Melodia wspomnień

DZIŚ W DZIENNIKU

Wyszedłem dziś z klatki w pośpiechu, kierując się do sklepu. Musiałem zdążyć przed zamknięciem, bo nie wyobrażałem sobie kolacji bez chleba. Przy wejściu stała może czteroletnia dziewczynka, tuląca do siebie malutkiego pieska.

„Ciociu, kupcie proszę chlebka dla mojego pieska” – szepnęła, patrząc błagalnie na wchodzącą kobietę.

„Dziecko, gdzie twoja mama? Dlaczego tak późno biegasz sama po ulicy? Wracaj do domu!” – odparła ostro przechodząca kobieta i zniknęła za drzwiami.

Zatrzymałem się, obserwując tę scenę. W oczach dziecka było tyle smutku, że aż serce ścisnęło. W przeciwieństwie do tamtej kobiety, domyśliłem się, że to nie piesek jest głodny, tylko ona.

„Twój piesek lubi chleb?” – zapytałem, podchodząc bliżej.

„Tak” – odparła szybko. „Zazwyczaj woli kiełbasę i cukierki. Ale jak jest głodny, to chlebek zje.”

„Rozumiem” – powiedziałem cicho. „Poczekajcie chwilę, zaraz wrócę.”

W sklepie wrzuciłem do koszyka chleb, mleko, jogurt, ciastka, cukierki i zwykłą kiełbasę. Stojąc w kolejce, mimowolnie wróciłem myślami do własnego dzieciństwa. Mama ciągle wpadała w długie ciągi, a ojca nigdy nie poznałem. Pamiętam, jak chodziłem głodny przez dni, szczególnie wtedy, gdy mama dostawała groszową pensję sprzątaczki i znikała na tydzień w alkoholu. Czasem wieczorami obchodziłem piaskownice, świecąc latarką, i często znajdowałem resztki ciastek… Pamiętam swój własny wzrok wtedy – bezradny, głodny. Ta dziewczynka przed sklepem miała taki sam.

Kiedy wróciłem, podszedłem do niej. Chciałem dać jej torbę z zakupami, ale zrozumiałem, że sama jej nie udźwignie – przecież trzymała na rękach drżącego psiaka.

„Kupiłem trochę jedzenia dla twojego pieska. Daleko mieszkasz?”

„Nie. Tam.” Wskazała na blok za ulicą.

„Chodź, pomogę ci zanieść.”

Jej twarz rozpromieniła się od razu. Szła przede mną, nucąc pod nosem znajomą melodię.

„Jak masz na imię?” – spytałem.

„Ola” – przedstawiła się. „A to mój przyjaciel, Burek.”

Wskazała na pieska. Po drodze opowiedziała, że mieszka z mamą i babcią, a Burka znalazła niedawno na ulicy i zabrała do domu. Miałem jeszcze nadzieję, że się mylę. Może jej mama jest w porządku, tylko bieda ich gniecie.

„Tutaj mieszkam” – Ola pokazała na okno na drugim piętrze, skąd rozlegała się głośna muzyka. „Nie pójdę do domu. Pobawię się przy klatce. Daj nam jedzenie, zjemy z Burkiem.”

„A babcia jest w domu?” – spytałem. Było już po dziesiątej, a dziecko nie powinno być o tej porze samo na dworze.

„Jest. Dostała emeryturę, piją w kuchni” – zmarszczyła brwi.

Stałem jak wryty. Na ulicy było ciemno i pusto. Nie chciałem zostawiać jej samej, więc nalegałem, by weszła do środka.

„Zamknijcie się w pokoju, zjedzcie i połóżcie spać. Już późno. Na dworze nie jest bezpiecznie. Nie chcesz przecież, żeby ktoś ukradł Burka.”

Ola przytuliła pieska mocniej i skinęła głową. Doprowadziłem ją do drzwi i dopiero gdy weszła do środka, odszedłem. Nastrój miałem okropny. Myślałem, że czasy się zmieniły, że służby lepiej pilnują takich spraw. Ale nie. Wszystko jak kiedyś…

W domu żona najpierw się zirytowała, że tak długo mnie nie było. Kolacja ostygła, a ona wypatrywała mnie przez okno, bojąc się, że stało się coś złego. Kasia była w szóstym miesiącu ciąży, więc dawno przywykłem do jej humorów. Gdy zobaczyła mój smutny wyraz twarzy, zaczęła wypytywać, co się stało.

Przy kolacji opowiedziałem jej o Oli i Burku, pewnie jej jedynym przyjacielu.

„Dobrze, że jej pomogłeś. Przynajmniej się najedzą” – westchnęła Kasia. „Nie martw się, dzieci w potrzebie jest mnóstwo, nie pomożemy wszystkim. Niedługo urodzi się nasz syn, musisz myśleć o nim, a nie o obcych dzieciach.”

Wiedziałem, że ma rację, ale i tak nie mogłem przestać myśleć o tej dziewczynce. Tej nocy prawie nie spałem. Nie spodziewałem się, że tak bardzo zapadnie mi w serce.

Tydzień później wracaliśmy z żoną ze spaceru. Weszliśmy do sklepu po coś słodkiego na herbatę. Przed wejściem znowu stała Ola… Płakała wniebogłosy, jakby spotkało ją największe nieszczęście.

„Ola! Co się stało?” – podbiegłem do niej.

„Zabrali mi Burka!” – łkała. „Chłopaki mi go zabrali i poszli tam!”

Wskazała na sąsiednie podwórko.

„Czekaj tu, zaraz wracam!” – krzyknąłem i pobiegłem.

Po pięciu minutach wróciłem z Burkiem na rękach. Kasia siedziała z Olą na ławce, próbując ją pocieszyć.

„Nie płacz! Wujek znalazł twojego pieska” – uśmiechnęła się, widząc mnie. „Słuchaj, nie możemy tak tego zostawić. Dziewczynka ma siniaki na rękach i twarzy. Powiedziała, że to mama ją 'wychowywała’. Nie wiem jak ty, ale ja dzwonię na policję!”

„Dzwoń!” – przytaknąłem i podszedłem do Oli.

Dziewczynka objęła mnie za szyję, błagając, żebyśmy nie oddawali jej policji. CzOla spojrzała na nas przez łzy, a w jej oczach pojawiła się iskra nadziei, gdy Kasia delikatnie przytuliła ją mówiąc: „Już nigdy nie będziesz sama.”