W cieniu melodii

MAŁGOSIA

Wojtek wybiegł z klatki schodowej i ruszył szybko w stronę sklepu. Śpieszył się, by zdążyć przed zamknięciem – nie chciał jeść kolacji bez chleba. Przy wejściu stała malutka dziewczynka, może czteroletnia, tuląca do siebie równie drobnego pieska.

– Ciociu, kupcie mojemu pieskowi chlebka – poprosiła cicho, patrząc z nadzieją na kobietę wchodzącą do środka.

– Dziewczynko, gdzie twoja mama? Dlaczego tak późno jesteś sama na ulicy? Wracaj do domu! – odpowiedziała surowo i zniknęła w sklepie.

Wojtek, który obserwował tę scenę, zatrzymał się. Wzrok dziecka był smutny, pełen bezradności. Mężczyzna zrozumiał, że tu nie chodzi o pieska… W przeciwieństwie do tamtej kobiety, domyślił się, że dziewczynka jest głodna i prosi jedzenie dla siebie.

– Twój piesek je chleb? – uśmiechnął się, podchodząc bliżej.

– Tak – zapewniła pośpiesznie. – Normalnie woli parówki i cukierki. Ale jak jest głodny, to zjada też chlebek.

– Rozumiem – powiedział cicho Wojtek. – Poczekajcie chwilę, zaraz wrócę…

W sklepie szybko wziął chleb, do koszyka wrzucił jeszcze mleko, jogurt, ciastka, cukierki i zwykłą kiełbasę. Stał w kolejce, mimowolnie przypominając sobie własne dzieciństwo. Jego matka lubiła napić się za dużo, ojca nigdy nie poznał. Wojtek pamiętał, jak potrafił głodować przez dni – te chwile, gdy matka, dostawszy marne wynagrodzenie za sprzątanie, znikała na tydzień w ciągu. Czasem wieczorami obchodził piaskownice, świecąc małą latarką, i często znajdował niedojedzone ciasteczko albo cukierka… Pamiętał swój wzrok wtedy. Patrzył na świat głodnymi, bezradnymi oczami. Ta dziewczynka pod sklepem miała taki sam wyraz twarzy…

Gdy wyszedł, podszedł do niej. Chciał wręczyć jej torbę z zakupami, ale zrozumiał, że sama jej nie doniesie – przecież trzęsącymi się rączkami trzymała małego pieska.

– Kupiłem twojemu pieskowi trochę jedzenia. Daleko mieszkasz? – zapytał.

– Nie. Tam, w tym bloku – wskazała na pięciopiętrowiec za ulicą.

– Chodź, pomogę ci zanieść.

Dziewczynka natychmiast ożywiła się, idąc przodem i nucąc pod nosem melodię, którą Wojtek kojarzył.

– Jak masz na imię? – spytał.

– Małgosia – przedstawiła się. – A to mój przyjaciel, Pimpuś.

Wskazała na pieska. Po drodze opowiedziała, że mieszka z mamą i babcią, a Pimpusia znalazła niedawno na ulicy i zabrała do domu. Wojtek wciąż miał nadzieję, że się myli. Może Małgosi nie jest tak źle, może po prostu żyją skromnie?

– Tutaj mieszkam – wskazała na okno na drugim piętrze, z którego rozlegał się głośny muzyczny zgiełk. – Nie pójdę teraz do domu. Pobawię się przed klatką. Daj nam jedzenie, zjemy z Pimpusiem kolację.

– Babcia jest w domu? – zapytał mężczyzna. Na dworze było już po dziesiątej, i wiedział, że dziecko nie powinno o tej porWojtek westchnął ciężko, patrząc na zatrzaśnięte drzwi mieszkania, w którym Małgosia zniknęła z Pimpusiem na rękach, i pomyślał, że czasem najciemniejsza noc kończy się świtem, choć światło przychodzi nie tam, gdzie się go spodziewamy, ale tam, gdzie jest najbardziej potrzebne.