Nigdy nie jest za późno na nowy start

*Nie jest za późno zaczynać*

— Matko, czyś ty zupełnie rozum straciła?

Słowa córki uderzyły Lidię jak cios w samo serce.

Bolesne.

Milcząco kontynuowała obieranie ziemniaków.

— Ludzie już palcami wytykają, że matka się zabawia, no dobrze, gdyby ojciec, to mężczyzna, ale tu matka!

Kobieta!

Strażniczka domowego ogniska.

— Nie wstyd ci?

Łza stoczyła się po policzku Lidii, zawisła na chwilę i spadła na dłoń, zaraz za nią druga… wkrótce łzy płynęły nieprzerwanie, podczas gdy córka wciąż wybuchała.

Konstanty, mąż Lidii, siedział na krześle z przygnębionymi ramionami i wydętą dolną wargą.

— Ojciec chory, a ty co? Co ty wyprawiasz? Potrzebuje opieki! — Konrad się rozszlochał. — Czy tak się postępuje? Mamo? On ci całą młodość poświęcił, razem go wychowaliśmy dziecko, a teraz co?

Zachorował, a ty postanowiłaś sobie pohulać? O nie, moja droga, tak się nie robi…

— A jak się robi? — spytała Lidka.

— Co? Żartujesz sobie? Popatrz na tatę… ona się z nas nabija.

— Ty, Kasiu, traktujesz mnie jak wroga, a nie jak matkę… Patrzcie ją, jak się ojca nagle zaczęła bronić…

— Mamo! Co ty wygadujesz, czemu udajesz ofiarę? Nie mam już sił… zaraz zadzwonię do babci, niech ona się z tobą rozmówi, co za wstyd!

— Wyobraź sobie — zwróciła się Kasia do ojca — idę z uczelni, a oni… spacerują alejką pod rękę… on jej wiersze recytuje, pewnie własnego autorstwa, co nie, mamo? O miłości, pewnie?

— Jesteś zła, Kasia. Zła i głupia. Bo młoda…

— Patrzcie ją! Ani śladu skruchy… dzwonię do babć, niech przyjdą i z tobą pogadają, bo my z tatą już nie dajemy rady.

Lidia wyprostowała się w milczeniu, wygładziła fałdy na domowej sukience, strzepnęła niewidzialne okruszki.

Wstała.

— Dobrze, kochani. Idę.

— Gdzie, Lidko?

— Odchodzę od ciebie, Konradzie…

— Jak to odchodzisz? Dokąd? A ja? Co ze mną?

Córka w tym momencie, rzucając matce pełne nienawiści spojrzenia, krzyczała coś emocjonalnie do telefonu.

— Kaaasiu, Kasia! — zawodził Konrad, jakby nad trumną. — Katarzyno…

— Co? Co, tato? Plecy? Gdzie cię boli?

— Oooj, oj… Kasieńko… ona… matka… odchodzi.

— Jak to odchodzi? Dokąd? Mamo… co ty znowu wymyśliłaś? Na stare lata?

Lidka uśmiechnęła się krzywo.

Spokojnie układała rzeczy w walizkę.

Już wcześniej chciała odejść, ale Konrad zachorował, zaostrzyła się rwa kulszowa, jak ten biedak cierpiał, jak jęczał…

— Lidzia… chyba mam przepuklinę…

— Na rezonansie nic nie było.

— Oj, co tam te lekarze wiedzą… Oni specjalnie nie mówią od razu.

— Tak? A po co?

— No… żeby później więcej pieniędzy wycisnąć. U Kowalskiego w pracy tak samo… rwa — rwa, maści, tabletki, a potem nagle — przepuklina, i to jakaś straszna, nazwa taka…

Wtedy Lidka nie odeszła, nie mogła zostawić biedaka.

Ale teraz…

— Ile tego życia jeszcze, Lidziu? — usłyszała głos przyjaciółki Elizy. — Ty jak niewolnik na galerze harujesz dla nich.

Co dobrego dostałaś od swojego Konrada?

Ni-c, walnęła Eliza dłonią w stół.

Całą młodość hulał, wiadomo, jak pies… nawet tę… jak ją… fryzjerkę, cholera… jak?

— Milenę.

— A, no tak, Milenę, jak krowę na czekoladzie, ciągał, pamiętasz?

Ty na dwóch etatach, jeszcze dorabiasz, a Konrad na kanapie.

Konrad potrzebuje sanatorium, bo plecy bolą? Konradek leci nad morze, a Lidzia najpierw do teściowej, potem do mamy, czy odwrotnie?

A to, że Lidka w wieku czterdziestu lat nogę wlecze, to nic? Normalka, co?

— No, Ela — broniła się wtedy Lidka — Konrad to…

— Co on? Z innego ciasta? Aaa… no tak, przecież to mężczyzna, święte zwierzę. Popatrz na innych facetów, oni żyły z siebie ciągną, żeby rodzinie niczego nie brakowało.

A u was ty harujesz, a ten… pasożyt.

— Ela — nieśmiało spojrzała Lidka na przyjaciółkę — zawsze chciałam cię zapytać… ty jakby nie lubisz Konrada… jakby ci coś zrobił. Całe życie unikasz go, na imprezach razem nie siedzimy…

Zadała pytanie, a serce jej waliło — a nuż przyjaciółka wyzna, że między nimi coś było…

— Dobrze, powiem…

Lidka zesztywniała.

— Za co mam lubić twojego chłoptasia? Rozumiesz? Całe życie pamiętam i nie mogę zmyć z siebie tego wspomnienia, jak jego lepkie łapska po mnie łaziły.

Pamiętasz, jak spałam jak kamień?

To było na jego urodzinach na działce, no i zasnęłam, właśnie z Michałem się spotykałam.

Kazałaś mi się położyć w pokoju, trochę się wtedy napiłam. Obudziłam się — ciężko oddychać, a ten… gnojek… śmierdzącą łapą usta mi przygniótł, a drugą po mnie łaził, pod bluzkę, stanik…

Jak się wtedy wyrwałam, to mu cały pysk podrapałam, pewnie nie pamiętasz, bo zwalił na kota…

Wiesz, co najgorsze?

Jego matula leżała obok i patrzyła, a potem oskarżyła mnie, że to ja go prowokowałam. Zagroziłam, że ci wszystko powiem, a ona się tylko zaśmiała: „I tak nigdzie nie pójdziesz…”

A jak bym się odezwała, to by ci powiedziała, że to ja do Konrada się rzuciłam…

No więc uciekłam wtedy szybko, nie chciałam twojej rodziny niszczyć, wydawało mi się, że tak się cieszysz, że masz Konrada.

Byłaś chyba wtedy w ciąży z Kasią.

Dlatego całe życie unikam go, jak przychodzi, nie zostaję z nim sama. Boję się o Michała — jak się poskarżę, on twojego Konrada rozniesie.

Bałam się stracić przyjaźń z tobą, bo stanęłabyś po stronie męża…

No i w końcu się wygadałam.

Lidka milczała…

Jak to? Przyjaciółka tyle lat cierpiała… Lidce od dawna opadała łuska z oczu, widziała, jak inni mężowie traktują swoje żonyLidka w końcu odnalazła spokój i radość w swoim nowym życia, ucząc się, że szczęście nie musi być poświęceniem, ale wyborem.