Córka, która przyszła na świat w trudnych czasach, była piękna.

**Dzisiejszy wpis w dzienniku:**

Córka u Heleny była piękna. Choć przyszła na świat późno, gdy Helena miała już prawie czterdzieści lat, a i sama wdową została wcześniej, bo z mężem dzieci mieć nie mogli.

Pojechała raz do swojej kuzynki do Poznania, spędziła tam dwa tygodnie, a gdy wróciła, po dziewięciu miesiącach urodziła córeczkę — Jagódkę.

Sąsiadki we wsi szeptały oczywiście, ale Helena nikomu nie powiedziała, kto był ojcem dziecka ani dlaczego go nie odwiedza. Nawet najbliższa przyjaciółka, Zosia, tej tajemnicy nie odkryła. A Jagódka rosła, budząc zazdrość — piękna, jasnooka, krzepka.

A jak Helena nad nią drżała! Ubrać, nauczyć rozumu, do pomocy w domu przyzwyczaić. Wyrosła Jaga — wysoka, zgrabna, uśmiechnięta. Po szkole skończyła kursy w powiecie i wróciła do rodzinnej wsi jako księgowa w drobiarskiej spółdzielni.

I zaraz poznała Wojtka. Był nowy we wsi, przyjechał jako agronom. Wykształcony, nie to co miejscowi chłopi. Spodobali się sobie. Wojtek po miesiącu wyznał miłość i ożenił się z Jagą. Miał dwadzieścia pięć lat, ona dwadzieścia jeden. Wesele było na całą wieś.

Ale po ślubie zaczął znikać — na dzień, dwa, potem wracał. Pewnego letniego wieczoru siedzieli z Jagą w altance, pili herbatę. Nagle pod dom podjechał samochód, a z niego wyszła kobieta z chłopcem.

„Przyjechaliśmy do taty na wakacje” — powiedziała. Okazało się, że to jego pierwsza żona, o której Jaga nie miała pojęcia. Do syna regularnie jeździł. Zdrady nie wybaczyła — spakowała rzeczy i wróciła do matki.

Ileż łez wylała Helena! A córka tylko wyrzucała: „Nie można tak od razu męża zostawiać!”

„No i co, że miał rodzinę? Teraz kocha ciebie. Przyjmij chłopca, to tylko na wakacje.”

Ale Jaga się nie zgodziła. Młoda i uparta. Zebrała się i pojechała do miasta szukać szczęścia. Do matki wpadała często, ale chwalić się nie miała czym. Ani dobrej pracy, ani mieszkania, ani męża.

Gdy skończyła dwadzieścia osiem lat, Helena zachorowała. Jaga zostawiła wszystko i wróciła. Wojtek już się ożenił, miał dwoje dzieci, a nowa żona bała się, że Jaga będzie mu „podbijać bębenka”. Taka „wytworna”, z miasta przyjechała.

Ale Jaga na nikogo nie patrzyła. Przy matce była dzień i noc. Dwa lata nosiła ją na swoich plecach, choć lekarze dawali tylko rok. I w końcu jej zabrakło…

Do miasta Jaga nie wróciła — nie znalazła tam siebie. A żona Wojtka wciąż się niepokoiła. On sam posmutniał. Na stypie pomagał, ale Jaga, choć wdzięczna, nie okazywała mu zainteresowania.

Piękna była jak dawniej. Trzydziestki byś jej nie dał! A Wojtek już siwiznę miał na skroniach.

I wtedy stało się coś niespodziewanego. Cała wieś znów huczała! Państwo Nowakowie mieli syna, Darka, który wrócił z wojska. Dwudziestoletni przystojniak, wysoki jak sosna, z szerokimi ramionami.

Dziewczęta przepadały za nim, ale on na nikogo nie patrzył. Aż pewnego dnia poszedł nad rzekę, a tam Jaga się kąpie — włosy jak u syreny, w słońcu lśniące.

Zobaczył ją i serce mu zadrżało. Czekał, aż wyjdzie z wody, a potem sam skoczył i wyniósł ją na brzeg. Śmiała się, broniła, ale on nie puszczał. Zakochał się od pierwszego wejrzenia. I od razu oświadczyny złożył. Minęły ledwie dwa tygodnie od ich spotkania.

Ojciec Darka wściekły, matka w łzach:

„Co ty wyprawiasz! Ona kobieta po przejściach, w mieście się wyszalała. A ty chłystek, jaki z ciebie mąż? Opamiętaj się!”

We wrobi szemrania. Na Jagę patrzą krzywo. A ona? Spędziła z Darkiem dwa wieczory, nad rzeką do zachodu słońca. A że pokochał ją — czy sercu rozkazujesz?

Przyszli rodzice Darka, błagali, żeby zostawiła ich syna w spokoju. „Nie jesteś dla niego”. Zebrała się i znów do miasta wyjechała. Nie będzie tu jej szczęścia. Po jednej stronie miłość Darka, po drugiej wiejskie plotki…

Minęło siedem lat.

W mieście też nie było Jagusi łatwo. Pracowała w sklepie, wynajmowała pokój. Potem spotkała dobrego człowieka, wyszła za mąż, urodziła syna. Mąż był porządny, z dobrym zarobkiem, mieszkali w dużym, jasnym mieszkaniu. Wychowywali chłopca. Mąż często mówił, że trzeba odwiedzić wieś, domek ogarnąć.

Ale Jagę tam nie ciągnęło. Nawet na cmentarz jeździła potajemnie, bez pokazywania się ludziom.

Złe wspomnienia zostały — po stracie matki, po osądach. Ale dom trzeba było sprawdzić. Ile lat stał zamknięty? Zanim się zebrali, mąż zachorował…

Została wdową w pięćdziesiątkę. Syn miał piętnaście lat — jeszcze tyle przed nim. A dom we wsi nie dawał spokoju. Trzeba sprzedać, może ktoś kupi?

Pojechali latem — matce grób uporządkować, ludzi zobaczyć. Jaga elegancka, w czarnej sukni z białymi koralami, w kapeluszu. Przy niej wysoki syn. Idą drogą, a ludzie wyglądają zza płotów. Wita się ze wszystkimi, choć nie wszystkich pamięta.

Dom podupadł — okiennice krzywe, ganek się chwieje. Ale jeszcze stoi.

Sąsiedzi przyszli, pytają, jak tam życie. Jaga opowiedziała o mieście, o stracie. Wieść rozeszła się szybko.

Wieczorem ktoś zapukał. Syn już spał, a Jaga przeglądała album. Otworzyła drzwi — i oniemiała. Na progu stał Darek.

Życie też go nie oszczędziło…

Po jej wyjeździe długo się nie żenił. W końcu wybrał Kasię z sąsiedniej wsi, żeby nikomu nie było przykro. Do niej się wprowadził. Ale dzieci nie mieli…

„Nie ułożyło mi się, Jagusiu” — skończył smutną opowieść.

Kasia często się zabawiała, a on wstyd znosił.

„Nie mogłem cię zapomnieć. JednI przyjęła go z otwartymi ramionami, bo w końcu zrozumiała, że prawdziwa miłość nie zna przedawnienia.