się kurzą. Bez przymusu i dodatkowych kosztów.
Agnieszka wysłuchała tego, akurat idąc do sklepu po grykę i nowy kartusz do kuchenki. Planowała, kto załatwi transport, kto paliwo, kto kupi mięso. I znowu to „my jak zwykle”.

W ciągu roku takich „zwykle” było z pięć. Letnie grillowanie na działce u Kasi. Wrzesniowy wypad nad jezioro. Nawet jesienny piknik w parku z herbatą i kanapkami. Kinga i Piotrek zawsze pojawiali się z maleńką torbą, w której krył się ich skromny zapas: dwa banany, sałatka z kapusty i butelka wina z promocji w osiedlowym markecie.

A przy tym nigdy się nie podzielili i nigdy nie wrócili głodni.

— No i jak, dobre wino? — pytał Piotrek z udawanym zainteresowaniem, nalewając sobie z butelki, którą przyniósł Igor.

— Staramy się jeść warzywa. Drogo, ale zdrowo. Miałam suchą ciAgnieszka tylko westchnęła, patrząc, jak Piotrek sięga po trzecią porcję szaszłyków, i pomyślała, że na szczęście ich „kreatywna” dieta skończy się tam, gdzie zaczyna się cudza życzliwość.