– Co dziś będziesz musiał uratować? – zapytał, przygotowując drugą mówinę.

– A od czego dziś będę cię ratował? – zapytał Krzysztof, zalewając wrzątkiem kolejną zupkę chińską.

– Purée i klopsiki! – wesoło odpowiedział Marcin.

– O, znowu? – ze sztucznym uśmiechem spytał przyjaciel.

– Znowu!

– W zeszłym tygodniu już były te okropne klopsiki! Ile można?

– Właśnie o to pytam swoją żonę, ale ona nawet słuchać nie chce! Dobrze, bierz się!

***

Tomasz, ich nowy kolega z pracy, patrzył ze zdziwieniem na nowych znajomych, nie rozumiejąc, dlaczego Marcinowi nie smakuje domowe jedzenie. Krzysztof postanowił wyjaśnić.

– Chodzi o to, że Marcin zatęsknił za tym całym niezdrowym jedzeniem – zupkami, pizzą, kebabem i innymi takimi – a żona codziennie pakuje mu do pudełka porządny obiad, żeby zdrowo jadł. Więc ja go ratuję. Nie można przecież marnować jedzenia! On je moją zupkę, a ja zajadam to, co mu żona przygotowała.

– A ona tak źle gotuje? – zapytał Tomasz, wyciągając kanapkę z mikrofalówki.

– Ależ skąd, w sumie gotuje całkiem nieźle. Po prostu nie zawsze ma się ochotę na te wszystkie klopsiki, zupy z kluseczkami i sztukę mięsa po francusku! – roześmiał się Krzysztof, otwierając pudełko kolegi. – No i trzeba mu pomóc po bratersku.

– A nie prościej powiedzieć żonie, żeby się nie męczyła i nie gotowała? Pewnie by się ucieszyła! – zauważył Tomasz.

– Marcin próbował, ale ona go w ogóle nie słucha!

– A ty się cieszysz, że możesz pomagać!

– No przecież szkoda dobrego jedzenia!

– Gdybym miał żonę, która by mi obiady pakowała, to nikomu bym nie oddał! – zamyślonym głosem powiedział Tomasz, odgryzając kanapkę.

– I w czym problem? Ożeń się! Kto ci broni?

– Tylko że nie spotkałem jeszcze tej jedynej!

– No to jeszcze spotkasz! – poklepał go po ramieniu Krzysztof. – Przecież dopiero niedawno przyjechałeś do naszego miasta? U nas pełno miłych dziewczyn!

Chłopaki skończyli obiad i wrócili do pracy. Wszyscy pracowali w jednej fabryce mebli, choć na różnych stanowiskach. Marcin był kierownikiem działu sprzedaży, Krzysztof pracował na produkcji, a Tomasz dopiero niedawno zatrudnił się na magazynie.

Jakby przeczuwał – jeszcze tego samego wieczora Tomasz poznał sympatyczną kobietę około trzydziestki. Może trochę młodszą.

Stała w supermarkecie i próbowała sięgnąć po paczkę makaronu z górnej półki. Niska, może ze sto pięćdziesiąt centymetrów wzrostu, ale bardzo ładna.

– Pomóc pani? – zaproponował Tomasz.

Sam był nieco wyższy od średniego wzrostu i bez problemu mógł sięgnąć po górne półki.

– Byłabym bardzo wdzięczna! – odpowiedziała nieznajoma i uśmiechnęła się.

Jej uśmiech! Gdy go zobaczył, Tomaszowi zakręciło się w głowie. Wszystko się pomieszało – dziś, wczoraj, jutro. Chciał zostać w tej chwili i nigdzie się nie ruszać, ale gdy tylko dziewczyna wzięła makaron, poszła dalej szukać reszty zakupów.

Otrząsnąwszy się, Tomasz podążył za nią.

– Co pani planuje ugotować? – zapytał, udając, że to tylko tak, przy okazji.

