To tylko próba, nic więcej!

**Dziennik Anny**

To ja tak, tylko spróbuję…
— Nas nie liczcie do wspólnego budżetu. Przywieziemy swoje jedzenie — napisała Renata w grupie. — No i jesteśmy na diecie, jemy jak ptaszki…

I to był pierwszy dzwonek.

Asia siedziała w autobusie, trzymając telefon w jednej ręce. W drugiej ściskała wielką torbę. Przeczytała wiadomość dwa razy. Może jej się tylko wydawało? Tekst był grzeczny, ale… jakby ktoś już szukał wyjścia awaryjnego.

Czat o majowym wyjeździe migotał w powiadomieniach. Niedawno dołączyli nowi ludzie. Tomek i Renata byli znajomymi Krzysztofa, a on to sprawdzony gość, od lat w naszej paczce, więc nikt nie miał wątpliwości.

Atmosfera u nas była ciepła i swojska. Wszyscy po trzydziestce. Dorośli, odpowiedzialni, ale z poczuciem humoru. Znaliśmy się długo, więc mieliśmy swoje niepisane zasady. Każdy miał swoją rolę.

Krzysiek przyprowadzał nowych. Asia organizowała spotkania i wyjazdy. Właśnie skończyła listę uczestników, ustaliła trasę, wynajęła domki pod lasem — z werandą, altaną i porządnym prysznicem. Wszyscy się zgodzili, zaczęli planować zakupy. Wpisywali kiełbasy, grzyby, węgiel, ketchup, wino.

I wtedy pojawiło się to:

— Nas z Tomkiem możecie nie uwzględniać — napisała Renata. — Mamy dietę, przygotujemy sobie osobno. Nic nam nie trzeba.

Asia odpisała neutralnie: „Ok, jak uważacie”. I odłożyła telefon.

W sumie — nie problem. Ludzie bywają na różnych dietach: keto, detoks, co kto woli. Mieliśmy już gościa, który nie dokładał się do mięsa, bo był wegetarianinem. Ale za to zawsze przywoził tyle warzyw, że starczyło dla wszystkich, a jego szaszłyki z cukinii znikały w mgnieniu oka.

Dziwactwa to nic nowego. Ważne, żeby ludzie byli w porządku. Ale to „nas nie liczcie” jakoś niepokojąco zaiskrzyło. Coś w tym było… śliskiego. Ale Asia postanowiła nie oceniać z góry.

W dzień wyjazdu pogoda była idealna. Ciepło, słonecznie, lekki wiatr. Wszyscy przyjechali punktualnie, niczego nie zapomnieli — nawet zapalniczki ani korkociągu. Zapach sosny i świeże powietrze szybko poprawiły humory.

Zajęli domki, rozpakowali się, ktoś od razu zabrał się za rozpalanie grilla.
Renata z Tomkiem dojechali pod wieczór, gdy większość organizacyjnych spraw była załatwiona. Ich „własnym” okazała się torba z małym blokiem sera, paroma pomidorami, opakowaniem chrupków ryżowych i dwoma butelkami piwa. Asia rzuciła okiem, gdy wyciągali zapasy, i pomyślała: „Na wieczór może starczy. Ale na trzy dni?”.

Usiedli na ławce, z boku. Zjedli swój ser, stuknęli się butelkami, porobili zdjęcia na tle zachodu. Potem zaczęli się powoli przysiadać do reszty. Po pół godzinie Tomek już stał przy grillu.

— Coś tak pachnie? Kiełbaski? Aż ślinka leci…
— No tak, przy waszej diecie ciężko wytrzymać — zaśmiała się Renata i podeszła bliżej.

Asia spojrzała na Kasię obok. Ta delikatnie wzruszyła ramionami. No cóż, nie wygonisz, trzeba poczęstować. U nas nie wypadało robić scen.

