Rodzinne świętowanie Nowego Roku: Magia tradycji przy rodzinnym stole

– No cóż, już się Jan Kazimierz poddał – powiedziała Elżbieta do męża, krzątając się przy sałatce jarzynowej.

– Skąd taki wniosek? – zdziwił się Marek.

– Ot, nie dał rady podnieść Marysi, żeby zawiesić gwiazdę na choince. A jeszcze niedawno… – Elżbieta westchnęła wymownie.

– Ojciec to jeszcze ma siłę, jak koń! Może po prostu zmęczony – bronił go Marek.

– Nie, Marku, lata biorą swoje. Od teraz ty będziesz im raz w tygodniu robił zakupy i nie dyskutuj – Elżbieta poprawiła włosy i wzięła półmisek z sałatką. – No, chodźmy do stołu.

Jan Kazimierz wszystko słyszał. Zatrzymał się, by zapalić światło w kuchni, i przypadkiem uchwycił tę rozmowę syna z synową.

Wigilia w rodzinie Nowaków to zawsze ta sama tradycja – wszyscy zjeżdżają do rodziców, razem przygotowują wieczerzę i spędzają najpiękniejsze święta w roku. Tym razem też tak było. Starszy syn przyjechał pierwszy z rodziną, synowa pomagała nakrywać do stołu, a wnuki w salonie zawiesiały bombki na choince z głośnym śmiechem.

Jan Kazimierz odkręcił kran i usiadł na brzegu umywalki:

„Elżbieta ma rację. Od kiedy przeszedłem na emeryturę, czuję się jak grat. I tak już z górki – lenistwo mnie rozłożyło, nic mi się nie chce, aż płakać się chce!”.

– Janie Kazimierzu, wszystko w porządku? – cicho zapytała Elżbieta, podchodząc do drzwi.

– Tak, tak, już wychodzę – odparł.

Za drzwiami kręcił się mały Bartuś, podskakując w tę i we w tę.

Chodźże, wnuczku! – Dziadek wpuścił chłopca do środka.

Przy stole Jan Kazimierz był coraz bardziej zamyślony. Pił małymi łykami, gdy wznoszono toasty, i ledwo się uśmiechał.

– Tato, coś taki markotny? Święta trzeba celebrować, może źle się czujesz? – zapytał Marek, gdy rodzina już zbierała się do wyjścia. Stali w przedpokoju, a Elżbieta szturchała męża, by zagaił rozmowę.

– Wszystko gra, synu. Przywoźcie wnuki na wakacje. Nie planujecie gdzieś wyjechać? – uśmiechnął się ojciec.

– Remont mamy, Janie Kazimierzu, więc nie. Warto, żebyście i wy odpoczęli, dzieciaki pojedzą do moich rodziców, już ustalone – wtrąciła Elżbieta.

– No dobrze, skoro tak, to teściom też trzeba dać się nacieszyć wnukami – westchnął Jan.

Elżbieta coś szepnęła mężowi do ucha.

– W niedzielę wpadnę, zakupy przywiozę – rzucił Marek, już sięgając po kurtkę.

Matka rozłożyła ręce:

– Jakie zakupy? Sklepy dwa kroki stąd, warzyw w piwnicy pełno, a jak coś, to ojciec pójdzie.

– Po co ma chodzić, Jadziu? Marek wszystko załatwi. Niech nie dźwigają po schodach na piąte piętro, lepiej niech odpoczną – upierała się Elżbieta.

Gdy rodzina wyszła, Jadwiga jeszcze długo mamrotała:

– No proszę, wnuków nie damy, do sklepu nie wolno iść. O co jej znowu chodzi?

– Elżbieta to złota kobieta, Jadziu, dba o nas, nie przejmuj się – powiedział Jan.

– Przecież nie jesteśmy w trumnach, żeby nas tak pilnować. Wygląda na to, że już nas odpisała, a wnuków nie oddaje.

– Przywiozą wnuki, przywiozą. Słyszałaś, że teraz jadą do teściów.

Jadwiga zamilkła.

„A może jednak niesprawiedliwa jestem do Elżbiety? To ona najczęściej przyjeżdża, pomaga, uśmiechnięta, taktowna. Druga synowa tylko po obiad i przetwory się zjawia. O zięciu nawet nie wspomnę…”.

– A ty czego taki zasępiony, Janie? – zwróciła się do męża.

– Zmęczony trochę – machnął ręką.

– A no tak, to odpocznij, włączę ci telewizor – powiedziała Jadwiga i poszła do kuchni poukładać naczynia, które Elżbieta umyła.

Jan Kazimierz leżał na kanapie i myślał, myślał, myślał.

„Nie dałem rady z wnuczką gwiazdy powiesić, a latem na działce przyjadą – jakże jabłko zerwę, jak podniosę? A Marysia taka drobna… Zupełnie siły straciłem”.

I postanowił, że do lata wróci do formy. Niech nie takiej jak dwudziestolatek, ale żeby starszą wnuczkę mógł unieść bez zadyszki.

I poszło! Codziennie długie spacery na początek. Hantle spod łóżka wygrzebał – zakurzone, ale skuteczne. Podnoszenie ich sprawiało frajdę. Potem przyszła pora na drążek – między nastolatkami też sobie podciągał.

Stopniowo siła wracała. Przed sezonem na działce poczuł taki przypływ energii, że posprzątał cały bałagan w ogrodzie i zbudował dzieciom plac zabaw. Żeby było wesoło i ciekawie.

W sierpniu, gdy śliwki i jabłka dojrzewały, Marek przywiózł wnuki na działkę. Marysia oszalała na punkcie nowego placu zabaw. Bartuś też był zachwycony. Cały dzień dziadek z nimi spędzał – grali w piłkę, chodzili nad rzeczkę, budowali zamki z piasku.

Nazajutrz Bartek podszedł do śliwki i poprosił:

– Dziadziu, zerwij mi tę śliwkę.

– Ależ, Bartku, sam dasz radę! – Jan Kazimierz z radością podniósł wnuka do góry.

Chłopczyk zerwał trzy śliwki małymi rączkami.

– A ja, dziadku, a ja! – Marysia już klaskała w dłonie.

– Ciebie też uniosę! – zawołał dziadek, stawiając Bartka i lekko podrzucając wnuczkę. – Dziadek to jeszcze ma moc!

Nie poddawajcie się, gdy los próbuje was zgnębić. Cieszcie się każdym dniem – życie mamy tylko jedno.