– No właśnie, chciałam zrobić mężowi lasagne! Bo już mu chyba moje klopsiki się znudziły! – roześmiała się.

– A, tak w ogóle – nie zgubił się – nazywam się Tomasz. A pani?

– A ja jestem Kinga, i mówmy sobie po imieniu!

Tomasz zupełnie zapomniał o rozmowie z kolegami przy obiedzie, ale teraz nagle wszystko mu się przypomniało.

– Ojej, czy nie szkoda zachodu, skoro sama musisz biegać po sklepach? – zapytał żartobliwie.

– Dlaczego miałoby szkodzić? Czy to źle, że chcę swojemu ukochanemu mężowi dogadzać?

– A ja dzisiaj usłyszałem ciekawą historię i teraz nawet nie wiem, czy to dobrze, czy źle!

– Jaką historię? – zainteresowała się.

– No taki jeden znajomy oddaje swoje obiady, które żona przygotowuje, najlepszemu kumplowi, a sam w zamian je zupki. No i jak tu zrozumieć mężczyzn!

– Naprawdę dziwny człowiek. Gdybym się o czymś takim dowiedziała, zrobiłabym swojemu niezłą awanturę! – obruszyła się, jakby ją to osobiście dotknęło.

– No jak żona Marcina się dowie, to mu też nie odpuści! – przytaknął Tomasz.

– Marcina? – zdziwiła się. – A można spytać, gdzie pan pracuje?

– Ja dopiero niedawno przyjechałem do waszego miasta. Jeszcze nikogo dobrze nie znam. Zatrudnili mnie jako magazyniera w fabryce mebli na lewym brzegu.

Gdy to usłyszała, Kinga zatrzymała się i spojrzała na nowego znajomego. Wyglądała na mocno obrażoną.

Dodała dwa do dwóch – mąż ostatnio nabrał trochę ciała, też miał na imię Marcin, też pracował w tej samej firmie. To nie mogła być przypadkowa zbieżność.

– A ten łajdak! Więc to Krzychu ciągle zajada jego obiady, a mój żywi się tymi zupkami! – oburzyła się.

Dopiero wtedy Tomasz zrozumiał, że wpadł w tarapaty, ale skąd mógł wiedzieć, że ta piękna kobieta okaże się żoną jego kolegi?

– Ups! – powiedział, nie wiedząc, jak się wybronić.

Kinga rzuciła wózek i ruszyła w stronę wyjścia, mrucząc pod nosem:

– Jak on śmiał! To mu będzie lasagne! I klopsiki, i kotlety, i makaron. A ja się tak staram, staram, a on!

Tomasz zostawił swoje zakupy i pobiegł za nią. Dogonił ją dopiero przy samochodzie, gdy już otwierała drzwi.

– Nie mogę pozwolić ci wsiadać za kierownicę w takim stanie! – powiedział stanowczo. – Chodź, zaproszę cię na kawę, uspokoisz się, a potem pojedziesz, dokąd chcesz.

– Nie! – odparła, ale Tomasz nalegał.

W końcu Kinga go posłuchała. Postanowiła przyjąć zaproszenie na kawę.

Weszli do kawiarni w tym samym supermarkecie. Tomasz zamówił kawę i parę ciastek. Czym jeszcze można uspokoić kobietę? Przynajmniej nic lepszego nie wymyślił. Ku jego zdziwieniu, to zadziałało.

Kinga jadła ciastko i powoli się uspokajała, choć uraza jeszcze nie minęPo kilku tygodniach Marcin w końcu zrozumiał swoją pomyłkę i postanowił przeprosić Kingę, obiecując, że od tej pory będzie doceniał jej gotowanie, a ona, uśmiechnięta, wróciła do przygotowywania ulubionych dań, podczas gdy Tomasz z Marysią zaprosili ich na wspólną kolację, gdzie wszyscy śmiali się z tej niezwykłej historii.