Do nocy Renata z Tomkiem jedli i pili ze wszystkimi, jakby byli od zawsze. Śmiali się, opowiadali historie, śpiewali przy gitarze. Trzeba przyznać — byli sympatyczni, zabawni, bez zadęcia. Nie robili paskudnego wrażenia. Ale Asia czuła lekkie rozdrażnienie, jakby ich wykorzystano.

Zasnęła z tym dziwnym uczuciem. Nie z urazą — raczej z pierwszym ziarenkiem irytacji. Rodzice zawsze uczyli ją: jeśli chcesz być w drużynie, graj fair i pokazuj swoje karty. Ale Tomek z Renatą weszli do gry, trzymając asy w rękawie. A zysk dzielili z innymi.

Tamtej nocy Asia pomyślała: „Jeśli to się powtórzy, trzeba będzie coś zrobić”. I ta myśl ją zmroziła — bo przecież to dorośli ludzie, nie dzieci. Ale szybko otrząsnęła się z negatywnych emocji. Przyjechali odpocząć, nie liczyć czyjeś porcje. Na razie to tylko jednorazowa dziwactwo.

Ale kolejne wyjazdy pokazały, że to nie była przypadkowa sytuacja. To był celowy sposób, by najeść się za cudze.

— Znowu się zrzucacie? My, jak zwykle, będziemy ze swoimi sałatkami — pisnęła Renata w wiadomości głosowej.

Brzmiało to, jakby chodziło o dekoracje na imprezę, a nie o wspólne koszty. Asia słuchała tego, gdy szła do sklepu po kaszę i nowy gaz do kuchenki. Planowała, kto weźmie samochód, kto opłaci benzynę, kto kupi mięso. I znowu to „my jak zwykle”.

W ciągu roku takich „jak zwykle” było ze pięć. Letnie grillowanie u Kasi na działce. Wrześniowy wyjazd nad jezioro. Nawet jesienny piknik w parku z herbatą i kanapkami. Tomek z Renatą zawsze pojawiali się z malutką torbą, w której mieli swoje skromne zapasy: parę bananów, sałatkę z kapusty i butelkę wina z Biedronki na promocji.

I nigdy się nie podzielili, ale też nigdy nie wrócili głodni.

— Smaczne wino? — pytał Tomek z udawanym zainteresowaniem, nalewając sobie z butelki, którą przywiózł Igor.

— Staramy się jeść warzywa. Drogo, ale skóra od razu lepiej wygląda. A to ja tak, tylko spróbuję… — gruchała Renata, nakładając sobie kanapkę z cudzą szynką.

Na początku budziło to niezręczne uśmiechy. No cóż, osobliwa para. Bywa. Może mają ciężką sytuację, może kredyty.

Potem zaczęli się zerkać. A w końcu — rozmawiać.

— Widziałaś, ile oni zjedli? — szepnęła Kasia, pakując resztki jedzenia po grillu.
— Tomek chyba trzy razy podbierał z rusztu. I sam wykańczał sałatkę z krewetek — mruknęła Asia, wkładając mięso do pudełka.

Zaczęły się półżartobliwe komentarze. Igor spytał Tomka, jak pół kilo kiełbasek mieści się w dziennym limicie kalorii. Kasia z zimnym uśmiechem zauważyła, że apetyt rośnie w miarę jedzenia. Tomek tylko się śmiał. Renata udawała, że nie słyszy.

Asia nie lubiła konfliktów, a jeszcze bardziej — wypominania jedzenia. Ale gdy przed Nowym Rokiem Kasia przesłała jej zdjęcie nowego auta Tomka i Renaty, coś w niej pękło.Przyszła wiosna, a wraz z nią kolejny wyjazd – tym razem z nową zasadą: „każdy wpłaca z góry lub zostaje w domu”, i nagle okazało się, że „dietetycy” znaleźli sobie inne towarzystwo, gdzie ich sposób na oszczędzanie jeszcze działa.