To tylko mały eksperyment

„To my tylko spróbować” – napisała Kinga na czacie. „Nas do wspólnego budżetu nie wliczajcie. Przyjedziemy ze swoim.” I dodała: „A w ogóle jesteśmy na diecie, jemy jak ptaszki…”

I to był pierwszy dzwonek.

Ola siedziała w autobusie, trzymając telefon w jednej ręce, a w drugiej przygniatała do siebie sporą torbę. Przeczytała wiadomość dwa razy. Może jej się tylko wydawało? Wiadomość była grzeczna, ale… jakby ktoś już wcześniej szukał furtki, żeby się wyłączyć.

Czat dotyczący majowego wyjazdu migał w powiadomieniach. Niedawno dołączyli nowi ludzie – Tomek i Kinga, znajomi Jacka. A Jacek to facet sprawdzony, od lat w grupie, więc nikt nie miał wątpliwości.

Atmosfera była ciepła, wszyscy około trzydzieściki, dorośli, ale z poczuciem humoru. Znali się długo, więc mieli swoje niepisane zasady. Jacek zawsze przyprowadzał nowych, Ola organizowała spotkania i wyjazdy. Tym razem już ustaliła listę, trasę, wynajęła domki nad lasem – z werandą, altaną i nawet porządnym prysznicem. Wszyscy się zgodzili, zaczęli planować zakupy: kiełbasa, grzyby, węgiel, keczup, wino…

A potem przyszło to:

„Nas z Tomkiem nie liczcie, mamy swoją dietę, wszystko robimy osobno. Nic nam nie potrzeba.”

Ola odpowiedziała neutralnie: „Ok, jak uważacie.” I odłożyła telefon.

No cóż, nie problem. Może ktoś na keto, a inny na detoksie. Mieli już w grupie gościa, który nie dokładał się do mięsa, bo był wegetarianinem – ale zawsze przywoził tyle warzyw, że starczyło dla wszystkich, a jego wege-szaszłyki były legendarne.

Dziwactwa to nic nowego. Ważne, żeby ludzie byli w porządku. Ale coś w tym „nie liczcie nas” zrobiło Olę nieswojo. Było w tym coś… śliskiego. Postanowiła jednak nie oceniać z góry.

W dzień wyjazdu pogoda była idealna – ciepło, świeżo, leciutki wiatr. Wszyscy przyjechali na czas, niczego nie zapomnieli, nawet nie musieli wracać po sztućce czy szaszłyki. Zapach sosny i czyste powietrze szybko poprawiły humory.

Kinga i Tomek dojechali wieczorem, gdy większość organizacji była już załatwiona. Ich „własne jedzenie” to mały bloczek sera, parę pomidorów, ryżowe chrupki i dwie butelki piwa. Ola spojrzała ukradkiem i pomyślała: „Na wieczór może starczy, ale na trzy dni?”

Najpierw usiedli z boku, zjedli swój ser, wypili piwo, zrobili zdjęcia na tle zachodu. Później zaczęli się przyłączać. Po pół godzinie Tomek już stał przy grillu.

„Co tu tak pachnie? Kiełbaski? No nieźle…”
„Z wami na diecie ciężko wytrzymać!” – zaśmiała się Kinga i podeszła bliżej.

Ola spojrzała na Maję obok. Ta lekko wzruszyła ramionami. No trudno, nie wygonisz, trzeba poczęstować. W grupie nie lubili robić scen.

Koło północy Kinga i Tomek jedli i pili ze wszystkimi jak swoi. Śmiali się, opowiadali historie, śpiewali przy gitarze. Byli sympatyczni, nie zadzierali nosa. Ale Ola miała dziwne uczucie, że ich wykorzystano.

Zasnęła z tym niepokojem. Nie była zła, ale gdzieś tam pojawiła się pierwsza iskra irytacji. Rodzice zawsze mówili: jeśli chcesz być w zespole, graj fair. A Tomek z Kingą weszli do gry, trzymając swoje karty przy sobie, a zysk dzielili z innymi.

„Ale jeśli się powtórzy, trzeba będzie coś zrobić” – pomyślała. I to ją zestresowało, bo nie chciała pouczać dorosłych. Starła jednak z siebie nerwy. Przyjechali przecież odpocząć, nie liczyć cudze porcje.

Ale z kolejnymi wyjazdami okazało się, że to nie był incydent, tylko przemyślany sposób na życie na cudzy koszt.

„Znowu się zrzucacie? My jak zwykle – przywieziemy swoje sałatki. Liczymy kalorie!” – śmiała się Kinga w głosówce.

Słowa brzmiały niewinnie, jakby chodziło o dekoracje na imprezę, a nie o pieniądze. A Ola akurat była w sklepie po kaszę i gaz do kuchenki, planując, kto weźmie mięso, kto kawę, a kto zapłaci za paliwo.

W ciągu roku było już pięć takich „jak zwykle”. Grill u Mai na działce, wyjazd we wrześniu, nawet jesienny piknik. Tomek i Kinga zawsze z małą torbą: dwa banany, surówka z kapusty i wino z Biedronki na promce.

A przy tym nigdy nikogo nie poczęstowali i nigdy nie wrócili głodni.

„Smaczne wino?” – pytał Tomek, nalewając sobie z butelki, którą przywiózł Krzysiek.

„Jemy głównie warzywa, drogo, ale zdrowo! A to ja tak tylko spróbować…” – mówiła Kinga, nakładając sobie kanapkę z cudzą szynką.

Najpierw wszyscy się tylko uśmiechali. Może mają ciężką sytuację? A potem zaczęli szeptać.

„Widziałaś, ile zjedli?” – spytała Maja, pakując resztki po grillu.
„Tomek chyba trzy razy podbierał z grilla. I sam wykończył sałatkę z krewetek.”

Żarty z czasem stały się ostrzejsze. Krzysiek zapytał Tomka, jak pół kilo kiełbasy mieści się w jego diecie. Maja zauważyła, że apetyt rośnie w miarę odchudzania. Ale Tomek się tylko śmiał, a Kinga udawała, że nie słyszy.

Ola nie lubiła konfliktów, ale gdy przed świętami Maja wysłała jej zdjęcie nowego auta Kingi i Tomka – białego SUV-a z salonu – coś w niej pękło.

„Ciekawe, ile kosztują warzywa, które jedzą…” – mruknęła do siebie.

Gdy przyszła wiosna i zaczęli planować nowy wyjazd, Ola od razu postawiła sprawę jasno:

„Bez urazy – wspólny stół, wspólna kasa. Jesteśmy dorośli. Kto się nie składa – nie je.”

Większość dała lajki, Maja wysłała kciuka w górę. Tylko Tomek się nie odezwał. Godzinę później Kinga napisała do Oli na priv:

„Chyba nie przyjedziemy. Inne plany. Miłego wypoczynku!”

Wszyscy zrozumieli.

I tym razem atmosfera była inna. Nikt nie zerkał na miskę sałatki, którą zwykle „dietetycy” opróżniali do zera. Nikt nie chował jedzenia.

„Kurde, dziś jest naprawdę fajnie” – powiedział Krzysiek, trącając się z Olą plastikowym kubkiem.
„To nie powietrze się oczyściło, tylko towarzystwo” –I kiedy potem przypadkowo spotkała Tomka i Kingę w galerii handlowej, zajadających się ogromnymi porcjami pizzy popijanymi drogim winem, tylko się uśmiechnęła i poszła dalej, bo teraz ich problemy żywieniowe już nikogo z grupy nie dotyczyły.