Brat z wyboru

– Oddaj! Nie ruszaj go! On cierpi! – Zosia, łkając, uderzała pięściami w chłopaka, który wyrwał jej kotka. Walczyła z całych sił, ale to nic nie dawało. Chłopak tylko się śmiał, coraz mocniej ściskając w dłoniach malutkie ciałko. Zosia, nie wiedząc, co jeszcze zrobić, wgryzła się zębami w jego rękę i natychmiast odleciała na bok. W ustach poczuła metaliczny smak, twarz bolała, a po brodzie spływało coś ciepłego. Przeciągnęła dłonią po policzku i, widząc, że jest cała czerwona, zamknęła oczy i zaczęła krzyczeć:

– Pomocy!…

Ku jej zdziwieniu, ktoś usłyszał. Gdy chłopak głośno jęknął, Zosia otworzyła oczy. Z miejsca, gdzie leżała, niewiele widziała, ale zdążyła zauważyć, jak nogi jej prześladowcy w brudnych adidasach uniosły się w górę. Chłopak runął na ziemię i wrzasnął:

– Co ty, oszalałeś?! – Jego głos nie brzmiał już tak pewnie jak przed chwilą.

– Ja ci zaraz rozum odejmę! Wynoś się stąd! I żebym cię więcej tu nie widział! Tkniesz ją jeszcze raz – będziesz miał ze mną do czynienia, capito?

Głos nieznajomego, którego Zosia jeszcze nie widziała, zabrzmiał spokojnie, niemal leniwie.

Zosia odwróciła głowę. Co za pech! Kolejny chłopak. Wprawdzie tym razem stanął w jej obronie, ale co dalej, nie było wiadomo. Nerwowo rozejrzała się. Gdzie… O, tam! Mały puszysty kłębek leżał nieruchomo na ziemi. Zosia, nie wstając, podczołgała się do niego i dotknęła dłonią. Oddycha! Ostrożnie podniosła kociaka i przytuliła do siebie. Trzeba uciekać! Do babci. Babcia pomoże. Tylko nogi jakoś nie słuchały…

– Mała, jak się czujesz? O rany! Ale cię urządził!

Chłopak, który podszedł do Zosi, był starszy od tamtego. Chudy, nieco niezdarny nastolatek próbował złapać jej wzrok.

– Pokaż no się! Przegryzłaś wargę czy język?

– Nie wiem…

– Dobra, jakoś to ogarniemy. Dasz radę wstać?

Zosia pokręciła głową. Opóźniona reakcja wreszcie dała o sobie znać i dziewczynka znów się rozpłakała.

– Hej! Nie płacz! On już poszedł. I więcej cię nie tknie. Niech tylko spróbuje! Jeśli co – mówisz mi. Rozumiesz? A to co?

Niezbyt czysta ręka, z krótkimi obgryzionymi paznokciami, sięgnęła w stronę kotka, ale Zosia skuliła się, próbując zasłonić malca, i zawodziła jeszcze głośniej…

– Już dobrze, nie dotykam! Nie bój się!

Zosia próbowała się uspokoić, ale jakoś nie wychodziło.

Na próżno dziś wybrała się na podwórko bez babci. I jeszcze tak się prosiła, prawie błagała. Przecież jest już duża, za rok do szkoły. Wszyscy bawią się sami, tylko ona zawsze z babcią wychodzi.

– Zosieńko, a mnie też trzeba wyprowadzać. – Krystyna Stanisławowa śmiała się z wnuczki. – Ty się bawisz, a ja z koleżankami na ławce gadam. Co w tym złego?

– Ale babciu, i tak wszyscy wiedzą, że ty mnie pilnujesz!

– I co z tego?

– Jestem już duża!

– Kto z tym dyskutuje? Ty pilnujesz mnie, a ja ciebie.

– Chcę sama! – Zosia nadęła się, a Krystyna Stanisławowa uśmiechnęła się pod nosem. Ojca charakter. Jej syn też taki był. Samodzielny. Zawsze wszystko chciał robić po swojemu. Tylko że on był chłopakiem, a tu – dziewczynka.

– Może zrobimy tak, jak mama powie, dobrze?

– No właśnie! Na pewno mi nie pozwoli!

– A pytałaś?

Zosia znów pokręciła głową. Mama była surowa. Pracowała w szpitalu, jako chirurg. Tam bez dyscypliny ani rusz. Inaczej pacjenci przestaliby słuchać. Jak wtedy im pomagać? Tylko że Zosia, choć nie była pacjentką, też zawsze słyszała od mamy twarde „nie”. Jeśli już coś postanowiła, nie było sensu prosić – i tak się nie zgodzi. Ale babcia miała rację – Zosia wcale nie spytała mamy, czy może sama iść na podwórko. Trzeba spróbować. Jak nie wyjdzie, zostanie tylko opcja z babcią.

Mama jednak zgodziła się, by Zosia poszła sama.

– Masz rację, jesteś już duża. Tylko zróbmy tak. Musisz mi udowodnić, że można ci ufać. Wtedy uznam cię za wystarczająco dorosłą, dobrze?

– Tak. A co trzeba zrobić?

– Słuchaj. Puszczę cię samą na podwórko, ale musisz mi obiecać, że nigdzie stamtąd nie wyjdziesz. I będziesz się bawić tak, żeby babcia cię widziała z okna, gdyby co.

– Nawet na huśtawkach obok?

– Zosia, a gdzie są te huśtawki?

– Na sąsiednim podwórku…

– A co ci właśnie powiedziałam? Można? Pomyśl.

– Nie można.

– No to po co pytasz?

Zosia skinęła głową, bardzo zadowolona, że mama w końcu się zgodziła.

Tylko że obietnicy mamie nie dotrzymała. I to od razu. Najpierw przybiegła Alinka z trzydziestego piątego mieszkania. Trochę poskakały na skakance, a potem Alina oznajmiła, że idzie na huśtawki.

– A mnie nie wolno. – Zosia nadęła się, zerkaZosia uśmiechnęła się przez łzy, gdy Maksym złapał ją za rękę i oboje pobiegli w stronę przyszłości pełnej nadziei i ciepła.