NIE UMIAŁAM ZAKOCHAĆ SIĘ

„NIE POTRAFIŁAM POKOCHAĆ”

– Dziewczyny, która z was to Lila? – nieznajoma kobieta spojrzała na nas z podchwytliwym błyskiem w oku, mierząc mnie i moją przyjaciółkę wzrokiem.
– Ja jestem Lila. Dlaczego? – odparłam, zdezorientowana.
– Masz list. Od Wojtka – wyciągnęła z kieszeni fartucha pogniecioną kopertę i wręczyła mi ją.
– Od Wojtka? A gdzie on jest? – zdziwiłam się.
– Przenieśli go do internatu dla dorosłych. Czekał na ciebie, Lila, jak na zbawienie. Oczy wypatrzył. A ten list dał mi do sprawdzenia błędów, żeby się przed tobą nie skompromitować. No, muszę lecieć. Zaraz obiad. Pracuję tu jako wychowawczyni – westchnęła z wyrzutem i pobiegła w stronę budynku.

…Pewnego razu, podczas letnich wakacji, przypadkiem zawędrowałyśmy z Kasią na teren jakiegoś ośrodka. Miałyśmy po szesnaście lat, a w głowach – tylko przygody. Usiadłyśmy na ławce, śmiałyśmy się, plotkowałyśmy, aż tu nagle podeszli do nas dwóch chłopaków.
– Hej, dziewczyny! Nudzicie się? Poznajmy się? – wyciągnął do mnie rękę przystojniak. – Jestem Wojtek.
– Ja Lila, a to moja przyjaciółka Kasia. A twojego cichego kolegę jak mam nazywać?
– Bartek – mruknął drugi.

Chłopaki wydali nam się trochę… staroświeccy. Wojtek poważnym tonem oznajmił:
– Dziewczyny, po co nosicie takie krótkie spódnice? A Kasia ma dekolt aż tak odważny…
– Hm… Chłopaki, nie zaglądajcie tam, gdzie nie trzeba. Bo jeszcze oczy wam się rozbiegną na boki! – zaśmiałyśmy się z Kasią.
– A jak nie zaglądać? Jesteśmy mężczyznami. Palicie jeszcze przy okazji? – kontynuował swoje „śledztwo” Wojtek.
– Oczywiście! Tylko nie zaciągamy się – żartowałyśmy.

Dopiero wtedy zauważyłyśmy, że z ich nogami coś jest nie tak. Wojtek ledwo się poruszał, a Bartek wyraźnie kulał.
– Leczycie się tutaj? – zapytałam.
– Tak. Ja miałem wypadek na motorze, a Bartek źle skoczył do wody ze skały – wyrecytował Wojtek, jakby tę historię powtarzał setki razy. – Niedługo nas wypiszą.

Oczywiście uwierzyłyśmy w ich „legendę”. Wtedy jeszcze nie wiedziałyśmy, że Wojtek i Bartek byli niepełnosprawni od dziecka i skazani na życie w internacie. My byłyśmy dla nich jak powiew wolności.

Okazali się jednak ciekawymi, oczytanymi i mądrymi chłopakami. Zaczęłyśmy ich odwiedzać co tydzień. Po części z litości, po części dlatego, że mieli nam coś do zaoferowania.

Nasze krótkie spotkania stały się rutyną. Wojtek przynosił mi kwiaty zerwane z klombu, Bartek zaś – własnoręcznie złożone origami, które nieśmiało wręczał Kasi. Potem siadaliśmy we czwórkę na ławce: Wojtek przy mnie, Bartek odwracał się do nas plecami i skupiał wyłącznie na Kasi. Przyjaciółka czerwieniła się, ale widać było, że podoba jej się ta uwaga. Gadaliśmy o wszystkim i o niczym.

Przeleciało lato, nadeszła deszczowa jesień, a my z Kasią wróciłyśmy do szkoły. O Wojtku i Bartku zupełnie zapomniałyśmy.

Aż do dnia, gdy po maturze znów trafiłyśmy do internatu. Usiadłyśmy na „naszej” ławce, czekając, aż pojawią się chłopaki. Czekałyśmy dwie godziny. Nikt nie przyszedł.

W końcu wybiegła ta sama wychowawczyni i wręczyła mi list. Otworzyłam go natychmiast:

„Ukochana Lilu! Jesteś moim kwiatem, którego zapachu nigdy nie zapomnę! Gwiazdą, której nie mogę dosięgnąć! Zakochałem się w tobie od pierwszego wejrzenia. Nasze spotkania były dla mnie oddechem. Pół roku patrzę w okno, czekając na ciebie. Zapomniałaś. Szkoda. Nasze drogi się rozeszły, ale dziękuję ci za to, że poznałem, czym jest miłość. Pamiętam twój głos, uśmiech, dłonie. Jakże mi bez ciebie pusto! Gdybym mógł zobaczyć cię jeszcze raz…

Mnie i Bartkowi skończyło się osiemnaście lat. Wiosną przenoszą nas do innego internatu. Chyba się już nie spotkamy. Mam nadzieję, że kiedyś wyzdrowieję z tej miłości.

Żegnaj, najdroższa.”

Podpis brzmiał: „na zawsze twój Wojtek”. W kopercie był zasuszony kwiat.

Poczułam ogromny wstyd. Serce ścisnęło mi się z bezsilności. Przyszło mi do głowy: „Jesteśmy odpowiedzialni za tych, których oswoiliśmy”.

Nie miałam pojęcia, że w Wojtku buzują takie emocje. Nie potrafiłabym odwzajemnić jego uczuć. Traktowałam go przyjaźnie, podziwiałam jako rozmówcę, ale to wszystko. Tak, trochę z nim flirtowałam, podsycałam jego zainteresowanie. Nie sądziłam jednak, że z mojego żartu wybuchnie płomień takiej miłości.

Minęło wiele lat. List pożółkł, kwiat się rozsypał. Ale pamiętam nasze rozmowy, śmiech, niewinność tamtych dni.

A historia ma ciąg dalszy. Kasia pokochała Bartka, który został przez rodziców porzucony z powodu swojej „inności” – miał jedną nogę krótszą. Skończyła pedagogikę i pracuje w internacie dla niepełnosprawnych. Bartek jest jej mężem. Mają dwóch synów.

Wojtek, jak opowiadał Bartek, żył samotnie. Gdy miał około czterdziestki, pojawiła się jego matka. Zobaczyła syna, zapłakała, zabrała go do swojego domu na wsi. I ślad po nim zaginął…