Po rozwodzie Marianna długo dochodziła do siebie, każdy dzień był wyzwaniem w poszukiwaniu miłości.

Po rozwodzie z mężem, Marzena długo dochodziła do siebie. Kochała swojego Jacka bezgranicznie, taka już była z natury – gdy kochała, to całym sercem, oddając się mężowi i synowi. Z synem sprawa była jasna – to jedyny mężczyzna w życiu kobiety, którego nie sposób przestać kochać.

Krzysztof po ukończeniu liceum postanowił poświęcić się pomaganiu ludziom i dostał się na medycynę. Marzena myślała, że zawsze będzie blisko, ale syn postanowił inaczej – wybrał uczelnię setki kilometrów od rodzinnego Wrocławia. Jackowi było to obojętne, zdawał się nie przejmować niczym.

– No i co, Marzeno, syn chce być lekarzem? To jego życie, jego wybór – mówił obojętnie.

A Krzysztof marzył o tym od dziecka.

– Mamo, przecież wiesz, że zawsze chciałem pomagać ludziom. To nie jest dla ciebie żadna nowina. Rozumiem, że chciałabyś, żebym był blisko, ale nie da rady. Jestem dorosły, będziemy się widywać rzadziej, ale obiecuję przyjeżdżać, kiedy tylko będę mógł. Wiesz, jak bardzo cię kocham – jesteś najlepszą mamą na świecie. Pamiętaj o tym i wiedz, że zawsze możesz na mnie liczyć – mówił, pakując walizkę.

Wyjechał na studia – to były ostatnie wakacje przed dyplomem.

– Synku, wiem, że mogę na ciebie liczyć, dziękuję za te słowa. Ale mam jeszcze twojego tatę obok. Wszystko będzie dobrze. Nie martw się o nas – odpowiedziała, choć w głębi serca nie była tego taka pewna.

Po studiach Krzysztof ożenił się, znalazł pracę w Warszawie i niedługo potem urodziła się córeczka. Marzenie marzyła, by widywać ich częściej, ale dzieliła ich odległość, więc czekała na urlop syna.

Z Jackiem przeżyli dwadzieścia pięć lat – wydawało się, że oboje są zadowoleni z ich wspólnego życia. Marzena była piękną, wykształconą i inteligentną kobietą. Co ciekawe, Jacek długo przy niej zabiegał na studiach, aż w końcu zdobył jej serce, choć miała wielu adoratorów.

Nie była kłótliwa – potrafiła łagodzić konflikty w domu i w pracy, zawsze taktowna i uprzejma. Jej mąż był za to chamski i ostry, ale ona znalazła sposób, by z nim wytrzymać. Pomogła mu stanąć na nogi, wspólnie opracowali biznesplan, a potem przez lata wspierała jego warsztat samochodowy.

Pewnego dnia Marzena spotkała się z przyjaciółkami w kawiarni – Kasia miała powód do świętowania, urodził się jej pierwszy wnuk. Trzy kobiety znały się od lat. Ola pracowała z Marzeną w biurze, a Kasia była gospodynią domową, mieszkała z mężem w dużym domu pod Łodzią. Zwykle spotykały się u niej, ale tym razem wpadły na kawę w mieście.

Siedziały, jak zwykle, plotkując o życiu, dzieciach i mężczyznach, gdy nagle Kasia zapytała:

– Marzeno, słuchaj… a ty ufacie Jackowi we wszystkim?

– No tak, nie mamy przed sobą tajemnic. Dlaczego pytasz? – zaniepokoiła się Marzena.

Kasia spojrzała wymownie na Olę, po czym kontynuowała:

– Kilka razy widziałam go w kawiarni i supermarkecie z młodą dziewczyną. Trzymała go pod rękę. Patrzyłam za nimi długo, Jacek mnie nie zauważył, był zbyt zajęty towarzystwem. To zawsze ta sama dziewczyna.

Marzena zmieszała się:

– Dziewczyny, może to z jego pracy? Ma kilka młodych stażystek. No i często zostaje dłużej, ma dużo klientów, nie każdemu może odmówić…

Po tej rozmowie zaczęła jednak uważniej obserwować męża, wypytywać o spóźnienia, ale w końcu znowu się uspokoiła.

Aż pewnego dnia do ich drzwi zapukała młoda, wyraźnie w ciąży dziewczyna i, uśmiechając się słodko, powiedziała:

– Dzień dobry!

– Dzień dobry, do kogo pani? Chyba pomyłka? – zapytała Marzena.

– Och, jaka pani urocza i młoda! To pani Marzena? Jacek mówił, że jego żona jest starsza i chorowita – zaśmiała się. – Na pewno to pani?

– Tak, to ja. A zdrowie mam całkiem dobre. A pani to kto?

– Jestem Ania. Czekam dziecko z Jackiem. Spotykamy się od dawna. On ciągle obiecuje, że pani o mnie powie, ale jakoś nie może się przemóc. Mnie zapewnia, że się z panią rozwieAnia nawet nie zdążyła dokończyć zdania, gdy Marzena zamknęła przed nią drzwi, a w jej sercu zgasła ostatnia iskra nadziei na uczciwość Jacka.