Ktoś wraca za późno, a ja nie mogę znaleźć spokoju.

Halina chodziła tam i z powrotem po mieszkaniu, nie mogąc znaleźć sobie miejsca. Już któryś dzień z rzędu Tomek wracał do domu późno. A wczoraj w ogóle zjawił się nad ranem. Wyrzucała mu, że mógłby zadzwonić, uprzedzić, żeby się nie martwiła. Pokłócili się. I teraz znów czeka, mierzy krokami pokój, co chwilę zerka na zegarek.

„Miłość to jedno, ale mógłby przecież zadzwonić. W końcu się ożeni. Trzeba się przyzwyczaić. I jeszcze nie wiadomo, jaka mu żona wpadnie w łapy, tylko zmartwień przybędzie. Oj, lepiej o tym nie myśleć. No, dorosły już, ale serce i tak boli.” Halina nie potrafiła przestać się nakręcać.

Dawniej śmiała się z matek, które zbyt mocno opiekują się dorosłymi synami, a teraz sama stała się taka sama. Każdą dziewczynę, z którą Tomek się spotykał, jeśli ją z nią poznał, uważała za niegodną jego. I jak każda matka myślała, że syn powinien z nią porozmawiać w tak ważnej sprawie, jak wybór żony. Przecież ona wie najlepiej, czego mu potrzeba. Myśli cisnęły się jedna za drugą, bez końca. Żeby tylko Tomek już wrócił.

W drzwiach zaskrzypiał zamek, Halina drgnęła, choć przecież nasłuchiwała. „Nareszcie!” Rzuciła się do przedpokoju, ale w pół drogi się zatrzymała, zawróciła do kuchni i usiadła przy stole, splatając ręce.

— Mamo, czemu nie śpisz? — Tomek zatrzymał się w progu.
— Przecież wiesz, że się martwię. Mogłeś zadzwonić — powiedziała z wyrzutem.
— Mamo, jestem dorosły i nie mam zamiaru zdawać ci relacji z każdego kroku.
— Gdzie byłeś? — Halina spojrzała wyzywająco.
— U Asi. — Głos Tomka stał się cichszy, cieplejszy.
— Kolejna dziewczyna, pewnie nie ostatnia. A matka masz tylko jedną. — Nie potrafiła ukryć zazdrości.
— Dlaczego kolejna? Ona jest jedyna, tak jak ty, mamo. — Tomek podszedł, pochylił się i pocałował ją w policzek. — I nie mów o niej źle. Pokłócimy się, a potem będziesz żałować. No i jak miałbym wybrać żonę, gdybym nie spotykał się z dziewczynami? Sama zawsze mówiłaś, że nie można żenić się z byle kim. Prawda?
— Mówiłam — przyznała Halina. — Wnioskuję, że już wybrałeś?

Tomek przykucnął obok niej, zajrzał jej w twarz. Serce Haliny zalała czułość. Jakże podobny był do ojca! To samo spojrzenie, ten sam uśmiech.

— Wybrałem, mamo. — Tomek pochylił głowę i wtulił ją w jej kolana.
— No to przedstawiłbyś mnie — powiedziała już łagodniej.
— Na pewno, tylko… — Tomek uniósł głowę.
— Co? Z nią coś nie tak? — Halina już miała zapytać, czy przypadkiem nie zamierza wprowadzić do domu jakiejś włóczęgi, tak jak w dzieciństwie znosił bezdomne koty i psy.

Współczucie dla zwierząt to piękna cecha. Ale wszystkich nie przytulisz i nie nakarmisz. Wtedy udawała, że ma alergię, zaczynała kichać. Tomek wynosił znalezione psiaki i jakoś je oddawał w dobre ręce. Teraz ta sztuczka by nie przeszła.

Słowa już cisnęły się na usta, ale w ostatniej chwili zobaczyła ostrzegawcze spojrzenie syna i zamilkła.

— Z Asią wszystko w porządku, mamo. Jest piękna i świetnie gotuje. Przynajmniej mnie smakuje. Ale nie jest sama.
— Zakochałeś się w mężatce?

Widocznie odbiło się to na jej twarzy, bo Tomek od razu dodał:

— Nie, oczywiście. Ale ma syna. Ma pięć lat.
— Pięć? — wykrzyknęła Halina. — To w jakim wieku ona urodziła?
— Mamo, nie krzycz. Tak, jest ode mnie starsza.
— Rozumiem. — Halinie niemal zabrakło tchu ze złości.

Jej synek, jej słoneczko, które kochała nad życie, dla którego przeszłaby przez ogień, zakochał się w starszej kobiecie, i to z dzieckiem!

— Co rozumiesz, mamo? Kocham ją. Każdy ma prawo do błędu. Sama tak mówiłaś.
— Tak. Tylko że niektóre błędy są na całe życie. A wolne, młode dziewczyny już ci nie smakują? — warknęła Halina.
— Właśnie dlatego nic nie mówiłem, nie przyprowadzałem jej. — Tomek zerwał się na równe nogi. — Wiedziałem, że mnie nie zrozumiesz. Pamiętasz, jak opowiadałaś o tej dziewczynie z twojej pracy, którą jakiś typ uwiódł i zostawił? Jak bardzo ją żałowałaś. Mówiłaś, że przecież niczego jej nie brakuje, że na pewno znajdzie się porządny człowiek, który zostanie ojcem jej córeczce. Czemu tym człowiekiem ma być ktoś inny, a nie twój syn?
— Synku, miłość przychodzi i odchodzi. Ja też twojego ojca kochałam szaleńczo, a on nas zostawił i odszedł do innej.
— Właśnie o to chodzi, mamo. Nie ma gwarancji, że z młodą i wolną stworzymy związek na całe życie. Asię kocham. I jej syna. To wspaniały chłopak. Gdybyś go zobaczyła… Nawet jeśli będziesz przeciw, nie porzucę jej. Rozumiesz? Zostawmy to.
— Tomku, wychowałam cię i marzyłam, że będziesz szczęśliwy…
— Dość. To moje życie, mamo. Jeśli będziesz się wtrącać, odejdę. — Tomek odwrócił się i wyszedł do swojego pokoju.
— Synku…

Rano wyszedł do pracy, nawet nie zjadł śniadania. Nie rozmawiali. Tomek wracał późno, od razu zamykał się w swoim pokoju. Halina nie wiedziała, jak naprawić nadwątlone relacje z synem.

Wydawało się, że to wczoraj kołysała go na rękach, śpiewała kołysanki, opatrywała rozbite kolana. A dziś ma swoje dorosłe życie. Tak trudno to zaakceptować.

— Tomku, porozmawiajmy — zaczęła pewnego dnia.
— Porozmawiamy, kiedy będziesz gotowa mnie wysłuchać i zrozumieć.

„Widocznie naprawdę ją kocha. Zobaczysz, odejdzie do niej, a ty stracisz syna, Halinko” — perswadowała jej Kowalska, najstarsza z kobiet w pracy.

Halina nie potrafiła dłużej ukrywać bólu po kłótni z synem, podzieliła się nim w przerwie obiadowej. Chciała współczucia, rady, po prostu wyrzucić to z siebieHalina westchnęła głęboko, podeszła do telefonu i wybrała numer Tomka, postanawiając, że dziś w końcu przeprosi i poprosi, by zabrał ją do Asi i jej syna.