Różne światy, inne serca

— Nie spóźnisz się? O której wyjeżdżasz, Krzysiu?! Krzysiu… — Kinga szarpnęła męża za ramię, lecz on machnął ręką, dając do zrozumienia, że wcale nie zamierza się budzić i na pewno zdąży.

Kinga spojrzała na ekran telefonu — dopiero siódma rano.

„Po co ja w ogóle wstałam tak wcześnie w sobotę? Przecież wszystko przygotowałam wczoraj, torbę spakowałam…” — pomyślała i już chciała wrócić pod ciepłą kołdrę, gdy nagle…

Nagle znów ogarnęło ją to nieokreślone, dręczące przeczucie, które ostatnio pojawiało się coraz częściej. Przecież niby wszystko jest w porządku: mąż blisko, mieszkanie w centrum Warszawy, remont z najlepszych materiałów, markowe meble, sprzęt najwyższej klasy. On ma swoje auto, ona — swoje. Niedawno kupili nawet dom w podwarszawskiej miejscowości. Słowem — komfort.

Wielu mogłoby tylko pomarzyć o takim życiu. Spróbuj wynajmować klitkę, jeździć do pracy tramwajem, a wieczorem odrabiać lekcje z dziećmi, gotować obiad, spłacać kredyt, zbierać na szkolne składki… Ledwo się położysz, a już dzwoni budzik i znów ten sam kołowrót. „Ej, żebym ja miała twoje problemy! Co to za zmartwienie — jakieś tam przeczucie!” Ale jakie?

To właśnie TO. Kinga nauczyła się je już rozpoznawać. Bezpodstawny niepokój, dziwna melancholia, wrażenie nadchodzącej katastrofy i uczucie, że coś ważnego nieuchronnie się wymyka. Przychodzi nagle i tak samo odchodzi. Na chwilę znika, by potem wrócić.

I tego ranka znów zagościło w jej sercu bez pytania. Kinga wstała z łóżka, raz jeszcze spojrzała na śpiącego męża i wyszła do kuchni. Krzysztof wybierał się w kolejną służbową podróż. Jakże się jej to ostatnio przejadło! Nowy szef objął stanowisko półtora roku temu, podniósł pensję, firma, w której pracuje Krzysztof, jest ważna, perspektywiczna. On sam jest jednym z kluczowych pracowników, szefem działu. Tylko że ta praca zabiera mu coraz więcej czasu! A do tego wymyślili sobie te wyjazdy w weekendy…

Kinga przygotowała śniadanie i wróciła do sypialni obudzić męża.

— Krzysiu, obudzisz się w końcu, czy nie? Wstawaj, bo spóźnisz się na ten swój wyjazd. Mówiłeś, że wyjeżdżacie po obiedzie?
— Tak. Po… — mruknął Krzysztof sennie, ale w końcu się podniósł.
— Chodź, śniadanie gotowe.
— Mhm… — znów zamruczał i ruszył za nią do kuchni.

Przy stole od razu zanurzył się w telefonie. Kinga zauważyła, że ostatnio w ogóle mało ze sobą rozmawiali, stali się jakby obcy. Nie, nie kłócili się. Wszystko było w porządku — on czasem wracał z kwiatami, czasem udawało namówić go na kolację w restauracji, na spacer po Łazienkach, do znajomych czy do kina. Ale nie było już tak, jak kiedyś.

— Krzysiu, zabierzesz mnie ze sobą? — zapytała nagle Kinga.
— Mhm. — odpowiedział, nie odrywając wzroku od ekranu.
— No serio, co w tym złego? Będziecie w hotelu, dzień spędzisz z ekipą, wieczór ze mną.
— Co?! Nie, oczywiście, że nie! — ocknął się, gdy zrozumiał, co mówi.
— Dlaczego? Przecież jedziesz samochodem.
— Tak, ale po co ci tam? To weekend, odpocznij w domu. Wrócę w poniedziałek albo wtorek.
— No jak to po co? Nigdy nie byłam w tym mieście. Poszwendam się, może do sklepów, do muzeum…
— Oj, daj spokój! To zapadła dziura, nic tam nie ma! U nas sklepów ci mało? Na każdym rogu — proszę bardzo!
— Krzysiu, nudno mi tu sama… — jęknęła Kinga.
— Kinga, nie! Chcesz wyjechać, to kup sobie wycieczkę! — warknął zirytowany.
— Samą? Przecież chcę być z tobą! Jesteśmy małżeństwem, może zapomniałeś?
— Znowu zaczynasz? Mówiłem ci sto razy — teraz w pracy istny armagedon! Szef się wścieka! Mam się tłumaczyć, że każe nam harować w weekendy?!
— Tylko jakoś zawsze każe tobie! W zeszłą sobotę widziałam waszego Nowaka z żoną i dziećmi w galerii. A ty niby pracowałeś! — Kinga nie chciała się kłócić, zwłaszcza przed jego wyjazdem, ale nie potrafiła się powstrzymać.
— No to teraz prześwietlajmy, kto gdzie był! Dziękuję za śniadanie! — Wyszedł od stołu i zamknął się w łazience.

Kinga posprzątała, podczas gdy Krzysztof siedział przed telewizorem. Potem spakowała mu kanapki i herbatę w termosie.

— Kinga, gdzie torba? — dobiegło z przedpokoju.
— Na komodzie. — odparła spokojnie.
— No to jadę. Nie gniewaj się, tam naprawdę nie ma nic ciekawego.
— Nie ma, to nie ma. Nie gniewam się. Pa.

Krzysztof odjechał, a Kinga została. Sobota — można by zadzwonić do którejś z przyjaciółek, spotkać się wieczorem w którejś knajpce, pogadać.

Tylko do kogo? Asia ma męża i dwójkę dzieci — nie wyjdzie. Ewka kupiła z mężem domek za miastem i teraz tam siedzą — w sobotę na pewno nie przyjedzie. Ola wybrała się podbijać Kraków — dawno nic od niej nie słyszała. Wszyscy mają swoje sprawy, obowiązki, dzieci…

Kinga ma prawie trzydzieści osiem lat, a dzieci z Krzysztofem nie mają. A to przez błąd młodości — nieudaną aborcję. Wtedy dopiero zaczynali razem życie, wynajmowali mieszkanie. Pracowali za marne grosze, świeżo po studiach.

Kinga zaszła w ciążę, powiedziała Krzysztofowi. On zaproponował aborcję. Kinga była przeciw, ale nie protestowała — ich sytuacja naprawdę była beznadziejna. Co mogliby dać dziecku? Gdyby zaszła teraz — to zupełnie inna sprawa! Nie byłoby tak nudno i samotnie, życie miałoby sens, a relacje z Krzysztofem na pewno byłyby lepsze.

A tak — ich syn czy córka mogliby mieć już czternaście lat.

— Ciekawe, jakie byłoby nasze dziecko? — Kinga zadała to pytanie na głos i rozpłakała się.

Poszła do łazienki, by opłukać twarz. Spojrzała w lustro na zapłakaną twarz.

— Nie! Tak nie może być! Zadzwonię do Moniki! — powiedziała do swojego odbicia i uśmieKiedy Kinga spojrzała w przyszłość, zrozumiała, że najpiękniejsze rozdziały jej życia dopiero miały się rozpocząć.