Różne ścieżki, niezgodne charaktery

– Nie spóźnisz się? O której wyjeżdżasz, Krzysiu?! Krzysiu… — Ewa potrząsała męża za ramię, a on machnął ręką, dając do zrozumienia, że nie zamierza jeszcze wstawać i na pewno się nie spóźni.

Ewa spojrzała na ekran telefonu — dopiero siódma rano.

*Po co ja w ogóle wstałam tak wcześnie w sobotę?! Przecież nie mam nic do roboty, torbę i tak spakowałam mu wczoraj…* — pomyślała sobie Ewa i już chciała wrócić pod kołdrę, gdy nagle…

Nagle znów poczuła ten sam niepokój, który ostatnio nachodził ją coraz częściej. Teoretycznie nie miała powodów do zmartwień: mąż jest blisko, mieszkanie w centrum Poznania, świeży remont, designerskie meble, drogi sprzęt. On miał swoje auto, ona — swoje. Niedawno kupili dom na przedmieściach jako letnią rezydencję. Wszystko się zgadza.

Wielu mogłoby tylko marzyć o takim życiu. Spróbuj wynajmować mieszkanie, jeździć do pracy tramwajem, wieczorem odrabiać lekcje z dziećmi, gotować dla całej rodziny, spłacać kredyt, zbierać na szkolne składki… Ledwo się położysz, a już budzik dzwoni, i znów to samo w kółko. *Powinniście mieć moje problemy!* Niby jakie? Jakieś tam przeczucia?!

Ale to właśnie TO. Ewa od dawna nauczyła się je rozpoznawać — bezpodstawny niepokój, smutek, przeczucie nieszczęścia i uczucie, że ucieka coś ważnego. Pojawia się nagle i tak samo znika. Na chwilę odpuszcza, by potem wrócić.

I tego ranka znowu nieproszone zagościło w jej sercu. Wstała z łóżka, raz jeszcze spojrzała na śpiącego męża i poszła do kuchni. Krzysztof dziś wyjeżdża w kolejną służbową podróż. Jakże one go ostatnio męczą! Nowy szef pojawił się półtora roku temu, podwyżki były solidne, firma, w której pracuje Krzysztof, jest duża i perspektywiczna. On sam jest jednym z kluczowych pracowników, szefem działu. Tylko że ta praca zabiera mu coraz więcej czasu! A do tego polubili wysyłać go w delegacje właśnie w weekendy.

Ewa przygotowała śniadanie i wróciła do sypialni, by obudzić męża.

– Krzysiu, wstaniesz w końcu czy nie?! No dawaj, spóźnisz się na tę swoją delegację. Mówiłeś, że wyjeżdżacie po obiedzie?
– Taak. Po… — mruknął Krzysztof przez sen, ale w końcu się obudził i usiadł na łóżku.
– Chodź, zrobiłam śniadanie.
– Mhm… — znów mruknął i poszedł za nią do kuchni.

Przy stole od razu wbił wzrok w telefon. Ewa zauważyła, że ostatnio w ogóle ze sobą mało rozmawiają, jakby oddalili się od siebie. Nie, nie kłócili się. Wszystko było w porządku — czasem przynosił kwiaty, czasem udawało namówić go do restauracji, zgadzał się. Mogli pójść na spacer do parku, odwiedzić znajomych czy do kina, ale już nigdy nie było tak, jak dawniej.

– Krzysiu, a może weźmiesz mnie ze sobą w tę delegację? — niespodziewanie zapytała Ewa.
– Mhm. — odparł Krzysztof, nie odrywając wzroku od ekranu.
– No serio, co w tym złego? Będziecie w hotelu, prawda? W dzień będziesz na obiekcie, a wieczorem ze mną.
– Co?! Nie! Co to znaczy „ze mną”?!

Krzysztof ocknął się dopiero, gdy zrozumiał, co mówi żona.

– No dlaczego nie, Krzysiu? Co w tym złego? Jedziesz samochodem?
– Tak, samochodem. Ale co ty tam będziesz robić? Weekend, odpocznij w domu. W poniedziałek albo wtorek już wracam.

– No jak to co? Nigdy nie byłam w tym mieście. Poszwędam się po sklepach, może muzea…
– Oj, daj spokój! Tam zwykła dziura, nic ciekawego! U nas w Poznaniu mało sklepów czy co?! Na każdym rogu — chodź sobie ile chcesz!

– Krzysiu, nudzi mi się tu! Wcale ci nie będę przeszkadzać… — jęknęła Ewa.
– Ewka, nie! Chcesz jechać na wakacje, to kup sobie wycieczkę! — warknął Krzysztof.
– Sama? Ja chcę z tobą! Jesteśmy przecież mąż i żona, czy już o tym zapomniałeś?!

– Ewka, znowu zaczynasz? Mówiłem ci sto razy — w pracy teraz istny koszmar! Szef wariuje! Mam być winny, że każe jeździć w weekendy?!
– Mam wrażenie, że każe tylko tobie! W zeszłą sobotę widziałam waszego Nowaka z żoną i dziećmi w centrum handlowym. A ty niby pracowałeś! — Ewa nie chciała się kłócić, zwłaszcza przed jego wyjazdem, ale nie mogła się powstrzymać.

– No to teraz będziemy pamiętać, kto gdzie był! Dzięki za śniadanie! — Krzysztof wstał i poszedł do łazienki.

Ewa posprzątała, podczas gdy on siedział przed telewizorem. Potem zapakowała mu kanapki i herbatę w termos na drogę.

– Ewka, a gdzie torba? — dobiegł ją głos Krzysztofa z przedpokoju.
– Na komodzie stoi. — spokojnie odparła.
– No to jadę. Nie gniewaj się, naprawdę tam nie ma nic ciekawego.
– No to nie ma. Nie gniewam się. Pa.

Krzysztof wyjechał, a Ewa została. Sobota, mogłaby zadzwonić do którejś z przyjaciółek, spotkać się, posiedzieć w knajpce, pogadać.

Tylko do kogo? Ania ma męża i dwójkę dzieci — raczej nie przyjdzie! Małgosia kupiła z mężem domek letniskowy i teraz tam siedzi — w sobotę na pewno nie wróci. Kasia wyjechała do Warszawy — dawno nic od niej nie słyszała! Wszyscy mają swoje sprawy, obowiązki, dzieci…

Ewa ma prawie trzydzieści osiem lat, a dzieci z Krzysztofem nie mają. A wszystko przez głupią decyzję z młodości — nieudaną aborcję. Dopiero co zaczęli razem mieszkać, wynajmowali pokój. Pracowali za grosze, jak świeżo upieczeni absolwenci.

Ewa zaszła w ciążę, powiedziała Krzysztofowi. Zaproponował, żeby poczekali z dzieckiem. Była przeciwna aborcji, ale nie protestowała — ich sytuacja naprawdę była tragiczna.

Gdyby zaszła teraz, wszystko wyglądałoby inaczej! Nie byłoby tak nudno i samotnie, życie miałoby sens, a relacje z Krzysztofem na pewno byłyby lepsze.

A ich syn czy córka mieliby już czternaście lat.

– Ciekawe, jakie byłobyW końcu Ewa znalazła to, czego szukała — prawdziwą rodzinę, uśmiech córki i miłość, która już nigdy nie miała się skończyć.