To tylko mały eksperyment

Wiesz, no więc to ja tak, tylko spróbować…

— Nas nie liczcie do wspólnego budżetu. Przywieziemy swoje jedzenie — napisała Kinga w grupowym czacie. — No i jesteśmy na diecie, jemy jak ptaszki…

I to był ten pierwszy dzwonek.

Ola siedziała w autobusie, trzymając telefon w jednej ręce. Drugą przyciskała do siebie sporą torbę. Przeczytała wiadomość dwa razy. Może jej się tylko wydawało? Wiadomość była grzeczna, ale… czuć było, że ktoś już wcześniej wykopał sobie tunel, szukając luk.

Czat dotyczący majowego wyjazdu ciągle migał w powiadomieniach. Niedawno doszli nowi ludzie — Tomek i Kinga, znajomi Jacka, a on był szanowany i sprawdzony, od lat w ich gronie, więc nikt nie miał wątpliwości.

Atmosfera była ciepła i przyjazna. Wszyscy mieli koło trzydziestki. Dorośli, odpowiedzialni, ogarnięci, ale z poczuciem humoru. Znali się od lat, więc w grupie było mnóstwo niepisanych zasad. I każdy miał swoją rolę.

Jacek przyprowadzał nowych. Ola zajmowała się organizacją spotkań i wyjazdów. Miała już listę uczestników, trasę, ogarnęła wynajem domków nad jeziorem — z werandą, altaną i nawet normalnym prysznicem. Wszyscy się zgodzili, zaczęli omawiać zakupy. Na liście były kiełbaski, grzyby, węgiel, keczup, wino.

I wtedy to się pojawiło:

— Nas z Tomkiem nie liczcie — napisała Kinga. — Jesteśmy na diecie, przygotujemy sobie osobno. Nam nic nie trzeba.

Ola odpowiedziała neutralnie: „Okej, jak uważacie”. I odłożyła telefon.

Ogólnie — nie problem. No bo różnie bywa. Ktoś na zdrowej żywności, ktoś na keto. Niech sobie nawet wodę programują feng shui. W grupie był już gość, który nigdy nie dokładał się do mięsa, bo wegetarianin. Ale za to zawsze przywoził więcej warzyw niż sam zjadł i robił takie vege-szaszłyki, że aż ślinka ciekła.

Więc dziwactwa to nic nowego. Ważna jest uczciwość i zaangażowanie. Ale coś w tym „nie liczcie nas” zrobiło Olę nieswojo. Było w tym coś… śliskiego. Postanowiła jednak nie wyciągać pochopnych wniosków.

W dzień wyjazdu pogoda była bajkowa. Ciepło, świeżo, lekki wiatr. Wszyscy zebrali się na czas, niczego nie zapomnieli, nawet nie musieli wracać po ruszt czy otwieracz. Zapach sosny i powietrze pełne żywicy od razu poprawiły wszystkim humor.

Rozlokowali się w domkach, rozpakowali, część od razu poszła rozkładać grill.
Kinga i Tomek dojechali pod wieczór, gdy większość organizacyjnych spraw była załatwiona. Ich „własnym” okazała się torba z małym kawałkiem sera, paroma pomidorami, opakowaniem wafeli ryżowych i dwoma butelkami piwa. Ola spojrzała mimochodem, gdy wyciągali swoje zapasy, i pomyślała: „Na wieczór może starczy. Ale na trzy dni?”

Zasiedli najpierw z boku, na ławce. Zjedli swój ser, stuknęli się butelkami, trochę porobili zdjęć na tle zachodu. Potem zaczęli podchodzić do reszty. Po pół godzinie Tomek już stał przy grillu.

— A co tu tak pachnie? Kiełbaski? No nieźle…
— No tak, z wami na diecie nie da się wytrzymać — zaśmiała się Kinga i podeszła bliżej.

Ola spojrzała na Kasię obok. Ta delikatnie wzruszyła ramionami. No cóż, nie wygonisz przecież, trzeba poczęstować. W grupie nie wypadało stawiać nikogo w niezręcznej sytuacji, zwłaszcza nowych.

Pod wieczór Kinga i Tomek jedli i pili ze wspólnego stołu, jakby byli tu od zawsze. Śmiali się, opowiadali kawały, śpiewali przy gitarze. Trzeba przyznać — byli sympatyczni, zabawni, bez zadęcia. Nie zostawiali po sobie złego wrażenia. Ale Ola miała dziwne uczucie, jakby zostali wykorzystani.

Położyła się spać z tym niepokojem. Nie z żalem, ale z pierwszym ziarnem irytacji. Rodzice zawsze ją uczyli: jeśli chcesz być częścią grupy, graj fair i pokaż swoje karty. A Tomek z Kingą weszli do gry, trzymając asy w rękawie. A wygraną dzielili z resztą.

Już wtedy, tej pierwszej nocy, Ola pomyślała: „Jeśli się to powtórzy, trzeba będzie coś zrobić”. I ta myśl ją zmroziła, bo nie wypada pouczać dorosłych. Ale szybko otrząsnęła się z tego nastroju. Przyjechali odpocząć, nie liczyć czyje jedzenie. Na razie to była jednorazowa dziwaczność.
Ale kolejne wyjazdy pokazały, że to nie był kaprys. To był sprytny sposób, żeby zjeść za darmo.

— Znów się składacie? No my jak zwykle, ze swoimi sałatkami — zaśmiała się Kinga w wiadomości głosowej.

Mówiła tak, jakby nie chodziło o podział kosztów, tylko o zorganizowanie klasowej wigilijki. Gdzie każdy przynosi to, co ma w domu. Bez przymusu i dodatkowych wydatków.
Ola odsłuchała tę wiadomość właśnie w drodze do sklepu po kaszę i nowy kartusz do kuchenki turystycznej. Planowała, kto ogarnie transport, benzynę, mięso, naczynia, kawę. I znowu to „my jak zwykle”.

W ciągu roku takich „jak zwykle” było z pięć. Letnie grillowanie u Kasi na działce. Wrzesień nad jeziorem. Jesienny piknik w parku z herbatą i kanapkami. Tomek i Kinga zawsze pojawiali się z małą torbą, w której mieli swój skromny zapas: parę bananów, sałatkę z kapusty i butelkę wina z Biedronki na promocji.

I nigdy nikogo nie poczęstowali, ale sami zawsze wracali najedzeni.

— Smaczne wino? — pytał Tomek z udawanym zainteresowaniem, nalewając sobie z butelki, którą przywiózł Igor.

— Staramy się jeść warzywa. Drogo, ale zdrowo. Wcześniej miałam suchą skórę. A to ja tak, tylko spróbować… — gruchała Kinga, robiąc sobie kanapkę z cudzą szynką.

Na początku było to tylko niezręczne. No cóż, oryginalna para. Zdarza się. Może nie stać ich na składkę. Może mają kredyty.

Potem ludzie zaczęli wymieniać spojrzenia. A potem — rozmawiać między sobą.

— Widziałaś, ile oni zjedli? — szepnęła Kasia, pakując resztki jedzenia po kolejnym grillu.
— Widziałam. Tomek chyba trzy razy podchodził po dokładkę. I zjadł prawie całą sałatkę z krewetek — mruknęła Ola, wkładając mięso do pudełka.

Zaczęły się żarty z podtekstem. Igor spytał raz Tomka, jak pół kilo kiełbasI gdy Ola spotkała ich przypadkiem miesiąc później w klubie planszówek, zauważyła, jak Tomek z Kingą z uśmiechem wyjmowali z torby… paczkę herbatników kupionych na wspólną składkę.