Targi emocji w pustym domu

Halina chodziła nerwowo po mieszkaniu, nie mogąc znaleźć sobie miejsca. Już kolejny dzień z rzędu Krzysiek wracał do domu późno. A wczoraj w ogóle zjawił się nad ranem. Wygarnęła mu, że mógłby zadzwonić, dać znać, żeby się nie martwiła. Pokłócili się. I teraz znowu czeka, mierzy kroki, co chwilę zerka na zegarek.

„Kocha ją. Ale mógłby przecież zadzwonić. Wcześniej czy później się ożeni. Trzeba się przyzwyczaić. A jaka jeszcze żona mu się trafi, tylko zmartwień przybędzie. Oj, lepiej o tym nie myśleć. Pewnie, dorosły już, ale serce i tak boli.” Halina nie mogła przestać się nakręcać.

Dawniej śmiała się z takich matek, które nadmiernie pilnują swoich dorosłych synów, a teraz sama stała się jedną z nich. Wszystkie dziewczyny, z którymi Krzyś się spotykał, jeśli ją z nimi poznawał, uważała za niegodne jego. I jak każda matka myślała, że syn powinien ją przepytać w tak ważnej sprawie, jak wybór żony. Przecież ona najlepiej wie, czego mu trzeba. Myśli wirowały w głowie bez końca. Żeby tylko już wrócił.

W drzwiach zaskoczył zamek, a Halina drgnęła, mimo że nasłuchiwała. „Nareszcie!” Rzuciła się do przedpokoju, ale w połowie drogi się zatrzymała, zawróciła do kuchni i usiadła przy stole, splatając ręce.

– Mamo, czemu nie śpisz? – Krzysiek stanął w progu.
– Wiesz, że się martwię. Mogłeś zadzwonić – powiedziała z wyrzutem.
– Mamo, jestem dorosły i nie zamierzam się tłumaczyć z każdego kroku.
– Gdzie byłeś? – Halina spojrzała wyzywająco.
– U Oli. – Głos Krzysia zmiękł, stał się cieplejszy.
– Masz kolejną dziewczynę i raczej nie ostatnią. A matka tylko jedna. – Nie potrafiła ukryć zazdrości.
– Dlaczego kolejna? Ona jest jedyna, tak jak ty, mamo. – Krzysiek podszedł, pochylił się i pocałował ją w policzek. – I nie mów o niej źle. Pokłócimy się, a potem będziesz żałować. No i jak miałbym wybrać sobie żonę, gdybym nie spotykał się z dziewczynami? Sama mówiłaś, że nie wolno żenić się z byle kim. Mówiłaś?
– Mówiłam – przytaknęła Halina. – Wnioskuję, że już wybrałeś?

Krzysiek przysiadł na piętach obok niej, zajrzał jej w twarz. Serce Haliny zalała czułość. Jak bardzo podobny do swojego ojca! Ten sam wzrok, ten sam uśmiech.

– Wybrałem, mamo. – Krzysiek pochylił głowę na jej kolana.
– No to przedstawiłbyś mnie jej – powiedziała już spokojniej.
– Na pewno, tylko… – Podniósł głowę.
– Co? Z nią coś nie tak? – Halina już chciała zapytać, czy przypadkiem nie zamierza przyprowadzić jakiejś włóczęgi, tak jak w dzieciństwie znosił do domu porzucone koty i psy.

Współczucie dla zwierząt to piękna cecha. Ale wszystkich nie ogrzejesz i nie nakarmisz. Wtedy udawała, że ma alergię, zaczynała kichać. Krzysiek zabierał znalezione zwierzaki i gdzieś je oddawał, nie zostawiał ich na ulicy. Teraz ta sztuczka by nie przeszła.

Słowa już cisnęły się na usta, ale zobaczyła ostrzegawcze spojrzenie syna i zamilkła.

– Z nią wszystko w porządku, mamo. Jest piękna i świetnie gotuje. Przynajmniej mi smakuje. Ale ona nie jest sama.
– Zakochałeś się w mężatce?

Widocznie na jej twarzy odmalował się strach, bo Krzysiek szybko dodał:
– Nie, oczywiście. Ale ma syna. Ma pięć lat.
– Pięć?! – wykrzyknęła Halina. – To w jakim wieku urodziła?
– Mamo, nie krzycz. Tak, jest ode mnie starsza.
– Rozumiem. – Halinie prawie zabrakło tchu z gniewu.

Jej synek, jej słoneczko, które kochała nad życie, dla którego mogła góry przenosić, zakochał się w starszej kobiecie, do tego z dzieckiem!

– Co rozumiesz, mamo? Kocham ją. Człowiek ma prawo do błędów. Sama tak mówiłaś.
– Tak. Tylko że taki błąd można przepłacić całą przyszłością. A wolne, młode dziewczyny już ci nie pachną? – warknęła Halina.
– No właśnie dlatego nie mówiłem i nie przyprowadzałem jej do ciebie. – Krzysiek zerwał się na nogi. – Wiedziałem, że nie zrozumiesz. Pamiętasz, jak opowiadałaś o tej dziewczynie z pracy, którą jakiś typ uwiódł i rzucił? Jak bardzo ją żałowałaś. Mówiłaś, że wszystko przed nią, że na pewno spotka dobrego człowieka, który zostanie ojcem jej córce. Dlaczego tym dobrym człowiekiem ma być ktoś inny, ale nie twój syn?
– Synku, miłość przychodzi i odchodzi. Ja też twojego ojca kochałam szalenie, a on zostawił nas i odszedł do innej.
– Właśnie o to chodzi, mamo. Nie ma gwarancji, że z młodą i wolną będę szczęśliwy do końca życia. Kocham Olę. I jej syna. To wspaniały chłopak. Gdybyś go zobaczyła… Nawet jeśli będziesz przeciw, nie zostawię jej. Rozumiesz? Odpuśćmy już.
– Krzysiek, wychowywałam cię i marzyłam, że będziesz szczęśliwy…
– Dość. To moje życie, mamo. Jeśli będziesz się wtrącać, odejdę. – Odwrócił się i wyszedł do swojego pokoju.
– Synku…

Następnego ranka wyszedł do pracy bez śniadania. Nie rozmawiali. Krzysiek wracał późno, od razu zamykał się w pokoju. Halina nie wiedziała, co robić, jak naprawić ten rozdarty kontakt z synem.

Wydawało się, że to było wczoraj, gdy kołysała go na rękach, śpiewała mu do snu, leczyła rozbite kolana. A teraz ma własne, dorosłe życie. Ciężko to zaakceptować.

– Krzysiek, porozmawiajmy – zaczęła pewnego dnia.
– Porozmawiamy, kiedy będziesz gotowa mnie wysłuchać i zrozumieć.

„Widocznie naprawdę ją kocha. Zobaczysz, odejdzie do niej i stracisz syna, Halina” – wyrzucała jej Nowakowa, najstarsza z kobiet w pracy.

Halina nie mogła dłużej dusić w sobie bólu po kłótni z synem, podzieliła się nim w przerwie obiadowej. Potrzebowała zrozumienia, rady, po prostu wyrzucenia tego z siebie.

– Wiem, że nie powinnam, ale nie mogłam się powstrzymać, poniosło mnie,Halina w końcu zrozumiała, że prawdziwa miłość to nie tylko trzymanie blisko, ale też umiejętność puszczenia wolno, gdy nadejdzie czas.