– Jakie nowe wyzwanie przyniesie dzisiaj los? – zapytał, przygotowując kolejną porcję posiłku.

„I od czego dziś będę cię musiał ratować?” – zapytał Krzysztof, zalewając wrzątkiem kolejną zupkę chińską.

„Purée i klopsiki!” – odparł wesoło Marek.

„O, znowu?” – przyjaciel uniósł brew z udawanym zdziwieniem.

„Znowu!”

„W zeszłym tygodniu też były te twoje klopsy! Ile można?”

„Właśnie to samo pytam żonę, ale ona nawet słuchać nie chce! No dobra, bierz się!”

***

Sławomir, ich nowy kolega z pracy, patrzył na nich z dezorientacją, nie rozumiejąc, dlaczego Marek narzeka na domowe jedzenie. Krzysztof postanowił wyjaśnić.

„Chodzi o to, że Marek stęsknił się za śmieciowym żarciem – zupkami, pizzą, kebabem – a żona pakuje mu codziennie porządny obiad do pracy. Ja go ratuję. Nie wyrzucać przecież jedzenia! On zajada moją zupkę, a ja pałaszuję to, co przygotowała mu żona.”

„A tak źle gotuje?” – Sławomir wyciągnął kanapkę z mikrofalówki.

„Nie, w sumie całkiem nieźle. Ale nie zawsze ma się ochotę na klopsy, rosołek z makaronem czy schabowego!” – Krzysztof otworzył pudełko Marka. „No i pomagam koledze, po bratersku.”

„A nie prościej powiedzieć żonie, żeby się nie męczyła? Pewnie by się ucieszyła!” – zauważył Sławomir.

„Próbował. Ale ona nawet słuchać nie chce!”

„A ty się cieszysz z pomocy!”

„No a co, dobre jedzenie ma się marnować?”

„Gdybym miał żonę, która by mi obiady pakowała, nigdy bym nikomu nie oddał!” – westchnął Sławomir, gryząc kanapkę.

„W czym problem? Żeń się! Kto ci broni?”

„Nie znalazłem jeszcze swojej drugiej połówki.”

„No to znajdziesz! Niedawno jesteś w naszym mieście? Dziewczyn u nas jak mrówków!”

Po przerwie wrócili do pracy. Wszyscy trzej zatrudnieni byli w tej samej fabryce mebli, choć na różnych stanowiskach. Marek był szefem działu sprzedaży, Krzysztof pracował w montażu, a Sławomir – świeżo zatrudniony – na magazynie.

I jakby przepowiedział. Tego samego wieczoru Sławomir spotkał przemiłą kobietę, może trzydziestkę, a może trochę mniej.

Stała w supermarkecie, wspinając się na palce, by sięgnąć po opakowanie makaronu z najwyższej półki. Niska, może metr pięćdziesiąt, ale ładna.

„Pomóc?” – zaproponował, sięgając bez problemu.

„Byłabym wdzięczna!” – Uśmiechnęła się, a on poczuł, jak ziemia ucieka mu spod nóg.

„Co pani gotuje?” – spytał, udając obojętność.

„A no, mężowi lasagne! Znudziły mu się już moje klopsy!” – zaśmiała się.

„A ja jestem Sławomir! A pani?”

„Ewelina. Mówmy po imieniu.”

Sławomir nagle przypomniał sobie rozmowę z kolegami.

„Nie za dużo zachodu, skoro sama musi pani biegać po sklepach?” – zażartował.

„A co? Źle ugościć ukochanego męża?”

„Dziś słyszałem ciekawą historię… Nie wiem już, czy to dobrze, czy źle.”

„Jaką?”

„No, kolega oddaje obiady od żony swojemu przyjacielowi, a sam je zupki. Jak tu zrozumieć facetów?”

„Rzeczywiście, dziwny typ. Gdybym się o czymś takim dowiedziała, mój by dostał taką awanturę!” – Ewelina zmarszczyła brwi.

„Jak żona Marka się dowie, też dostanie!” – przytaknął Sławomir.

„Marka?” – Spojrzała na niego uważnie. „A gdzie pan pracuje?”

„Dopiero co przyjechałem do miasta. Zatrudnili mnie jako magazyniera w fabryce mebli na lewym brzegu.”

Ewelina zastygła. W głowie układała dwa plus dwa. Mąż ostatnio przybierał na wadze, też Marek, też pracował w tej samej firmie.

„A niech to! Więc to ten Krzysztof pożera jego obiady, a mój się żywi tymi chińskimi zupkami!” – warknęła.

Sławomir zrozumiał, że wpadł.

„Ups…” – bąknął, nie wiedząc, jak się tłumaczyć.

Ewelina rzuciła koszyk i ruszyła do wyjścia, mamrocząc:

„No nic, będzie lasagne! I klopsy, i kotlety, i makaron. A niech wie, co traci!”

Sławomir dogonił ją przy samochodzie.

„Nie możesz teraz prowadzić! Chodź, przeproszę cię kawą.”

W kawiarni Ewelina powoli się uspokajała, choć uraza wciąż tliła się w jej oczach.

„Od kiedy on to robi?” – spytała w końcu.

„Nie wiem. I proszę, nie zdradzaj, że to ode mnie. Marek to mój przełożony, zwolni mnie na miejscu!”

„Nie zwolni. Nic mu nie powiem! Ale się zemścę!”

Sławomir uśmiechnął się nieśmiało.

„Te klopsy… dziś tak pachniały… Sam bym ich nie oddał.”

„Najgorsze, że uwielbiam gotować. Dla obcego mężczyzny nawet bym palcem nie kiwnęła!”

„A ja ledwo jajecznicę potrafię.”

„Głupie gadanie! Każdy może się nauczyć. Chcesz, pokażę ci?”

Sławomir wyobraził ją sobie w swojej kuchni i nie potrafił odmówić.

„Od lasagni?”

„Od czego chcesz!”

Kupili garnki, składniki i ruszyli do jego mieszkania.

***

Marek wrócił do pustego domu. Zastał Ewelinę dopiero po godzinie.

„Gdzie byłaś?”

„U koleżanki z pracy. Uczyłam ją lasagni.”

„Lasagni?” – zdziwił się. To było jego ulubione danie. Nawet Krzysztofowi nigdy jej nie oddawał.

„A co ja będę jadł?”

„Kupiłam kiełbasę, zrobię jajecznicę.”

Marek skrzywił się. Teraz pragnął lasagni.

Następnego ranka Ewelina, zamiast pakować mu obiad, malowała się przed lustrem.

„Zapomniałam. Zjedz coś w stołówce.”

Marek wzruszył ramionami, ale było mu dziwnie bez ich kotka Puszek, który zwykle zostawiał sierść na jego garniturze.

W pracy Sławomir wyciągnął pudełko z lasagnią.

„Sam ugotowałem” – pochwalił się.

„Ożenisz się, to będziesz jadł jak człowiek!” – zażartował Marek, ale patrzył łakomie.

„A ty swoje zupki jedz!”

Po dwóch tygodniach Marek miał dość jajecznicy i klopsów bez soli. Ewelina za to świetnie się bawiła, ucząc Sławomira gotować.

Pewnego dnia przyprowadPewnego wieczoru, gdy Marek znalazł w lodówce tylko pusty pojemnik po lasagni, która trafiła do Sławomira, w końcu zrozumiał, jak bardzo zaniedbał docenianie starań swojej żony, i postanowił przeprosić ją serdecznym bukietem kwiatów i obietnicą, że zrezygnuje z zupek na zawsze.