Jak w wieku 50 lat szukać miłości w serwisie randkowym

**Jak Tadeusz w wieku 50 lat szukał żony na portalu randkowym**

Tadeusz Piotrowski, pięćdziesięcioletni kawaler, siwiejący posiadacz – jak sam twierdził – wysokiego intelektu i wyjątkowo specyficznego uroku, siedział w swoim starym fotelu na obrzeżach Wrocławia i głaskał kota Mruczka. Tego samego Mruczka, który, sądząc po jego wyniosłym spojrzeniu, od dawna marzył o ucieczce, ale zlitował się nad swoim panem i został. Życie Tadeusza w ostatnich latach toczyło się po równi pochyłej. Bez pracy, bez perspektyw, a wystrój mieszkania ograniczał się do zabytkowego kredensu, wytartej kanapy i dywanu, który przykrywał przerażającą szczelinę w podłodze.

Ale tego dnia los znów dał o sobie znać. Popijając tanią herbatę w torebce, Tadeusz nagle postanowił, że czas znaleźć szczęście. Nie jakieś tam abstrakcyjne, ale prawdziwe – w postaci zamożnej i pięknej kobiety. Bo, jak głosiła jego osobista filozofia: *„Dajcie mi bogatą żonę, a odzyskam godność”*. Do pracy i tak nie mógł się zabrać, więc po co się męczyć, skoro można od razu wskoczyć na gotowe – z domowym obiadem, ciepłem i nowoczesnym sprzętem AGD?

Włączył laptopa, znalezionego kiedyś na śmietniku, wszedł na popularny portal randkowy i założył profil. Szło mu całkiem sprawnie, choć z odrobiną fantazji. Na głównym zdjęciu przedstawił się nie byle kim, a… przystojniakiem ściągniętym z internetu. Wysoki, wyrzeźbiony „Apollo” w eleganckim garniturze, z najnowszym iPhone’em w dłoni, spoglądał z ekranu na wszystkie potencjalne kandydatki. W opisie napisał:

*Imię: Tadeusz Piotrowski.
Wiek: 38.
Zawód: przedsiębiorca, właściciel firmy.
Zainteresowania: rejsy jachtowe, gotowanie (mistrz kuchni!), literatura klasyczna.
Cel poznania: poważny związek z piękną, zgrabną kobietą. Interesują mnie wyłącznie panie zamożne, niepotrzebujące mojego mieszkania.*

*„No proszę, jaki ze mnie poważny człowiek”* – pomyślał zadowolony Tadeusz. *„Teraz to już na pewno zaczną pisać.”*

I rzeczywiście pisały. Tyle że nie te, które chciał. Zamiast wypielęgnowanych bogatek trafiały się panie, dla których „zamożność” oznaczała trzy koty, ręcznie robiony szalik i pracę na kasie w Biedronce. *„Nie, moje drogie, nie dla was tu jestem”* – myślał ponuro, ignorując wiadomości. *„Ja potrzebuję bogini z pieniędzmi.”*

Ale przełom nastąpił, gdy odezwała się Katarzyna, lat 41. Na zdjęciu piękna brunetka z uśmiechem wartym milion złotych, w eleganckiej garsonce. *„Coś w niej jest”* – zastanawiał się Tadeusz. *„Może to moja przeznaczona?”*

*– Tadeusz, dzień dobry! Ciekawy profil. Naprawdę jesteś mistrzem kuchni?*

*– Oczywiście! Uwielbiam tworzyć kulinarne arcydzieła. Znasz może ratatouille? To szczyt kulinarnej finezji!* – odpowiedział, popijając herbatę z sucharkiem.

Po godzinnym czacie Katarzyna zgodziła się na spotkanie. Sukces! Tadeusz rzucił się w wir przygotowań: wyczyścił garnitur z wesela brata w ’95, ogolił się i posypał przerzedzone włosy talkiem, by wyglądało na bujniejsze. Umówili się w małej kawiarni.

Przyszedł dziesięć minut wcześniej (choć autobusem) i zajął stolik przy oknie. Katarzyna okazała się olśniewająca: szczupła, z zadbanymi dłońmi i kobiecą sylwetką.

*– Witaj, Tadeuszu – powiedziała uprzejmie, ale po chwili zmarszczyła brwi. – Wyglądasz… hm… trochę inaczej niż na zdjęciu.*

Tadeusz był przygotowany:

*– Ach, to wina aparatu. Zawsze mnie zniekształca! W rzeczywistości mam więcej… no, charyzmy.*

*– Rozumiem – odparła, patrząc na niego podejrzliwie.*

Rozmowa kleiła się słabo. Gdy opowiadał o swoim „biznesie”, Katarzyna wyglądała na coraz bardziej zdezorientowaną:

*– Czym dokładnie się zajmujesz?*

*– To trudno wytłumaczyć. Start-upy, inwestycje… Jesteśmy w fazie „cichej realizacji”, jak to mówią.*

Kiwała głową, ale po jej oczach widać było, że marzy tylko o ucieczce.

W końcu Tadeusz zrozumiał, że traci czas:

*– Katarzyno, wydaje mi się, że świetnie byśmy się uzupełniali. Jesteś taka piękna i wyrafinowana. Zrobię wszystko: gotowanie, sprzątanie, będę w domu. Będziesz moją królową!*

Katarzyna odstawiła filiżankę i odparła:

*– Tadeuszu, przykro mi, ale to dziwne. Skąd pewność, że zasługujesz na kobietę na moim poziomie?*

Te słowa uderzyły go jak obuchem. Wybełkotał coś o „wrednych babach” i „bezserdecznych materialistkach”, po czym wyszedł, nie płacąc za kawę.

Przez tydzień umówił się jeszcze z trzema paniami, ale każda kończyła się tak samo. Szczytem była randka z Martą, lat 37, która od razu wyczuła podstęp:

*– Mówiłeś, że masz firmę. Dlaczego proponujesz dzielenie rachunku?*

*– Eee, inwestuję wszystko w rozwój! – tłumaczył się, ale ona już wychodziła, ledwo powstrzymując śmiech.*

Pod koniec miesiąca Tadeusz zrozumiał: bogate kobiety go nie chcą. Niesprawiedliwe! Przecież nawet przed randkami brał prysznic, a one – niewdzięcznice.

I wtedy zaczęła się jego mroczna przemiana. Rozgoryczony, zaczął mścić się na wszystkich kobietach. Pod zdjęciami pięknych dziewczyn pisał: *„Tylko bogatych szukasz, co? Serce masz?”*

Na blogu modowym skomentował: *„Po co tyle makijażu? I tak nikogo nie złapiesz.”*

Pod filmikami fitness: *„Taki wyrzeźbiony brzuch? To odstrasza mężczyzn!”*

Najzabawniejsze, że nikt nie odpowiadał – za to kolejne konta go blokowały.

Tylko Mruczek patrzył na niego i cicho miauczał: *„Może jednak znajdziesz pracę?”*

Tadeusz coraz częściej zastanawiał się… Może szczęście to nie jachty i ratatouille, ale spokojne życie z wiernym kotem? Kto wie.

**Lekcja na dziś:** Prawda zawsze wyjdzie na jaw, a oszustwo nigdyTadeusz westchnął ciężko, spojrzał na Mruczka i wreszcie zrozumiał, że jedyną osobą, która naprawdę go akceptuje, jest ten drapiący go po kolanach leniwy futrzak.