Przypomniałam sobie, że kocham

Aż trudno uwierzyć, ale moje małżeństwo odżyło… po remoncie. Myślałam, że już zapomnieliśmy, jak to jest czuć. Szesnaście lat wspólnego życia to niby stary sweter – wygodny, znajomy, tylko już nie grzeje.

Żyliśmy z Tomkiem w przewidywalnym rytmie: praca, kolacja, krótkie rozmowy przed snem. Nie kłóciliśmy się, nie wyjaśnialiśmy – po prostu trwaliśmy. Spokojnie, niemal po bratersku. Bez fajerwerków, bez szaleństw. Czasem wydawało mi się, że jesteśmy jak dwa drzewa: korzenie splątane, a korony od dawna sięgają w różne strony.

Aż zaczęliśmy remont.

Nie bez powodu się zakręciliśmy. Jasiek pierwszy raz pojechał sam na kolonie nad morze. Na dwa turnusy! „Mamo, jestem już duży!” – oświadczył dumny dwunastolatek, pakując buty z podświetleniem. Staliśmy z Tomkiem na peronie, machając odjeżdżającemu pociągowi, a gdy wróciliśmy do pustego mieszkania, dotarło do nas: teraz jesteśmy tylko my i te ściany, które pamiętają nas zupełnie innych.

Żeby było szybciej, wynajęliśmy kawalerkę, a w naszym mieszkaniu zamieszkali obcy ludzie – hałaśliwi, pachnący farbą i potem. Wśród nich był Marek.

Wysoki, z szorstkimi dłońmi i zimnym spojrzeniem. Przypomniał mi młodego Tomka – głosem, nawykiem mrużenia oczu, gdy myślał. Ale jeśli mój mąż mówił do mnie łagodnie, nawet w złości nie podnosząc głosu, to Marek wrzeszczał na żonę przez telefon, że aż głupio było słuchać.

Pierwszy raz usłyszałam, jak mężczyzna może tak mówić do kobiety, która urodziła mu dwoje dzieci. Przez zęby, z irytacją, jakby była mu coś winna. A potem okazało się, że ma jeszcze kochankę.

Pewnego dnia wpadłam po zapomniane plany i zastałam go w salonie z młodą dziewczyną. Piszczała ze śmiechu, gdy opowiadał sprośny żart. Potem objął ją w pół i przycisnął do jeszcze nie pomalowanej ściany.

I wtedy nagle się przestraszyłam.

Nie o nią – o siebie.

A jeśli Tomek też ma gdzieś taką głupiutką, która cieszy się z jego uwagi jak z łaski? Jeśli od dawna żyje podwójnym życiem, a ja jestem ostatnią, która się o tym dowie?

Tego wieczoru przy kolacji wpatrywałam się w męża. Szukałam w jego oczach tego samego – obojętności, zmęczenia, chęci ucieczki. A on nagle zapytał:

– Jak ty się trzymasz w tym całym bałaganie?

Tymczasem robotnicy zerwali stare tapety w naszej „kostce” i spod warstw papieru wyłoniły się ślady naszych pierwszych lat. Tu rozmyta różowa plama. To my z Tomkiem, pijani od szampana, świętowaliśmy nowe lokum. Wziął mnie wtedy na ręce, ja krzyknęłam, butelka się wyślizgnęła – i połowa wylądowała na ścianie.

A tu wgłębienia po gwoździach – pamiątka po tej półce, którą Tomek majstrował cały weekend, gdy byłam u rodziców. „Nie wchodź!” – krzyczał zza drzwi, gdy ja się śmiałam i tupałam z niecierpliwości. Półka wyszła krzywo, ale stała dziesięć lat.

… Trzy dni później pojechaliśmy wybierać tapety.

Tomek, który zawsze wszystko zostawiał mi do decyzji, nagle ożył. Wypytywał o odcienie, porównywał wzory: „Które ci się bardziej podobają?” Nie spieszył się, nie liczył grosza – wybierał. Dla nas. Dla naszego domu. Gładził próbki palcami, zastanawiał się:

– Jak myślisz, ten perłowy odcień będzie grał przy świetle lampy?

Gdy doszliśmy do tapet do sypialni, sięgnął po jasnoniebieskie z ledwie widocznym srebrnym wzorem.

– Jak w tym hotelu w Kołobrzegu – mruknął.

Odetchnęłam: jeszcze przed ślubem, na naszej pierwszej wspólnej wycieczce, przesiedzieliśmy całą noc na balkonie, słuchając morza. Ściany były właśnie tego koloru.

Potem był salon meblowy, gdzie uparł się na fotel z wysokim oparciem – „żebyś mogła czytać przy dobrym świetle”.

– Skąd wiesz, że tego potrzebuję? – spytałam.

– No, żyjemy razem szesnaście lat – zaśmiał się. – Coś tam musiałem zapamiętać.

W jego głosie nie było irytacji, tylko ciepła, cicha czułość. Ta sama, co na początku. I wtedy zrozumiałam: on wciąż mnie kocha. Po prostu to uczucie zagubiło się gdzieś między obowiązkami, rutyną, dniami jak bliźniaczo podobnymi.

Ale nie zniknęło.

– Może w sypialni nakleimy sami? – rzucił niespodziewanie Tomek, gdy remont był już na ukończeniu.

Zamarłam.

– Przecież nienawidzisz kleić tapet…

– Nienawidziłem – uśmiechnął się. – Ale dla naszego pierwszego mieszkania znosiłem, pamiętasz?

Tak, pod warstwą codzienności, pod ciężarem lat, pod rutyną – wciąż żyje ten sam chłopak, który nosił mi kawę w termosie przez pół miasta. Tylko zapomnieliśmy, gdzie się schowaliśmy.

… I oto stoimy w środku sypialni, a Tomek znów, jak lata temu, myli górę z dołem tapety:

– Cholera – mamrocze – dlaczego one zawsze wyglądają tak samo z obu stron?

Śmieję się i podaję mu nowy pas. Za oknem lipcowy deszcz, a w głowie wspomnienia. Oto malujemy ściany w pierwszym mieszkaniu, i Tomek przypadkiem odciska dłoń na świeżej farbie. Oto jesteśmy w domu rodziców, gdzie po kryjomu przemalował ściany w moim dziewczęcym pokoju, gdy ja byłam w akademiku.

– Tylko żeby do 25-go skończyć – mówię. – Jasiek wraca.

Tomek kiwa głową i nagle bierze moją rękę, umazaną w kleju.

– A pamiętasz, jak w jego szkole tapety kleiliśmy?

Jakżeby nie. Wzorowi rodzice pierwszoklasisty zgłosili się do tapetowania klasy. Ściany były pomalowane, nie wiedzieliśmy, że takiej farby trzeba koniecznie usunąć. Rano wszystkie pasy, jak na złość, odkleiły się. Musieliśmy na gwałt skrobać i kleić od nowa.

– No, wtedyA gdy wreszcie wróciliśmy do odnowionego mieszkania, nawet te drobne nierówności na ścianach wydawały się piękne – bo były nasze, jak te wszystkie lata, które przecież wciąż trwają.