Zrozumiał błąd za późno

Barbara ściskała w dłoni wyniki badań. Papier wilgotniał od potu. W zatłoczonym korytarzu poradni ginekologicznej trudno było przepchnąć się między kobietami.

— Barbara Morawska! — zawołała pielęgniarka.

Barbara wstała, weszła do gabinetu. Lekarka — korpulentna kobieta o zmęczonych oczach — wzięła od niej teczkę, przejrzała papiery.

— Proszę usiąść. — Spojrzała na wyniki z obojętnością. — Wszystko w normie. Niech mąż się zbada.

Zrobiło jej się zimno. *Witold? Ale przecież on…*

***

W domu teściowa siekała kapustę na barszcz. Nóż uderzał z furią, jakby kładła trupem wrogów.

— No cóż, córeczko, jakie wieści? — zapytała Weronika Nowakowska, nie podnosząc głowy.

— Ze mną wszystko dobrze — mruknęła Barbara, ściągając kurtkę.

— To czemu… — Teściowa wreszcie uniosła wzrok. Mignął w nim niepokój. — Witold musi się przebadać.

Nóż zamarł nad deską. Weronika wyprostowała się jak struna.

— Co za brednie? Mój syn jest zdrowy! To wasze lekarstwa nic nie rozumieją! Dawniej baby rodziły bez badań.

Barbara weszła do pokoju. Na kanapie leżały skarpetki — jedna granatowa, druga czarna. Machinalnie zebrała je, wrzuciła do kosza na brudną bieliznę.

Przez trzy lata mażeństwa te skarpety stały się symbolem ich życia — rozdzielone, nigdy nie tworzące pary.

Witold wrócił późno.

— Co za mina pogrzebowa? — burknął, waląc się w fotel.

— Witku, musimy porozmawiać.

— O czym?

Podsunęła mu papiery. Przejrzał je, cisnął na stół.

— I co z tego?

— Musisz się zbadać.

— Z jakiej racji? — Witold zerwał się, zaczął chodzić po pokoju. — Jestem zdrowy facet! Spójrz na mnie!

Faktycznie wyglądał zdrowo — barczysty, z bujną, ciemną czupryną. Ale zdrowia nie zawsze widać na zewnątrz.

— Witku, proszę cię…

— Dość! — warknął. — Nie chcesz dzieci, to mów wprost! Po co te teatry z lekarzami?

Z kuchni dobiegło szuranie kapci. Weronika przyczaiła się za drzwiami, ale oddychała tak głośno, że słychać było każdy oddech.

— Chcę dzieci bardziej niż czegokolwiek — cicho powiedziała Barbara.

— To czemu ich nie ma? Może coś ukrywasz? Robiłaś jakieś aborcje, a teraz nie możesz?

Cios był bolesny. Barbara cofnęła się.

— Jak ty…

— A jak mam? Trzy lata razem — zero efektu! A tu jacyś lekarze mówią, że ja… — Urwał, zacisnął pięści.

Drzwi się otworzyły. Weronika wdarła się do pokoju jak czołg.

— Witoldku, nie słuchaj jej! To wszystko przez nieróbstwo. Pracowałaby więcej, nie latałaby po doktorach.

Barbara spojrzała na męża. Ten odwrócił się do okna.

— Witku, naprawdę myślisz, że ja…

— Nie wiem, co myśleć — syknął przez zęby. — Wiem jedno: zdrowy facet do lekarza nie chodzi.

Weronika triumfalnie skinęła głową.

— Słusznie syn mówi. To nie męska rzecz — po szpitalach się włóczyć.

Barbara poczuła, jak coś w niej pęka. Jak przeciągnięta struna.

— Dobrze — powiedziała równym głosem.

Nazajutrz rozpoczęła się wojna. Weronika czepiała się każdego drobiazgu. Sól wysypana. Garnek niedomyty. Kurz na kredensie. Barbara milczała, zaciskając zęby.

— Może w ogóle nie powinnaś w domu siedzieć? — zjadliwie zapytała teściowa przy kolacji. — Poszłabyś do pracy, nie po doktorach się włóczyła.

Witold przeżuwał kotlet, nie podnosząc głowy.

— Pracuję — przypomniała Barbara.

— Trzy dni w tygodniu — to nie praca, tylko fanaberie.

— Co moja praca ma do rzeczy?

— Wszystko! Mój syn zdrowy, a ty go chcesz chorego wypisać! Jak dzieci nie ma — kobieta winna! Zawsze tak było!

Barbara wstała od stołu. Nogi się pod nią uginały.

— Co z tobą? — zdziwiła się teściowa. — Zjadłaś i od razu uciekasz?

— Jestem zmęczona — cicho odpowiedziała.

— Zmęczona! A od czego? Trzy dni pracujesz — nie wysiłek nadludzki!

Witold w końcu podniósł wzrok. Mignęło w nim coś jak litość. Ale milczał.

Nocą Barbara leżała i słuchała chrapania męża. Dawniej ten dźwięk ją uspokajał — znak, że bliski jest obok. Teraz drażnił. Jak mogła nie zauważyć, że jest taki uparty?

Rano spakowała rzeczy do sportowej torby. Nie wzięła dużo — kilka sukienek, bielizna, kosmetyczka.

— Dokąd to? — Weronika stała w drzwiach kuchni z kubkiem w ręce.

— Do babci.

— Na długo?

— Nie wiem.

Witold wyszedł z łazienki, zobaczył torbę.

— Basiu, co to ma znaczyć?

— To, co widzisz.

— Na serio?

— A jak inaczej? Nie chcesz się badać, twoja matka uważa, że to moja wina. Po co mam tu być?

Podszedł bliżej, zniżył głos:

— Nie bądź głupia. Gdzie pójdziesz?

— Do babci Halinki.

— Do tej klitki? Tam ledwie dwadzieścia metrów!

— W ciasnocie, ale nie w obrazie.

Weronika prychnęła:

— Słusznie! Niech idzie. Niech pomieszka u staruszki, zobaczy, jak dobrze jej tu było.

Witold rzucił matce gniewne spojrzenie, ale nie zaprotestował.

Barbara wzięła torbę, skierowała się do drzwi.

— Basiu! — zawołał mąż.

Obejrzała się. Stał na środku przedpokoju — zagubiony, z mokrymi po prysznicu włosami.

— Kiedy wrócisz?

— Jak pójdziesz do lekarza.

Drzwi zatrzasnęły się za nią.

Babcia Halinka aż krzyknęła, widząc wnuczkę z torbą:

— Basiu! Co się stało?

— Pokłóciłam się z Witoldem. Mogę u ciebie zostać?

— Oczywiście, skarbie. Tylko ciasno tu…

— Nic nie szkodzi, babciu.

Mieszkanie rzeczywiście było maleńkie. Łóżko, stół, dwa krzesła,