Nie jest za późno na nowy początek

**Dziennik Lidy**

— Matko, ty naprawdę zwariowałaś?

Słowa córki uderzyły Lidę jak cios w brzuch.

Ból.

Milcząc, obierała ziemniaki.

— Już się na nas palcami wytykają, że matka się bzikuje! Ojciec to jeszcze pół biedy, facet, ale ty? Kobieta! Strażniczka domowego ogniska! Wstydzić się nie umiesz?

Łza stoczyła się po policzku Lidy, zawisła na chwilę, by spaść na jej dłoń. Potem druga, trzecia… Wkrótce płynęły już strumieniem, a córka wciąż rzucała gromy.

Konstanty, mąż Lidy, siedział na krześle z opuszczonymi ramionami i wydętą dolną wargą.

— Tato jest chory, co ty wyprawiasz? Potrzebuje opieki! — Krzysiek zaszlochał. — Tak się postępuje? Mamo? On ci całą młodość oddał, razem go wychowaliście dziecko, a teraz co? Jak zachorował, postanowiłaś machnąć ogonem? Nie, moja droga, tak się nie robi…

— A jak się robi? — spytała Lida.

— Co? Żartujesz sobie?! Popatrz na tatę… ona sobie żartuje!

— Jakbym ci, Aniu, była nie matką, tylko wrogiem najgorszym… Aż tak ci zależy na ojcu…

— Mamo! Co ty sobie wyobrażasz, dlaczego się tak męczysz? Nie, nie mam już siły… zaraz zadzwonię do babci, niech ona z tobą pogada, co za wstyd!

— Wyobraź sobie — odwróciła się do ojca Anna — idę z uczelni, a oni… spacerują alejką, pod rękę… on jej wiersze czyta, pewnie własnego autorstwa, co, mamo? O miłości, tak?

— Jesteś zła, Aniu. Zła i głupia. Młoda, to pewnie dlatego…

— Żadnego żalu! W porządku, dzwonię do babć, obu, niech przyjdą i z tobą pogadają. My z tatą nie damy już rady.

Lida wyprostowała się w milczeniu, wygładziła fałdy na domowej sukience, strzepnęła niewidzialne okruszki. Wstała.

— No dobrze, moi kochani, wychodzę.

— Gdzie, Lidka?

— Odchodzę od ciebie, Krzysiu…

— Jak to odchodzisz? A ja? Co ze mną?

Córka w tym momencie, złość malując się w jej spojrzeniu, emocjonalnie tłumaczyła coś przez telefon.

— Aniu, Aniu! — zawodził Krzysiek, jakby nad trumną.

— Co? Co z tatą? Plecy? Gdzie boli?

— Oooo, ojej… Lidka… odchodzi.

— Jak to odchodzi? Dokąd? Matko, co ty znowu wymyśliłaś? Na stare lata?

Lida uśmiechnęła się gorzko. Spokojnie pakowała rzeczy do walizki. Już kiedyś chciała odejść, ale Krzysiek zachorował, ból kręgosłupa wrócił, biedaczek tak się męczył, tak jęczał…

— Lida… chyba mam przepuklinę…

— Na rezonansie nic nie było.

— E, co tam te lekarze wiedzą… Oni, słuchaj, specjalnie nie mówią od razu.

— Tak? A po co?

— No… żeby więcej pieniędzy wyciągnąć. U nas w pracy u Wojtka tak samo… kręgosłup, maści, tabletki, a potem nagle — przepuklina, i to jakaś straszna, nazwa taka…

Wtedy Lida milczała, zajęta swoimi sprawami. Nie odeszła, nie potrafiła zostawić biedaka.

A teraz…

— Ile jeszcze tego życia, Lidziu? — usłyszała głos przyjaciółki, Ewy. — Ty harujesz dla nich jak galernik. Co dobrego dostałaś od swojego Krzyśka?

Ni-czego — trzepnęła Ewa dłonią w stół.

— Całą młodość sobie hulał, jak ten kundel… nawet tę, jak ją… fryzjerkę, cholera… jak ona?

— Milena.

— O, właśnie, Milenę, jak krowę na pastwisku, do domu przynosił, pamiętasz? Ty na dwóch etatach, a Krzysiek na kanapie. Krzysiowi do sanatorium, bo plecy bolą, Krzysio leci nad morze, a Lida do teściowej na działkę, potem do swojej matki, albo odwrotnie? A że Lida w wieku czterdziestu lat nogę wlecze, to nic, norma?

— No, Ewka — broniła się wtedy Lida — Krzysiek to…

— Co to? Z innej gliny ulepiony? Aaa, już wiem… bo to przecież facet, święte zwierzę. Popatrz na innych mężczyzn, oni się naprawdę starają, żeby rodzinie niczego nie brakowało. A u ciebie na odwrót — ty się zarzynasz, a ten… pasożyt.

— Ewo — nieśmiało spojrzała na przyjaciółkę Lida — zawsze chciałam cię zapytać… ty jakby go nie lubisz. Jakby ci coś zrobił. Całe życie unikasz go, na święta się nie spotykamy…

Zadała pytanie, ale bała się odpowiedzi. Co, jeśli Ewa wyzna, że były między nimi uczucia?

— No dobrze, powiem…

Lida zesztywniała.

— Nie mam powodu, żeby lubić twojego karła, rozumiesz? Nigdy nie zapomnę, jak jego lepkie łapy po mnie łaziły. Pamiętasz, jak spałam kamiennym snem?

Obchodziliśmy jego urodziny na działce, poszłam spać, bo trochę mi sięLida zamknęła za sobą drzwi i wzięła głęboki oddech, czując, jak pierwszy raz od lat powietrze smakuje wolnością.